Β
Η ευγενής καταγωγή του ονείρου ή το όνειρο της ευγενής καταγωγής
Ο Πλούταρχος στην βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην δεύτερη κιόλας παράγραφο αναφέρει την καταγωγή του Μακεδόνα βασιλιά από τον Ηρακλή, μέσω του Κάρανου, από την πλευρά του πατέρα του και από την πλευρά της μητέρας του μέσω του Νεοπτόλεμο και του Αιακού. «Και λέγεται ότι ο Φίλιππος αφότου μυήθηκε την ίδια εποχή με την Ολυμπιάδα στα μυστήρια της Σαμοθράκης όταν ήταν ακόμη νέος την ερωτεύτηκε και κανόνισε αμέσως τον γάμο.»
Ο Πλούταρχος μας δίνει αυτή την πληροφορία συνδυάζοντας την καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τα μυστήρια και τους θεούς. Όταν έγραφε την βιογραφία του Μακεδόνα βασιλιά είχε υπ΄ όψιν του ότι ο Αλέξανδρος του Φιλίππου ήταν γιος του Άμμωνα Δία. Παρακάτω θα μιλήσει για τα περίεργα γεγονότα της γεννήσεως του Αλεξάνδρου από την Ολυμπιάδα, θα μας πει για κεραυνούς και δράκους, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα λαογραφικό πορτραίτο και όχι μια ιστορική άποψη. Η λαογραφική άποψη μπορεί να μην είναι ιστορία αληθινή, είναι όμως ιστορία
Ο Αλέξανδρος της Μαρίας από την πλευρά της μητέρας του, ήταν απόγονος της βασιλικής οικογένειας των Ασαμωναίων. Οι Ασαμωναίοι ήταν Ιουδαίοι ιερείς οι οποίοι συγγένεψαν με τους Μακεδόνες Πτολεμαίους κερδίζοντας την ελευθερία τους από τους Σελευκίδες και τον θρόνο της Ιερουσαλήμ. Το βασίλειο των Ασαμωναίων δεν διέφερε από τα άλλα ελληνιστικά βασίλεια της εποχής. Συνδεμένες με γάμους κατά το παράδειγμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μικτές βασιλικές οικογένειες από Μακεδόνες και ντόπιους αριστοκράτες ή ιερείς, κυβερνούσαν τα βασίλεια των Δυτικών Ινδιών, του Πόντου, της Αρμενίας, της Συρίας, της Λιβύης, της Αραβίας όπως και της Ιουδαίας. Οι οικογένειες αυτές είχαν διπλή καταγωγή. Παράδειγμα η Γλαφύρα, η γυναίκα του Αλεξάνδρου, καυχιόταν για την καταγωγή της από τον Ηρακλή αλλά και από τον Υστάσπη των Περσών.
«Στην εχθρική στάση της Σαλώμης, βοήθησε και η στάση της Γλαφύρας, η οποία γενεαλογούσε την ευγένεια της, σα να ήταν η πρώτη στο παλάτι, εφόσον καταγόταν από την μεριά του πατέρα της από τον Τήμενο, ενώ από την πλευρά της μητέρας της από τον Δαρείο το γιο του Υστάσπη» Πολέμοι Α΄ 24.2 (476)
Η Σαλώμη, η αδερφή του βασιλιά Ηρώδη αντιπαθούσε την ελληνίδα πριγκίπισσα λόγω της ευγενικής της καταγωγής. Ο Ηρώδης είχε πολλές γυναίκες μια και η Ιουδαϊκή θρησκεία επέτρεπε την πολυγαμία και ο βασιλιάς απολάμβανε με μεγάλη ευχαρίστηση το προνόμιο αυτό. Όλες όμως εξαιτίας της καυχήσεως της Γλαφύρας μισούσαν τον Αλέξανδρο. «Αι πασαι δια το μεγάλαυχον της Γλαφύρας και τας λοιδορίας εμίσουν τον Αλέξανδρον». Πολέμοι Α΄ 24.2 (477)
Δεν ήταν όμως η καταγωγή της Γλαφύρας η αιτία της αντιπάθειας αλλά η καύχηση της. Όπως δεν ήταν πρόβλημα η βασιλική καταγωγή της Μαρίας και των παιδιών της αλλά το γεγονός ότι δεν ήθελαν να παραμερισθούν. “Οι γιοι της Μαριάμμης βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Λόγω της ευγενής καταγωγής τους δεν μπορούσαν να ανεχτούν να παραμερίζονται και να υποβιβάζονται. Οσο για τις γυναίκες, η Γλαφύρα η σύζυγος του Αλεξάνδρου, προκάλεσε το μίσος της Σαλώμης τόσο επειδή αγαπούσε τον άνδρα της όσο και εξαιτίας της περήφανης συμπεριφοράς της προς την κόρη της, την Βερενίκη, που είχε παντρευτεί ο Αριστόβουλος. Η Γλαφύρα δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ήταν ισότιμη με την Βερονίκη ”. Αρχαιολ.ΙΣΤ 7.2 (192-193)
Ο Ηρώδης από την πλευρά του δεν ανεχόταν την ανωτερότητα των παιδιών της Μαρίας και ήταν ιδιαίτερα εχθρικός απέναντι στον Αλέξανδρο επειδή είχε παντρευτεί την Γλαφύρα. «Όποτε γινόταν μνεία στην ευγενή καταγωγή κάποιου, ο πατέρας του τον πρόσβαλε παράλογα λέγοντας, «ο μόνος ευγενής εδώ μέσα είναι ο Αλέξανδρος, που περιφρονεί τον πατέρα του.» Πολέμοι Α 14.2 (522)
Θα έλεγε κανείς πως το πρόβλημα είναι η καταγωγή του Μεγάλου Ηρώδη. Παρόλο που ήταν αρκετά διάσημος, εφόσον τα αγάλματα του Μεγάλου Ηρώδη έστεκαν στην Κω, και στην Ακρόπολη των Αθηνών, (Κ.Σελ.137) δεν είχε βασιλική καταγωγή. Ο Ηρώδης κατάφερε να γίνει βασιλιάς μόνο σαν παντρεύτηκε την Ασαμωναία πριγκίπισσα Μαρία.
Η οικογένεια του Ηρώδη δεν προερχόταν από βασιλιάδες αλλά δεν ήταν και Ιουδαίοι. Ο Νικόλαος ο Δαμασκηνός, ο γραμματέας του Ηρώδη, βεβαίωνε ότι η οικογένεια του ανήκε στους εξέχοντες Ιουδαίους της Βαβυλώνας. (Αρχαιολ. ΙΔ. 1.3 9) Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ο Νικόλαος τα γράφει αυτά για να δικαιολογήσει τον Ηρώδη. (Αρχ. ΙΣΤ΄184-186) Οι χριστιανοί ιστορικοί επιμένουν ότι ο Ηρώδης από τον οποίο έπαθε ο Χριστός ήταν Ασκαλωνίτης και ο παππούς του ο Αντίπας ήταν ιερόδουλος στο ναό του Απόλλωνα. (Ευσεβιος Εκκλ.Ιστ. Α΄ Ζ 11 και Δ΄ 16.7-8) (Ιουστίνος Διάλογος με τον Τρυφων 52.3)
Όπως φανερώνει ο ιστορικός Ν.Κόκκινος στο έργο του για την Ηρωδιανή δυναστεία, η οικογένεια του Ηρώδη κατάγεται από την Ασκαλώνα. Ένας πρόγονος του Ηρώδη ήταν ιερέας του Απόλλωνα των Ιδουμαίων, του θεού της Ασκαλώνας, ο οποίος ονομαζόταν Κος. (Κόκκινος Σελ. 121) Στα νομίσματα της Ασκαλών υπάρχουν τα πορτραίτα του βασιλιά Ηρώδη και της Μαριάμμης. (Κ.Σελ 134) Ο παππούς του Ηρώδη, ο Αντίπας, ο γιος του ιερέα του Απόλλωνα, τοποθετήθηκε στρατηγός της Ιδουμαίας από τον βασιλιά Αλέξανδρο Ιαναίο (103-76). (Ιωσ.Αρχαιοτ. ΙΔ.10 )
Εκείνο όμως που είναι πολύ σημαντικό είναι η καύχηση των συγγενών του Χριστού πως ο Ηρώδης δεν είχε ευγενική καταγωγή, όπως αναφέρει ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ευσέβιος της Καισάρειας.
«Πράγματι οι κατά σάρκα συγγενείς του Σωτήρα είτε από καύχηση είτε δια την πληροφορίαν, πάντως ακριβολόγως παρέδωσαν και τα εξής: οτι Ιδουμαίοι ληστές, απήγαγον τον Αντίπατρο από ναό της Ασκαλώνος και ότι στάλθηκε από τον Υρκανό στον Καίσαρα ανακτήσας υπέρ εκείνου την βασιλείαν που είχε ιδιοποιηθεί ο αδερφός του Αριστόβουλος. Διαδέχεται δε τον Αντίπατρο, δολοφονηθέντα από φθόνο δια την μεγάλη του τύχη, ο γιος του Ηρώδης που αργότερα από τον Αντώνιο και τον Αύγουστο με απόφαση της συγκλήτου θα βασιλέψει στους Ιουδαίους. Τούτου τα παιδιά ήσαν ο Ηρώδης και οι άλλοι τετράρχαι. Ταύτα λοιπόν είναι κοινά και εις τας ιστορίας των Ελλήνων». (Εκκλ.Ιστ.Α΄,7 11-12
Επειδή ο Ηρώδης ήταν γιος του στρατηγού Αντίπατρου και όχι γιος βασιλιά, θέλησε να καταστρέψει τα αρχεία των ευγενών Ιουδαίων. «Ολίγοι όμως των επιμελών, που έχουν ιδιωτικά αρχεία, είτε εξ απομνημονεύσεως των ονομάτων, είτε άλλως, όπως δι΄εξασφαλίσεως αντιγράφων, καυχώνται δια την διατήρησιν της μνήμης της ευγενούς καταγωγής. Μεταξύ αυτών περιελαμβάνοντο οι καλούμενοι δεσπόσυνοι, λόγω της συγγενείας προς την οικογένεια του Σωτήρος και επεκταθέντες από τας Ιουδαϊκάς κώμας Ναζαρέτ και Κωχαβά εις την υπόλοιπον χώραν, οι οποίοι κατήρτησαν την προκειμένη γενεαλογία εκ του βιβλίου των ημερών».
(Εκκλ.Ιστ.Α΄,7 14)
Δεν είναι βέβαιο ότι ο Ηρώδης κατάστρεψε τα αρχεία των ευγενών Ιουδαίων. Η καταστροφή των αρχείων είχε γίνει ήδη πρώτα από τον Αντίοχο τον Επιφανή και από τον Μέγα Πομπήιο, όπως αναφέρει ο Ιώσηπος στο κατ΄Απίωνος. (Απίων 1.34) Γνωρίζουμε όμως ότι ο Ηρώδης φρόντισε να μην αφήσει κανένα απόγονο της βασιλικής οικογένειας ζωντανό, επειδή καυχιότανε για την ευγενή τους καταγωγή.
Ο Αλέξανδρος της Μαρίας, ο αγαπημένος πρίγκιπας της Γλαφύρας, ήταν προορισμένος από καταγωγή να γίνει ο βασιλέας σωτήρας της Ιερουσαλήμ. Ο τίτλος Βασιλέας Σωτήρας ήταν πολύ συνηθισμένος μεταξύ των ελληνιστών. Πρώτοι οι Αθηναίοι, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος στον βίο του Δημητρίου του Πολιορκητή, ονόμασαν τους Μακεδόνες βασιλιάδες Αντίγονο και Δημήτριο, θεούς σωτήρες και τους απεσταλμένους προς αυτούς ονόμαζαν θεωρούς, διότι έβλεπαν τα πρόσωπα των θεών. Σωτήρες ονομάστηκαν πολλοί Μακεδόνες βασιλιάδες, Πτολεμαίοι, Σελευκίδες, Μικρασιάτες και Ινδοί. Οι ελληνιστές Ιουδαίοι, έστελναν θεωρούς στον Μακεδόνα βασιλιά Αντίοχο τον Επιφανή. "Απέστειλεν ο Ιάσων ο μιαρός θεωρούς", γράφει η βίβλος (Μακ.Β.Δ,19) αφού αυτοί οι Ιουδαίοι "τας ελληνικάς δόξας" πίστευαν.
Γ
Η έλλειψη αρχόντων από το μηρό του Ιούδα. (Ευσέβιος Εκκλ.Ιστ. Α΄ 5)
Η Γλαφύρα γνώριζε βέβαια από την αρχή την δυσκολία πραγματοποίησης του ονείρου της. Η δυσκολία δεν οφειλόταν στο γεγονός πως θα παντρευόταν Ιουδαίο πρίγκιπα. Η πρώτη βασίλισσα των Ασαμωναίων, η Αλεξάνδρα Σελήνη ήταν γνωστή ως μισοειδωλολάτρισσα. Παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο το 102 π.Χ, ο οποίος πήρε την επωνυμία Φιλέλλην κι έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ που φόρεσε το στέμμα 471 χρόνια και τρεις μήνες μετά την επιστροφή από την Βαβυλώνα, όπως παραδίδει ο Ιώσηπος. Πολέμοι Α 3.1 (70).
Εξαιτίας του γάμου της Γλαφύρας, ίσως ακουγόταν που και που οι φωνές του προφήτη Μαλαχία. “Ο Ιούδας εφέρθη δολίως και επράχθη βδέλυγμα εν Ισραήλ και εν Ιερουσαλήμ, διότι εβεβήλωσε ο Ιούδας το άγιον του Κυρίου το οποίον ηγάπησε και ενυμφεύθη θυγατέρα θεού αλλοτρίου.” (Μαλ.α,11)
Ίσως όλοι να μιλούσαν για τον άσωτο γιο του Ηρώδη, ο οποίος ενώ κατηγορήθηκε, επέστρεψε αθώος για να παντρευτεί μια ελληνίδα πριγκίπισσα, κάνοντας ένα γάμο στον οποίο όλοι οι ευσεβείς Ιουδαίοι δεν θα πήγαιναν, βρίσκοντας ένα σωρό δικαιολογίες για να εξηγήσουν την απουσία τους, όπως παράδειγμα την αγορά αγρού.
Το πραγματικό πρόβλημα ήταν πως όταν η Γλαφύρα παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο δεν υπήρχε κανένα μέλος της βασιλικής οικογένειας ζωντανό. Τα παιδιά της Μαρίας καθώς ήταν οι μοναδικοί επιζώντες από την γενιά των Ασαμωναίων, είχαν στερηθεί την μητέρα τους και όλους τους συγγενείς στον εξοντωτικό πόλεμο του Ηρώδη εναντίον της βασιλικής οικογένειας.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιώσηπο η βασίλισσα Μαρία, είχε ήδη καταδικασθεί σε θάνατο, για μοιχεία την οποία διέπραξε με τον Ιωσήφ, τον άνδρα της Σαλώμης, της αδερφής του βασιλιά Ηρώδη. Η βασίλισσα Μαρία και ο Ιωσήφ εκτελέστηκαν. Η εκτέλεση της βασίλισσας Μαρίας δεν ήταν η τελευταία. Ακολούθησε η καταδίκη της μητέρας της, της Αλεξάνδρας, για υποτιθέμενη συνωμοσία και φυσικά αργότερα η θανάτωση των ίδιων των παιδιών της. Μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς ότι όλες αυτές οι κατηγορίες και οι δολοφονίες είχαν σκοπό να εξαφανίσουν το γένος των Ασαμωναίων.
Για την καταδίκη του παππού της βασίλισσας Μαρίας ο Ιώσηπος γράφει: «Βλέποντας μάλιστα ο Ηρώδης ότι ο Ιωάννης Υρκανός ήταν ο μόνος που απέμεινε από βασιλική γενιά, έκρινε συμφέρον να μην τον αφήσει περισσότερο να του σταθεί εμπόδιο.»
“Αυτός τε Ηρώδης τον Υρκανόν ορών μόνον επ΄αξιώματος βασιλικού”. Αρχαιολογία ΙΕ 6.1 (164)
Κανονίζοντας έπειτα ο Ηρώδης να καταδικασθούν για προδοσία οι γιοι του Σάββα οι οποίοι ήταν συγγενείς του Ιωάννη Υρκανού και υποστήριζαν τους Ασαμωναίους, εξασφαλίζει ότι «δεν έμεινε κανένα υπόλοιπο από τους συγγενείς του Υρκανού». “ωστ΄είναι μηδέν υπόλοιπον εκ της Υρκανού συγγενείας”. Αρχαιολογία ΙΕ 7.10(266)
Ο τελευταίος με αξίωμα βασιλικό ήταν ο παππούς της βασίλισσας Μαρίας Ιωάννης ο Υρκανός. Υπάρχει εδώ μια σύμπτωση με τα λόγια του ευαγγελιστή Ματθαίου. Από τον καιρό του Ιωάννου μέχρι σήμερα βιάζεται η βασιλεία των ουρανών και οι βιαστές την αρπάζουν. (Ματθ.11.12)
“Από δε των ημερών Ιωάννου του βαπτιστού έως άρτι (μέχρι τώρα) η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν. πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου επροφήτευσαν. και ει θέλετε δέξασθαι, αυτός εστίν Ηλίας ο μέλλων έρχεσθε. ο έχων ώτα ακουέτω”.(Ματθ.11.12)
Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ευσέβιος της Καισάρειας αναφέρει αυτή την έλλειψη νομίμων αρχόντων στην Ιουδαία ως σημάδι για την έλευση του σωτήρα.
Η έλλειψη αρχόντων από το μηρό του Ιούδα. (Ευσέβιος Εκκλ.Ιστ. Α΄ 5)
Σύμφωνα με τον ιστορικό της εκκλησίας, ο Θεός της βίβλου είχε φανερώσει πως όταν λείψουν οι νόμιμοι άρχοντες από την Ιουδαία, τότε θα φανερωθεί εκείνος για τον οποίο προορίζεται η βασιλεία.
(Γεν.49,10) "δεν θα εκλείψει άρχων από τον Ιούδα ούτε ηγέτης από τους μηρούς αυτού, έως ότου έρθει εκείνος δια τον οποίο προορίζεται τούτο".
Από τον μηρό του Δία γεννήθηκε ο Διόνυσος, και από τον μηρό του Ιούδα θα ερχόταν φυσικά και ο Σωτήρας του καιρού εκείνου.
Όπως παραδέχεται ο Ευσέβιος η έλλειψη των νόμιμων αρχόντων των Ιουδαίων συνέβη όταν ανέλαβε την βασιλεία ο αλλόφυλος Ηρώδης, ο οποίος φρόντισε με επιμέλεια να εξοντώσει τους νόμιμους κληρονόμους της βασιλείας των Ασαμωναίων. Έκτοτε δεν υπήρχαν νόμιμοι βασιλιάδες αλλά και οι ιερείς του ναού διοριζόταν από τον Ηρώδη χωρίς να έχουν το κληρονομικό χρίσμα.
«Έχεις δε πρώτον αξιόπιστον μάρτυρα τον Ιώσηπον ο οποίος δηλώνει ότι ο Ηρώδης όταν ανέλαβε την βασιλείαν από τους Ρωμαίους, δεν εγκατέστησεν την αρχιεροσύνη από το αρχαίο γένος, αλλ΄ εχορήγησε το αξίωμα σε μερικά άσημα πρόσωπα», αναφέρει ο επίσκοπος Ευσέβιος. (Εκκλ.Ιστ. Α΄ 6) (Αρχαιολογία Κ,10,247)
Η προφητεία θα έμενε ανεκπλήρωτη αν επιτρεπόταν στους Ιουδαίους να έχουν άρχοντα από το δικό τους έθνος, ξεκινώντας από τον Μωυσή, μέχρι που ανέλαβε την εξουσία ο πρώτος αλλόφυλος, ο Μεγάλος Ηρώδης.
Εφόσον όμως ο καιρός ήταν έτοιμος για τον αληθινό άρχοντα Σωτήρα Χριστό, ήταν έτοιμος και για τον Αλέξανδρο της Μαρίας, για τον οποίο μάλιστα προοριζόταν ο θρόνος της Ιερουσαλήμ. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι δεν έπρεπε να ορκίζεται κανείς ούτε στον ουρανό αλλά ούτε και στα Ιεροσόλυμα γιατί είναι η πόλη του μεγάλου βασιλέα. (Ματθ.12,33)
“Πάλιν ηκούσατε οτι ερρέθη τοις αρχαίοις, Ουκ επιορκήσεις, αποδώσεις δε τω Κυρίω τους όρκους σου. εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως. μήτε εν τω ουρανω, οτι θρόνος εστίν του θεού. μήτε εν τη γη, οτι υποπόδιόν εστίν των ποδων αυτού. μήτε εις Ιεροσόλυμα, οτι πόλις εστίν του μεγάλου βασιλέως”. (Ματθ.12,33)
Δ
τα μεν περί τον Ψευδαλέξανδρον τολμηρώς συντεθέντα
τα σχετικά με τον Ψεύτικο Αλέξανδρο που με πολύ θράσσος κάποιοι κατασκεύασαν
Όταν η Γλαφύρα παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο, οι γιοι της Μαρίας είχαν παραμείνει οι μοναδικοί και αδιαμφισβήτητοι κληρονόμοι του θρόνου της Ιερουσαλήμ. Η εξόντωση των Ασαμωναίων είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα στην βασιλεία. Ύστερα, καμιά βασιλική οικογένεια δεν βρισκόταν σε συνεχή ειρήνη. Οι έριδες οι συνωμοσίες και οι εχθρότητες δεν έλειπαν ποτέ από τα παλάτια. Είναι ωστόσο προφανές ότι η περίπτωση του Αλεξάνδρου της Μαρίας ξεχωρίζει για πολλούς λόγους. Όλες οι αρχαίες και νέες προφητείες μπορούσαν να εκπληρωθούν από τον καταδιωκόμενο πρίγκιπα της Ιουδαίας.
Τον καιρό εκείνο συντελούνταν κοσμογονικές, αλλαγές καθώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατακτούσε ανατολή και δύση. Κυκλοφορούσαν μάλιστα οι ονομαζόμενοι Σιβυλλικοί χρησμοί οι οποίοι αποτελούσαν την βάση για την φήμη που απλώθηκε στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία για τον ερχόμενο σωτήρα της ανθρωπότητας.
Ο βιογράφος των Καισάρων, ο Σουετώνιος, αναφέρει στο βίο του Βεσπασιανού πως «όλη η ανατολή πίστευε, σύμφωνα σε μια παλιά προφητεία που διατηρούσαν, ότι η τύχη διαφύλασσε την αυτοκρατορία για κάποιον που θα ερχόταν από την Ιουδαία.» (Σουετώνιος Βεσπασιανός 4) Η παλιά αυτή προφητεία ήταν φυσικά γνωστή και τον καιρό του Αλεξάνδρου της Μαρίας. Ο Σουετώνιος δεν ήταν χριστιανός εφόσον πίστευε ότι η προφητεία δεν είχε ακόμη εκπληρωθεί, και θα εκπληρωνόταν στο πρόσωπο του Ρωμαίου στρατηγού Βεσπασιανού, γι΄ αυτό γράφει ότι «οι Ιουδαίοι εφαρμόζοντας την προφητεία για τον εαυτό τους εξεγέρθηκαν».
Στην εξέγερση έλαβε μέρος ως στρατηγός της Γαλιλαίας ο ίδιος ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος, ο οποίος παραδόθηκε τελικά στους Ρωμαίους. Όπως γράφει ο ιστορικός μας στην αυτοβιογραφία του, ήταν ευγενής μια και καταγόταν από την βασιλική οικογένεια των Ασαμωναίων. Ο Σουετώνιος αναφέρει πως «ένας ευγενής αιχμάλωτος που λεγόταν Ιώσηπος βεβαίωσε με τρόπο κατηγορηματικό, όταν τον αλυσόδεναν, ότι σε λίγο θα τον απελευθέρωνε ο ίδιος ο Βεσπασιανός, που τότε θα γινόταν αυτοκράτορας.
Το επεισόδιο αυτό το διηγείται και ο Ιώσηπος. (Πολέμοι Γ΄ 8.9)
Ο Ιώσηπος έγινε απελεύθερος του Φλάβιου Βεσπασιανού και παίρνοντας το όνομα του ονομάστηκε Φλάβιος. Ο Φλάβιος Ιώσηπος παραιτήθηκε από την Ιουδαϊκή ερμηνεία της προφητείας και απέδωσε την τιμή στον Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον οποίο υποστήριξε στον πόλεμο εναντίον των εξεγερθέντων συμπατριωτών του.
Ο Σουετώνιος τιτλοφορεί την βιογραφία του Βεσπασιανού «θεοποιημένος Βεσπασιανός», παρόλο που ο αυτοκράτορας αυτός όταν αρρώστησε, νιώθοντας τον θάνατο να πλησιάζει, είπε: «φοβάμαι ότι γίνομαι θεός». Σουετώνιος, Βεσπασιανός 23
Τα λόγια του Βεσπασιανού μας φανερώνουν ότι η θεωρία των θεοποιήσεων φάνταζε στους Ρωμαίους αυτοκράτορες σαν ένα μεγάλο αστείο που τους βόλευε στην προσπάθεια τους να κυβερνήσουν. Η προφητεία ωστόσο πραγματοποιείται όταν ο
Βεσπασιανός καταφέρει να γίνει Καίσαρας στην θέση του Καίσαρα.
Ο γιος του Βεσπασιανού, ο αυτοκράτοτας Τίτος που ήταν φίλος του ιστορικού Ιωσήπου, πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ στον πόλεμο στην Ιουδαία. Πριν την επίθεση στα τείχη της Ιερουσαλήμ μίλησε εμψυχωτικά στους στρατιώτες τους. «Γιατί ποιος δεν γνωρίζει ότι οι ψυχές των αγαθών ανδρών που απελευθερώνονται με ένα φονικό όπλο από το σώμα, φιλοξενούνται στα άστρα από το καθαρότατο στοιχείο του αιθέρα, ώστε να εμφανίζονται ως δαίμονες αγαθοί και ως ήρωες στους απογόνους τους, ενώ οι ψυχές που έλιωσαν μαζί με τα σώματα χάνονται στην ερεβώδη νύχτα και λησμονούνται.» Πολέμοι ΣΤ΄ 5 (47)
Η αναφορά αυτή, γραμμένη από τον Ιώσηπο, μας εξηγεί πως είναι δυνατόν η ηρωποιημένη ψυχή ενός νεκρού να εμφανίζεται σαν δαίμονας στους ανθρώπους. Έχει γίνει ξεκάθαρο λοιπόν πως το όνειρο της Γλαφύρας δεν είναι ένα ιστορικό ανέκδοτο αλλά ένα γεγονός που χαρακτηρίζει όσα νόμιζαν για τον Αλέξανδρο της Μαρίας οι άνθρωποι του καιρού εκείνου. Κανένας πονηρός άνθρωπος δεν θα είχε την δυνατότητα να εμφανισθεί μετά τον θάνατο του. Μόνο οι αγαθοί ή αλλιώς οι χρηστοί άνθρωποι είχαν την δυνατότητα να αποκτήσουν αθάνατες ψυχές. Το όνειρο της Γλαφύρας μας βεβαιώνει ότι ο Αλέξανδρος της Μαρίας δεν ήταν μόνο ένας επερχόμενος βασιλιάς σωτήρας αλλά και ένας χρηστός άνθρωπος.
Τελικά η Ιερουσαλήμ κυριεύθηκε και ισοπεδώθηκε από τον Ρωμαίο Βεσπασιανό. Κανένας άρχοντας του Ιούδα δεν ξανακυβέρνησε σε αυτόν τον τόπο. Μια σπουδαία αναφορά για τα γεγονότα αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη. Βρέθηκε ένα γράμμα από την εποχή εκείνη γραμμένο στα ελληνικά, του Μάρα Μπαρ Σεραπίων προς τον γιο του.
«Τι καλό κέρδισαν οι Αθηναίοι καταδικάζοντας σε θάνατο τον Σωκράτη; Λοιμός και αρρώστιες ακολούθησαν τιμωρώντας τους για το έγκλημα τους. Τι κέρδισαν οι Σάμιοι καθώς έκαψαν τον Πυθαγόρα; Σε μια στιγμή το λιμάνι τους καλύφθηκε από άμμο. Τι κέρδισαν οι Ιουδαίοι με το να εκτελέσουν τον σοφό τους βασιλιά; Ήταν αμέσως μετά που το βασίλειο τους εξαφανίσθηκε. Ο θεός δίκαια εκδικήθηκε για τους τρεις αυτούς ανθρώπους» (quoted by F. F. Bruce, The New Testament Documents: Are They Reliable? Eerdmans Publishing Co., Fifth Revised Edition, p. 114).
Ο Ευσέβιος Καισαρείας γράφει πως ο Βεσπασιανός μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ, διέταξε να αναζητηθούν όλοι οι καταγόμενοι από τον Δαυίδ, για να μην απομείνει κανείς από την βασιλική οικογένεια. Εκκλ.Ιστ. Γ΄ 12
Την εποχή του Ευσέβιου, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν διάβαζαν για βασιλική οικογένεια των Ιουδαίων, αναφερόταν στην αρχαία γενιά του Δαβίδ. Έτσι προτιμούσαν να κατανοούν την ιστορία οι χριστιανοί, αγνοώντας προφανώς ότι τα αρχεία των Ιουδαίων είχαν πολλές φορές καταστραφεί. Η χριστιανική μυθολογία θεωρεί πως τον καιρό εκείνο κάθε Ιουδαίος γνώριζε την γενεαλογία του από τον πατέρα του μέχρι τον Αδάμ. Στην πραγματική ιστορία του Ιωσήπου και άλλων μη χριστιανών ιστορικών δεν υπάρχει ίχνος αναφοράς στην βασιλική οικογένεια του Δαυίδ. Η μοναδική βασιλική οικογένεια στην Ιουδαία τους τελευταίους δύο αιώνες ήταν εκείνη των Ασαμωναίων. Η έκφραση γιος Δαυίδ είχε συμβολικό νόημα. Ο βασιλιάς Ηρώδης παράδειγμα δεν ήταν γιος Δαβίδ, εφόσον δεν ήταν Ιουδαίος. Ο Ηρώδης θα μπορούσε να ονομαζόταν συμβολικά γιος Εδωμ.
Πάντως ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ευσέβιος της Καισάρειας μας πληροφορεί πως όταν ο γιος του Βεσπασιανού, ο αυτοκράτορας Δομητιανός διέταξε να φονευθούν οι καταγόμενοι από τον Δαβίδ, μερικοί αιρετικοί κατηγόρησαν τους απογόνους του Ιούδα, ο οποίος θεωρείτο κατά σάρκα αδελφός του Σωτήρα, ότι ανήκε στην βασιλική γενιά. Εκκλ.Ιστ. Γ΄ 19
Είναι αλήθεια μια μεγάλη σύμπτωση, πως ο σωτήρας εκείνων των χριστιανών είχε ένα αδελφό με το όνομα Ιούδας, καθώς τον αδερφό του Αλεξάνδρου Ιωάννη τον έλεγαν Αριστόβουλο Ιούδα. Σύμπτωση ακόμα αποτελεί και το όνομα της μητέρας του Αλεξάνδρου, της βασίλισσας Μαρίας. Ο Αρχιμανδρίτης Ελευθεριάδης σημειώνει στο βιβλίο του για την Παναγία, πως οι Ιουδαίοι, «εσκέπτοντο ότι η μήτηρ της ιεροβασιλικής δυναστείας των Μακκαβαίων-Ασμοναίων ωνομάζετο επίσης Μαριάμ». Κεφ. ΚΓ
Είναι ακόμα μία σύμπτωση πως η βασίλισσα Μαρία κατηγορήθηκε για μοιχεία με τον Ιωσήφ. Όμως όλα αυτά δεν είναι παρά ασήμαντες συμπτώσεις. Όσα συνέβησαν όταν συνελήφθησαν από τον αυτοκράτορα Δομητιανό μερικοί απόγονοι του Ιούδα, του κατά σάρκα αδελφού του σωτήρα, δεν είναι τόσο ασήμαντα.
Ο Δομητιανός, γράφει ο Ευσέβιος, φοβόταν την παρουσία του χριστού όπως και ο Ηρώδης. Τους ανέκρινε λοιπόν ρωτώντας τους αν όντως είναι από την βασιλική γενιά, πράγμα το οποίο παραδέχτηκαν. Έπειτα αφού τον διαβεβαίωσαν ότι η βασιλεία τους θα είναι επουράνιος, έδειξαν τα ροζιασμένα χέρια τους ως μαρτυρία για την σκληρή δουλειά. Ο Δομητιανός δεν τους τιμώρησε αλλά περιφρονώντας τους, τους άφησε να φύγουν. Εκείνοι μένοντας ελεύθεροι ηγήθηκαν των εκκλησιών. Εκκλ.Ιστ. Γ΄ 19
Δείτε τώρα την σύμπτωση. Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, όταν ο Καίσαρας είχε ήδη μοιράσει την εξουσία στους γιους του, το 3 π.Χ., «εμφανίστηκε ένας νέος Ιουδαίος την καταγωγή, που παρουσιάστηκε ως συγγενής του Ηρώδη με επιχείρημα την ομοιότητα της μορφής του προς τον Αλέξανδρο της Μαρίας, τον γιο που ο Ηρώδης είχε εκτελέσει, μια ομοιότητα που αναγνωρίστηκε απ΄ όσους είχαν δει τον Αλέξανδρο. Αρχ.ΙΖ 12.1 324 Πολέμοι Β΄ 7.1
Ο νεαρός αυτός αφού έκανε άνω κάτω την αυτοκρατορία, έφτασε τελικά στην Ρώμη, στο παλάτι του Καίσαρα. «Ο Καίσαρας όμως δεν ξεγελάστηκε, γιατί παρόλο που υπήρχε κάποια ομοιότητα, δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ξεγελάσει εκείνους που σκέφτονται συνετά. Ο ψεύτικος Αλέξανδρος είχε σκληρύνει από τους σωματικούς κόπους, σε αντίθεση με τον πραγματικό Αλέξανδρο που λόγω της ευγενούς καταγωγής είχε σώμα μαλακό.» Αρχ.ΙΖ 12.1 324
Είναι γεγονός ότι οι απόγονοι του Ιούδα, του αδερφού του σωτήρα, είχαν τα ίδια συμπτώματα σκληρότητας στο σώμα όπως και ο λεγόμενος ψευδαλέξανδρος. Η σύμπτωση αυτή προφανώς δεν είναι ασήμαντη. Ο πιο πιθανός λόγος της σκληρότητας των χεριών τους θα ήταν η αξίνα, εφόσον κατέφευγαν για να σωθούν σε κοινότητες των Εσσαίων. «Κάποιος που ήθελε να ενταχθεί στην αίρεση των Εσσαίων γινόταν αμέσως αποδεκτός. Του επιβάλλουν τον δικό τους τρόπο ζωής και του δίνουν μια μικρή αξίνα.» Πολέμοι 8.7 137
Ήταν όμως ψεύτικος αυτός ο Αλέξανδρος; Μπορούμε να πιστέψουμε την κρίση του Καίσαρα και το κείμενο του Ιώσηπου; Αν ο Αλέξανδρος αυτός ήταν όντως ο πραγματικός γιος της Μαρίας, το όραμα της Γλαφύρας μπορεί να μην αφορά το φάντασμα του Αλεξάνδρου αλλά τον Αλέξανδρο εν σαρκί. Γεγονός είναι πως όταν εμφανίστηκε αυτός ο νεαρός, κανένας δεν αμφισβήτησε ότι ήταν ο γιος της Μαρίας. Όλοι πίστεψαν την ιστορία του. Εκείνος που είχε αναλάβει την εκτέλεση, μετά από την διαταγή του Ηρώδη, του έσωσε την ζωή. «Ο άνθρωπος αυτός, σκότωσε κάποιους άλλους, για να ξεγελάσει εκείνους που θα έβλεπαν τα πτώματα, γιατί λυπήθηκε τον ίδιο και τον αδερφό του τον Αριστόβουλο.»
«κτείναντα γαρ ετέρους» Αρχ.ΙΖ’ 12.1 326
Ο Καίσαρας ανέκρινε τον Αλέξανδρο ρωτώντας τον πρώτα για τον αδερφό του τον Αριστόβουλο. Ο Αλέξανδρος απάντησε ότι χωρίστηκαν για να μην κινδυνέψουν και οι δύο, ώστε να ζήσει κάποιος από την γενιά της Μαρίας. Γι΄ αυτό ο Αριστόβουλος είχε παραμείνει στην Κύπρο. Αρχ.ΙΖ 12.2 335
«Όταν ο Αλέξανδρος πήγε στην Κρήτη, κέρδισε την εμπιστοσύνη όλων των Ιουδαίων με τους οποίους ήρθε σε επαφή. Αφού κέρδισε πολλά χρήματα από τα δώρα τους, πήγε στη Μήλο. Εκεί, έλαβε ακόμα περισσότερα χρήματα, εξαιτίας της πεποίθησης τους ότι ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας και της ελπίδας τους ότι θα ανακτούσε τον θρόνο του πατέρα του και θα αντάμειβε τους ευεργέτες του.
Έσπευσε τότε στην Ρώμη, συνοδευόμενος από ορισμένους προσωπικούς ευεργέτες. Όταν έφτασε στην Δικαιάρχεια, είχε την τύχη να ξεγελάσει τους Ιουδαίους που ζούσαν εκεί με την ίδια απάτη. Ωσάν να ήταν βασιλιάς, πήγαιναν σ΄ αυτόν κάθε είδους ανθρώποι, μεταξύ των οποίων κι εκείνοι που είχαν υπάρξει οικοδεσπότες και φίλοι του Ηρώδη. Ο λόγος ήταν ότι πρόθυμα πίστευαν τις ιστορίες του, που επιβεβαιώνονταν από την φυσική του εμφάνιση. Ακόμη και σε κείνους που είχαν υπάρξει πολύ στενοί φίλοι με τον Αλέξανδρο, ενέπνευσε πλήρη εμπιστοσύνη ότι δεν ήταν άλλος παρά το ίδιο πρόσωπο, κι έφταναν να ορκίζονται στους άλλους γύρω τους ότι έτσι ήταν. Όταν λοιπόν η είδηση σχετικά με αυτόν έφτασε στην Ρώμη, ολόκληρος ο Ιουδαϊκός πληθυσμός πήγε για να τον συναντήσει, θεωρώντας την απίστευτη διαφυγή του από τον θάνατο ως πράξη Θεού, και τον υποδέχονταν με χαρά εξαιτίας του φυλετικού τους δεσμού με τη μητέρα του, όποτε πέρναγε μέσα από τους στενούς δρόμους πάνω στο φορείο. Τα πάντα γύρω του ήταν βασιλικά, καθώς καλύπτονταν με έξοδα χρηματοδοτών του. Μεγάλα πλήθη συνωστίζονταν γύρω του, επευφημώντας τον, και δεν παραλειπόταν τίποτα απ΄ όσα αρμόζουν σ΄ εκείνους που γλιτώνουν τον θάνατο.
Αλλά όταν τα νέα γι΄ αυτόν έφτασαν στον Καίσαρα, αρνήθηκε να τα πιστέψει, γνωρίζοντας ότι ο Ηρώδης δεν θα μπορούσε τόσο εύκολα να ξεγελαστεί σε ζήτημα τόσο μεγάλης σημασίας γι΄ αυτόν. Αφήνοντας πάντως κάποιο περιθώριο για ελπίδα, έστειλε τον Κέλαδο, έναν από τους απελεύθερους του, που υπήρξε πολύ γνωστός με τους νεαρούς, με διαταγές να φέρει τον Αλέξανδρο μπροστά του. Ετσι ο Κέλαδος τον έφερε, χωρίς να δείχνει ότι είναι καλύτερος κριτής από το πλήθος. Ο Καίσαρας όμως δεν ξεγελάστηκε, γιατί παρ΄ όλο που υπήρχε κάποια ομοιότητα, δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ξεγελάσει εκείνους που είναι ικανοί να σκέφτονται συνετά. Ο ψεύτικος Αλέξανδρος είχε σκληρύνει από τους σωματικούς κόπους, και σε αντίθεση με τη μαλθακότητα τους σώματος του πραγματικού Αλεξάνδρου, που ήταν αποτέλεσμα της πολυτελούς και ευγενούς καταγωγής, το σώμα του είχε γίνει πολύ σκληρό». Αρχ.ΙΖ 12.1-2 324-334
Σύμφωνα με την ιστορία του Ιώσηπου, όλοι εξαπατήθηκαν από το νεαρό εκτός από τον Καίσαρα Αύγουστο Οκταβιανό, ο οποίος αντιλήφθηκε την σκληρότητα του σώματος του. Όλοι οι υπόλοιποι πίστεψαν ότι ο νέος αυτός ήταν ο Αλέξανδρος, ο οποίος σώθηκε με την βοήθεια του θεού από την δολοφονική μανία του Ηρώδη.
Αυτά αναφέρει ο Φλάβιος Ιώσηπος στο βιβλίο του Ιουδαϊκού πολέμου. Διαβάστε όμως τι γράφει στο βιβλίο της Ιουδαϊκής Αρχαιολογίας: «Ο Καίσαρας ωστόσο, γνωρίζοντας πολύ καλά τα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου, καθότι ο Ηρώδης τον είχε κατηγορήσει ενώπιον του, θεωρούσε, πριν ακόμη δει το νεαρό, την όλη υπόθεση απάτη. Επιθυμώντας όμως να δώσει μια ευκαιρία για κάποια πιο ευτυχή κατάληξη, έστειλε τον Κέλαδο, ένα από τους ανθρώπους που ήξεραν τον Αλέξανδρο πολύ καλά, με τη διαταγή να φέρει τον νεαρό. Ο Κέλαδος κατάλαβε αμέσως μόλις είδε τις διαφορές στο πρόσωπο του και παρατηρώντας ότι ολόκληρο το σώμα του ήταν σκληρό και έμοιαζε με δούλου αντιλήφθηκε όλη την συνωμοσία. Η τόλμη με την οποία μιλούσε ο νεαρός, όξυνε ακόμη πιο πολύ τις υποψίες του». Αρχ.ΙΖ 12 Πολέμοι Β΄ 7
Θα παρατηρήσουμε λοιπόν ότι στο βιβλίο του Ιουδαϊκού πολέμου είναι μόνο ο Καίσαρας που έχει την ικανότητα να σκεφτεί συνετά, ενώ ο Κέλαδος που γνωρίζει καλά τον Αλέξανδρο εξαπατάται κι εκείνος όπως τα πλήθη των ανθρώπων. Στο άλλο βιβλίο του Ιώσηπου, την Ιουδαϊκή αρχαιολογία, ο ίδιος ο Κέλαδος κατάλαβε την απάτη και δεν αναγνώρισε τον Αλέξανδρο στο πρόσωπο του νεαρού. Ακόμη και το επιχείρημα της σκλήρυνσης του σώματος του Αλεξάνδρου, το οποίο τη μια αποδίδεται στην ευφυΐα του Καίσαρα Οκταβιανού και την άλλη στον Κέλαδο, είναι αρκετά αστείο, αφού είχαν περάσει κιόλας πέντε με έξι χρόνια από την καταδίκη του σε θάνατο, τα οποία σίγουρα δεν ζούσε βασιλική ζωή.
Ο Καίσαρας γνώριζε βέβαια τον Αλέξανδρο. Οι γιοι του Ηρώδη είχαν σπουδάσει στην Ρώμη και είχαν ταξιδέψει ξανά εκεί για να δικαστούν όταν τους κατηγόρησε ο πατέρας τους. Ωστόσο αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του νέου τον Αλέξανδρο της Μαρίας, ήταν σα να φανέρωνε στα πλήθη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον σωτήρα του κόσμου, ο οποίος ενώ είχε θανατωθεί, ερχόταν τώρα ολοζώντανος από την Ιουδαία.
Ο Καίσαρας πριν δει τον Αλέξανδρο πίστευε ότι ήταν ψεύτικος γιατί προφανώς έτσι τον συνέφερε να πιστεύει. Η τόλμη με την οποία μίλησε ο νεαρός έκανε τον Κέλαδο ακόμα πιο δύσπιστο, γράφει ο Ιώσηπος, και τον Καίσαρα πιο αρνητικό απέναντι του θα προσθέταμε εμείς. Η παρουσία του Αλεξάνδρου της Μαρίας στην Ρώμη ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης για την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η καλύτερη κατάληξη που ευελπιστούσε ο Καίσαρας, ήταν να πείσει τον Αλέξανδρο να παραιτηθεί από όσα διεκδικούσε, σώζοντας έτσι την ζωή του. Ο Οκταβιανός Καίσαρας θα του έδινε την ευκαιρία να ζήσει αν παρατούσε την πορφύρα και τις βασιλικές τιμές που του απέδιδαν και εξαφανιζόταν από το πρόσωπο της γης.
Ο Καίσαρας σύμφωνα με τον Ιώσηπο έστειλε τον Αλέξανδρο να κάνει κουπί στα πλοία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα σχετικά με τον ψευδαλέξανδρο, τοληρώς συντεθέντα, έτσι άδοξα τελείωσαν, καταλήγει ο Ιώσηπος.
Αρχαιολογία ΙΖ΄ 12.2 (338) Και τα μεν περί τον Ψευδαλέξανδρον τολμηρώς συντεθέντα ούτως ακλεώς έσχεν.
Ήρθε λοιπόν ο Ιωάννης και όλοι πίστεψαν σε αυτόν και βαπτίσθηκαν. Οι όχλοι, οι τελώνες, οι στρατιωτικοί ακόμα και οι πόρνες αλλά οι Φαρισαίοι δεν τον πίστεψαν, λέγοντας προφανώς ότι δεν ήταν ο νόμιμος βασιλιάς αλλά κάποιος απατεώνας και σωσίας του πραγματικού Ιωάννη.
(Ματθ.21,32) «ήλθεν γαρ Ιωάννης προς υμας εν οδω δικαιοσύνης, και ουκ επιστεύσατε αυτώ. οι δε τελώναι και αι πόρναι επίστευσαν αυτω.εσείς δε ιδόντες ουδέ μετεμελήθητε ύστερον του πιστεύσαι αυτώ».
Ο ιστορικός Ιώσηπος όπως ο ίδιος δηλώνει στην αυτοβιογραφία του είναι Φαρισαίος και προφανώς δεν πίστεψε όπως έκανε ο λαός, στον Ιωάννη. Ιωσήπους βίος Α’ 3 -13
Οι Φαρισαίοι γνωρίζουμε ότι κατηγορούσαν τον σωτήρα ως νόθο επειδή γεννήθηκε από τον Ιωσήφ. Ακόμα δεν συμφωνούσαν με τον γάμο του με την ελληνίδα πριγκίπισσα Γλαφύρα αλλά ούτε συμπαθούσαν τον πατέρα του τον Ηρώδη, τον οποίο δεν θεωρούσαν Ιουδαίο, αν και αρχικά τον είχαν υποστηρίξει. Γι΄ αυτό και ο Ιωάννης έλεγε στους Φαρισαίους να μην επαναπαύονται στην σκέψη πως είναι παιδιά του Αβραάμ διότι ο θεός μπορεί να κάνει γιους Αβραάμ από πέτρες, όπως έκανε παράδειγμα ο Δευκαλίωνας γιους Ελλήνων ρίχνοντας πίσω του πέτρες.
Ματθ.39 και μη δόξητε λέγειν εν εαυτοις, Πατέρα εχομεν τον Αβραάμ, λέγω γαρ υμιν οτι δύναται ο θεος εκ των λίθων τούτων εγειραι τέκνα τω Αβραάμ.
Επειδή ο λαός είχε τον Ιωάννη σαν προφήτη και τον θεωρούσε προφανώς σωτήρα βασιλέα ο Αντίπας τον σκότωσε. Και δεν τον σκότωσε όπως ισχυρίζονται τα ευαγγέλια επειδή αντιτάχθηκε στον γάμο του με την Ηρωδιάδα του Αριστοβούλου, αλλά όπως γράφει ο ιστορικός Ιώσηπος, επειδή φοβήθηκε μην ξεσηκώσει κάποια επανάσταση.
Ένας δίκαιος άνθρωπος και αγαθός, όπως μας πληροφορούν όλες οι πηγές, δεν μπορεί να φώναζε στην έρημο εναντίον ενός βασιλικού γάμου. Αυτό θα ήταν το τελευταίο που τον ενδιέφερε βλέποντας τον πεινασμένο λαό της Ιουδαίας. Εφόσον ο Ιωάννης αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Ιωάννης, ο γιος της Μαρίας, η αντίδραση του θα στρεφόταν στον γάμο του εθνάρχη Αρχελάου, ο οποίος είχε παντρευτεί την γυναίκα του, την Γλαφύρα. Και ο Αρχέλαος είχε διώξει την πρώτη του γυναίκα, την Μαριάμμη, την κόρη του Αριστοβούλου της Μαρίας, για να παντρευτεί την πριγκίπισσα της Καππαδοκίας. Ενώ είναι ανόσιο για τους Ιουδαίους να παντρεύονται τη σύζυγο του αδελφού εφόσον του έχει γεννήσει παιδιά, γράφει ο Ιώσηπος.
Αρχαιολ. ΙΖ 13.1-341
Η παρουσία του Ιωάννη στον χριστιανισμό και στα ευαγγέλιο είναι ένα ανεξήγητο μυστήριο. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει στον έκτο στίχο, ότι έγινε άνθρωπος απεσταλμένος από τον θεό που ονομαζόταν Ιωάννης. Αυτός ήρθε για να μαρτυρήσει για το φως ώστε όλοι να πιστέψουν μέσω αυτού.
«εγένετο άνθρωπος απεσταλμένος παρά θεού, όνομα αυτώ Ιωάννης. ούτος ήλθεν εις μαρτυρίαν, ίνα μαρτυρήση περί του φωτός, ίνα πάντες πιστεύσωσιν δι' αυτού».
Προσοχή όμως, για να μην υπάρξει κάποια παρεξήγηση ο αμέσως επόμενος στίχος γράφει «δεν ήταν εκείνος το φως, αλλ ίνα μαρτυρήση περί του φωτός».
Εντάξει λοιπόν, ας αποδεχτούμε την φανερή παρεμβολή. Ας πούμε πως δεν είναι ο Ιωάννης το φώς. Ο επόμενος στίχος γράφει: «Ήταν το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα ανθρωπον, ερχόμενον εις τον κόσμον». Υποτίθεται όμως ότι τώρα ο ευαγγελιστής αναφέρεται στον Ιησού, για τον οποίο όμως δεν έχει κάνει ακόμη καμία νύξη. Μεταφράζοντας ακριβώς τους στίχους του Ιωάννη θα δούμε την ασυνέχεια του κειμένου. «Εγινε άνθρωπος απεσταλμένος από τον Θεό που ονομαζόταν Ιωάννης, αυτός ήρθε εις μαρτυρίαν, για να μαρτυρήσει περί του φωτός, για να πιστέψουν όλοι μέσω αυτού. Δεν ήταν εκείνος το φως αλλά για να μαρτυρήσει περί του φωτός. Ήταν εκείνος το φως, ήταν το φως το αληθινό το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο».
Είναι φανερό ότι το κείμενο έχει διασπαστεί. «Έγινεν άνθρωπος ...δεν ήταν εκείνος το φως,... Ήταν το φως το αληθινόν». Η επεξήγηση προσετέθη για να ερμηνεύσει το ευαγγέλιο σύμφωνα με την νέα Χριστιανική άποψη. Το κείμενο διαβάζεται και κατανοείτε καλύτερα πληροφορώντας μας ότι ο Ιωάννης ήταν το φως που ήρθε στον κόσμο. Άλλωστε ο Ιωάννης ήταν απεσταλμένος από τον Θεό, κάτι που δυσκολευόταν να πιστέψουν για τον Ιησού οι Ιουδαίοι. Ακόμη όλοι πρόκειται να πιστέψουν στο Θεό μέσω αυτού, όπως όλοι μέσω του Σωτήρα πιστεύουν τον Θεό. Θα έπρεπε οι παραχαράκτες του ευαγγελίου, να αφαιρέσουν όλη την παράγραφο για να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Η ερμηνεία αυτή αναγκάζει τους Χριστιανούς να πιστεύουν ότι για να σωθούν, πρέπει πρώτα να πιστέψουν στον Ιωάννη, μέσω του οποίου θα γνωρίσουν το αληθινό φως του Χριστού κι έπειτα μέσω του Χριστού θα γνωρίσουν τον Πατέρα.
Κατά τον ίδιο τρόπο ο θεός στέλνει την αποκάλυψης μέσω του Χριστού στον Ιωάννη, για να την μεταφέρει στους ανθρώπους. Την αποκάλυψη την έδωσε ο θεός στον Χριστό για να φανερώσει όσα θα γίνουν σύντομα στους δούλους του, στέλνοντας την μέσω του αγγέλου του στον δούλο του Ιωάννη. Έτσι η αποκάλυψη του Ιησού Χριστού δεν είναι παρά η αποκάλυψη του αγγέλου του Χριστού στον άνθρωπο Ιωάννη.
Αποκάλυψις Ιησου Χριστου, ην εδωκεν αυτω ο θεός, δειξαι τοις δούλοις αυτου α δει γενέσθαι εν τάχει, και εσήμανεν αποστείλας δια του αγγέλου αυτου τω δούλω αυτου Ιωάννη. ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ 1:1
Ο σκοπός αυτής της παρερμηνείας του κειμένου έγινε ώστε να μην πιστέψει κάποιος ότι ένας άνθρωπος ήταν το φως του θεού. Ο εν σαρκί άνθρωπος δεν μπορεί να είναι το φως. Το φως είναι ο μεταμορφωμένος Ιησούς, το φωτεινό φάντασμα που εμφανίσθηκε στην Γλαφύρα σύμφωνα με τον Ιώσηπο και στον Παύλο σύμφωνα με τις Πράξεις των αποστόλων. Η άποψη των φαρισαίων και των στωικών επιβλήθηκε στερώντας τον Ιωάννη από το ανθρώπινο ευαγγέλιο του.
Το ευαγγέλιο του ανθρώπινου Ιωάννη δίδασκε ο άγνωστος και εξαφανισμένος απόστολος ονόματι Απολλώ, ο οποίος παρόλο που εδίδασκε ακριβώς τα περί Ιησού, γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννου. Γι΄ αυτό ο Παύλος φρόντιζε να εξηγήσει τα σε όσους γνώριζαν για τον σωτήρα μέσω του λόγου του Ιωάννη, τα παραπάνω που έμαθε εκείνος από το φάντασμα του Ιησού.
Πράξεις 18.24 Ιουδαιος δέ τις Απολλως ονόματι, Αλεξανδρευς τω γένει, ανηρ λόγιος, κατήντησεν εις Εφεσον, δυνατος ων εν ταις γραφαις. 25 ουτος ην κατηχημένος την οδον του κυρίου, και ζέων τω πνεύματι ελάλει και εδίδασκεν ακριβως τα περι του Ιησου, επιστάμενος μόνον το βάπτισμα Ιωάννου.
Υπήρξε όμως ο Ιωάννης εκτός από ένας απλός άνθρωπος και ως ένα φωτεινό φάντασμα όπως τον θέλουν οι στωικοί και οι φαρισαίοι; Ήταν άραγε εκείνος που εμφανίσθηκε στην Γλαφύρα;
Η
Όνειρο και πραγματικότητα
Οι πλέον μυθολογικές αναφορές χαρακτηρίζουν το περιστατικό της αναστάσεως του χριστού, όπου ανάλογα τον ευαγγελιστή συμβαίνουν διάφορα παράδοξα και αντιφατικά. Σύμφωνα με τον Ιωάννη η Μαρία η Μαγδαληνή πηγαίνει το πρωί για να δει το μνημείο, ενώ ο Ματθαίος αναφέρει ότι μαζί της πηγαίνει και η άλλη Μαρία. Σύμφωνα όμως με τον Μάρκο και τον Λουκά δεν πηγαίνουν για να «θεωρήσουν» το μνημείο αλλά κρατούν μαζί τους και αρώματα, υποθέτοντας ότι ο Ιωσήφ που εζήτησε το σώμα και το έθαψε δεν φρόντισε για το μύρωμα. Πηγαίνουν μάλιστα χωρίς να ξέρουν πως θα κινήσουν τον λίθο που κλείνει την θύρα του μνημείου. Γιατί συμβαίνουν αυτά τα παράδοξα;
Ανάλογα τον ευαγγελιστή οι γυναίκες βλέπουν ένα ή δύο φωτεινούς αγγέλους, γίνεται σεισμός και γενικά τις πιάνει τρόμος και έκσταση. Το σημαντικό γεγονός όμως που τονίζεται δεν είναι ότι βλέπουν τον αναστημένο σωτήρα αλλά ότι δεν βλέπουν το πτώμα του. Έτσι οι γυναίκες ειδοποιούν τους μαθητές ότι δεν υπάρχει πτώμα στον τάφο.
Ο Ματθαίος αναφέρει πως ένας άγγελος ενημέρωσε τις γυναίκες ότι ο Κύριος είναι ζωντανός. Το περιστατικό θυμίζει τον άγγελο του Αλεξάνδρου της Μαρίας που ενημερώνει την Γλαφύρα ότι είναι ζωντανός. Ο άγγελος έμοιαζε με αστραπή και τα ρούχα του ήταν λευκά σαν χιόνι, θυμίζοντας μας την μεταμόρφωση του σωτήρα στο όρος Θαβώρ. Ο Μάρκος αναφέρει ότι είδαν κάποιο νεανίσκο και όχι άγγελο, θυμίζοντας μας τον νεανίσκο που κυνήγησαν οι ρωμαίοι στρατιώτες την ώρα της σύλληψης του Ιησού στο όρος των ελαιών. Ο Λουκάς αναφέρει πως οι γυναίκες είδαν δύο αγγέλους. Ο Ιωάννης αναφέρει ότι η Μαρία η Μαγδαληνή μονάχα είδε τους αγγέλους αλλά την ίδια στιγμή στεκόταν πίσω της ο αναστημένος σωτήρας. Υπάρχει κάποια αλήθεια πίσω από τις μυθολογικές και αντιφατικές διηγήσεις των ευαγγελιστών;
Ας δούμε πρώτα την διήγηση του κατά Ιωάννη, όπου το περιστατικό της αναστάσεως είναι πολύ περίεργο και μπερδεμένο. Η Μαρία η Μαγδαληνή αναφέρει το γεγονός της έλλειψης του σώματος στον Πέτρο και τον άλλο ανώνυμο μαθητή του κατά Ιωάννη ευαγγελίου. Ο Πέτρος με τον άλλο μαθητή πάνε στο μνημείο και ο άλλος μπήκε πρώτος μέσα όπου είδε με τα μάτια του τον άδειο τάφο και επίστεψε. Η έλλειψη του σώματος έκανε τον μαθητή εκείνο να πιστέψει, χωρίς πραγματικά να δει τον αναστημένο σωτήρα. Κι όμως την ίδια στιγμή στεκόταν έξω από το μνημείο η Μαρία η Μαγδαληνή, η οποία είδε εκτός από τους δύο αγγέλους και τον αναστημένο Κύριο, παρόλο που αρχικά τον πέρασε για τον κηπουρό. Έτσι ειδοποίησε τους μαθητές ότι είδε τον Κύριο. Ο Πέτρος όμως και ο άλλος μαθητής που πίστεψε, όχι επειδή είδε τον Κύριο αλλά επειδή δεν τον είδε, ήταν σύμφωνα με το ευαγγέλιο στο ίδιο σημείο, την ίδια στιγμή.
Από την διήγηση της αναστάσεως βγάζουμε δύο συμπεράσματα. Πρώτον ότι οι γυναίκες αντιλήφθηκαν την έλλειψη του σώματος και δεύτερον ότι η μόνη που είδε τον αναστημένο σωτήρα και μίλησε μαζί του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή. Τα ευαγγέλια συνηθίζουν να συγχέουν διαφορετικά γεγονότα κατασκευάζοντας μια περιπέτεια που αφορά μια ανάσταση για ένα σωτήρα. Η ανάμιξη δημιουργεί αυτές τις αντιφάσεις και τα παράδοξα.
Το περιστατικό που τραβάει εδώ την προσοχή μας δεν είναι η έλλειψη του σώματος αλλά η θέαση του αναστημένου σωτήρα. Η σημαντική πληροφορία είναι πως ο Κύριος φανερώθηκε πρώτα στην Μαρία την Μαγδαληνή κι εκείνη δεν τον αναγνώρισε αμέσως παρά μόνο όταν της μίλησε. Είναι ακόμα σημαντικό ότι οι ευαγγελιστές συμφωνούν πως η Μαρία η Μαγδαληνή είδε τον σωτήρα μόνη της. Παρόλο που στην διήγηση της αναστάσεως στον Μάρκο αναφέρεται πως ήταν παρών κι άλλες γυναίκες και στον Ιωάννη ότι ήταν εκεί ο Πέτρος με τον άλλο μαθητή, η Μαρία βλέπει τον Κύριο όταν είναι μόνη της.
Η πρώτη που είδε τον Κύριο σύμφωνα με το κατά Μάρκον ήταν η Μαρία Μαγδαληνή η οποία ενημέρωσε τους μαθητές κι εκείνοι ακούγοντας ότι τον είδε ζωντανό δεν την πίστεψαν.
Μαρκ.16. 9 Αναστας δε πρωϊ πρώτη σαββάτου εφάνη πρωτον Μαρία τη Μαγδαληνη, παρ' ης εκβεβλήκει επτα δαιμόνια. 10 εκείνη πορευθεισα απήγγειλεν τοις μετ' αυτου γενομένοις πενθουσι και κλαίουσιν. 11 κακεινοι ακούσαντες οτι ζη και εθεάθη υπ' αυτης ηπίστησαν.
Τώρα ήταν άγγελος φωτεινός ή ήταν ένας άγνωστος νεανίσκος κηπουρός ή ένα όνειρο αυτό εξαρτάται προφανώς από την πίστη του καθενός και όχι από την πραγματική αλήθεια. Πάντως η τελευταία σκηνή της αναστάσεως στο ευαγγέλιο του Ιωάννη όπου ο Κύριος εμφανίζεται στην Μαγδαληνή είναι ξεκάθαρα πρόσθετη και προέρχεται από διαφορετική ιστορία η οποία δεν εξελίσσεται στο μνημείο. Όπως είπαμε στο μνημείο σύμφωνα με την διήγηση της αναστάσεως βρισκόταν και οι γυναίκες ή ο Πέτρος με τον άλλο μαθητή, ενώ ο Κύριος φάνηκε μόνο στην Μαγδαληνή. Η Μαρία η Μαγδαληνή είδε τον Κύριο κάπου όπου ήταν μόνη της.
Η σκηνή αυτή ταιριάζει με όσα μας διηγείται ο ιστορικός Ιώσηπος για το όνειρο της Γλαφύρας. Πράγματι η Γλαφύρα ήταν εκείνη που νόμισε ότι είδε τον Αλέξανδρο να στέκεται πίσω της. Με χαρά θέλησε να τον αγκαλιάσει πρόθυμα αλλά εκείνος δεν την άφησε να τον αγγίξει και την επέκρινε λέγοντας της ότι επιβεβαίωσε την απιστία των γυναικών. Όπως ακριβώς η Μαγδαληνή πήγε να αγκαλιάσει τον Κύριο αλλά εκείνος της είπε να μην τον ακουμπήσει.
«εδόκει τον Αλέξανδρο επιστάντα θεασαμένη χαίρειν και περιβάλειν προθύμως τον δε κατάμεμψιν τε αυτής ποιείσθαι και φάναι» Αρχαιολογία ΙΖ’ 13.4 352-353
Ιωάννης 20.16 λέγει αυτη Ιησους, Μαριάμ. στραφεισα εκείνη λέγει αυτω Εβραϊστί, Ραββουνι (ο λέγεται Διδάσκαλε). 17 λέγει αυτη Ιησους, Μή μου απτου, ουπω γαρ αναβέβηκα προς τον πατέρα. πορεύου δε προς τους αδελφούς μου και ειπε αυτοις,
Βεβαίως η δικαιολογία του ευαγγελιστή γι΄ αυτή την αρνητική στάση του σωτήρα είναι πως είχε ανέβει στους ουρανούς. Ο σωτήρας όμως δεν συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο τρόπο στον άπιστο Θωμά και τους άλλους αποστόλους. Σύμφωνα με τον Λουκά ο Ιησούς εμφανίσθηκε στον Σίμωνα και μετά στους δώδεκα αποστόλους στους οποίους είπε, ψηλαφήσετε με και δείτε ότι δεν είμαι πνεύμα αλλά έχω σάρκα και οστά.
“ιδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου οτι εγώ ειμί αυτός. ψηλαφήσατέ με και ιδετε, οτι πνεύμα σάρκα και οστέα ουκ εχει καθώς εμε θεωρείτε έχοντα. και τούτο ειπών εδειξεν αυτοις τας χείρας και τους πόδας. έτι δε απιστούντων αυτών από της χαράς και θαυμαζόντων ειπεν αυτοις, Έχετε τι βρώσιμον ενθάδε; οι δε επέδωκαν αυτω ιχθύος οπτού μέρος. και λαβών ενώπιον αυτών έφαγεν”.
Οι μαθητές είχαν την εντύπωση ότι η Μαρία η Μαγδαληνή είχε δει μονάχα ένα όραμα, όπως ακριβώς πίστευε και ο Ιώσηπος για την Γλαφύρα. Η Γλαφύρα αφού διηγήθηκε την εμπειρία της στις γυναίκες με τις οποίες έκανε παρέα, μετά από λίγες μέρες πέθανε, γράφει ο Ιώσηπος.
«ταύτα διηγησαμένη προς τα συνήθεις των γυναικών»
Έτσι ακριβώς και οι γυναίκες στις οποίες μίλησε η Μαρία η Μαγδαληνή μίλησαν στους μαθητές οι οποίοι όμως δεν τις πιστεύουν και λένε ότι μιλούν για φαντάσματα, όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς.
Λουκας 24.11 και εφάνησαν ενώπιον αυτων ωσει ληρος τα ρήματα ταυτα, και ηπίστουν αυταις
Γι΄αυτό και πηγαίνουν οι γυναίκες και αργότερα οι μαθητές στο μνημείο για να διαπιστώσουν αν όντως υπάρχει εκεί το σώμα του Αλεξάνδρου Ιωάννη. Πήγαν λοιπόν στο μνημείο για να δουν, «για να θεωρήσουν τον τάφο» όπως αναφέρουν τα ευαγγέλια και όχι για να ξεθάψουν τον νεκρό και να τον μυρώσουν από την αρχή. Ο μύθος των μυροφόρων που πάνε στον τάφο να αλείψουν ένα νεκρό που έχει ήδη ενταφιασθεί και σύμφωνα με την παράδοση κλαφτεί είναι ένα λογοτεχνικό τέχνασμα από τα πολλά της χριστιανικής μυθολογίας.
Όταν οι γυναίκες πάνε στον τάφο βλέπουν ότι λείπει όντως το σώμα. Την έλλειψη του σώματος διαπιστώνει ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής κι έτσι πίστεψε τα λόγια της Μαρίας της Μαγδαληνής, τα οποία αρχικά τους φαινόταν σαν παραμύθια. Έτσι γίνεται κατανοητή η ακατανόητη διήγηση της αναστάσεως.
Στην περίπτωση όμως που το όνειρο της Γλαφύρας εξηγεί την διήγηση της αναστάσεως, η γυναίκα του σωτήρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή. Η εμφάνιση του Αλέξανδρου Ιωάννη, του γιου της βασίλισσας Μαρίας, στην Γλαφύρα, αναμίχθηκε με τον θρύλο αναστάσεως. Μια ανάσταση που σύμφωνα με τους χριστιανούς ευαγγελιστές έγινε αργότερα, μετά που ο Ιωάννης συνελήφθη ή μια ανάσταση που αναφέρεται σε κάποιον άλλο σωτήρα και όχι στον Αλέξανδρο Ιωάννη.
Σύμφωνα με την ιστορία του Ιώσηπου ο Αλέξανδρος είπε στην Γλαφύρα: δεν θα ξεχάσω την στοργή μου για σένα και θα σε απαλλάξω από όλους εκείνους που σε κατηγορούν και θα σε πάρω μαζί μου, κάνοντας σε όπως πρώτα.
«αλλ΄ουκ έγωγε λήθην ποιήσομε ευνοίας της σης, απαλλάξω σε δε παντός του ονειδιούντος εμην ώσπερ ην κατασκευασάμενος» Αρχ. ΙΖ 354
Πληροφορίες για την αλλαγή αυτή της Μαρίας υπάρχουν σε μερικά απόκρυφα ευαγγέλια, φυσικά επενδυμένα με μυθολογικά στοιχεία. Στις Πράξεις του Φιλίππου, κάποιος τύραννος συλλαμβάνει τον Φίλιππο τον Βαρθολομαίο και την Μαριάμνη και διέταξε να τους γυμνώσουν. Όταν γύμνωσαν την Μαριάμνη, άλλαξε η μορφή του σώματος της κι έγινε σαν κιβωτός γυάλινη πλήρης φωτός και δεν μπορούσαν να την αγγίξουν.
«ηλλάγη η ομοίωσις αυτής και εγένετο κιβωτός υελίνη φωτός γέμουσα» Πράξεις Φιλίππου Codex Parisiensis 1468
Τότε ο Φίλιππος φώναξε, που είναι ο Ιωάννης τώρα που τον χρειαζόμαστε.
«που εστίν Ιωάννης σήμερον εν τη ημέρα της ανάγκης ημών»
Κι ενώ έλεγε αυτά ο Φίλιππος, εμφανίσθηκε ο Ιωάννης στην πλατεία της πόλεως και ρώτησε τον κόσμο τι συμβαίνει. Τον οδήγησαν στο σπίτι του τύραννου όπου μόλις τον είδε ο Φίλιππος είπε: ορίστε ήρθε ο Ιωάννης ο υιός βαρεγά, που σημαίνει το ύδωρ το ζωντανό. Και είπε ο Ιωάννης στους ανθρώπους της πόλεως: γιατί πλανηθήκατε από το φίδι και τιμωρείται τους ανθρώπους αυτούς; Μόλις άκουσαν τον Ιωάννη του είπαν ότι τον θεωρούσαν συμπολίτη τους αλλά τα λόγια του φανέρωσαν πως είναι φίλος αυτών των ανθρώπων που προορίζονται από τους ιερείς για να θανατωθούν. Κι ενώ τα έλεγαν αυτά σηκώθηκε η Μαριάμνη από εκεί που την είχαν και έγινε αυτή όπως ήταν πρώτα. Οι ιερείς θέλησαν να συλλάβουν τον Ιωάννη αλλά δεν μπόρεσαν.
«ανέστη η Μαριάμνη από του τόπου εν ω ετύγχανεν και εγένετο κατά τον πρώτον αυτής τύπον.»
Στο απόκρυφο «Μαρτύριον του αγίου αποστόλου Φιλίππου» ο ανθύπατος διαμαρτύρεται διότι οι απόστολοι Φίλιππος και Βαρθολομαίος έχουν μαζί τους την γυναίκα του Μαριάμνη και κάθε νύκτα προσεύχεται και λάμπει ένα ξένο φως και αναστενάζει λέγοντας ότι ήρθε το φως το αληθινό ο Ιησους. Ένα βράδυ βγήκα από το υπνοδωμάτιο μου και κοίταξα όντως από την κλειδαρότρυπα και είδα αυτό που έλεγε φως Ιησού το οποίο σαν αστραπή με προϋπάντησε και με θάμπωσε και εξαιτίας εκείνου του φωτεινού Ιησού φοβάμαι την γυναίκα μου. Αφού συνέλαβαν τους αποστόλους και την Μαριάμνη.»
«ότι την εμήν γυναίκα έχουσι μετ΄ αυτών και πάσα νύκτα ευχομένη ξένω φωτί καταλάμπει και αναστενάζουσα λέγει, ήλθε μοι το φως το αληθινόν ο Ιησους» Πράξεις Φιλίππου Codex Barocianus 180
Ο θρύλος του φωτεινού Ιησού και της φωτεινής Μαρίας που γίνεται κατά τον πρώτο αυτής τύπο είναι φανερό ότι προέρχεται από την ίδια πηγή του ιστορικού Ιώσηπου. Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως ο αρχικός Ιώσηπος είχε περιγράψει με αυτά ακριβώς τα λόγια το όνειρο της Γλαφύρας. Είναι πιθανόν ο φίλος του αποστόλου Παύλου, ο γνωστός Επαφρόδιτος, στον οποίο ο Ιώσηπος αφιερώνει τα βιβλία του και ο οποίος έκανε την μετάφραση στα ελληνικά, να κατανόησε με αυτό τον μεταφυσικό τρόπο την εμφάνιση του Αλεξάνδρου στην Γλαφύρα.
Τα λόγια του Αλεξάνδρου προφανώς εννοούν κάτι πιο απλό και πιο ανθρώπινο όταν αναφέρει πως θα απαλλάξει την γυναίκα του από όσους την κατηγορούν επειδή δεν ξέχασε πόσο την αγαπούσε. Εκείνοι που πίστευαν σε ένα μεταφυσικό χριστό χωρίς σάρκα και οστά φυσικά κατανόησαν την αλλαγή της γυναίκας του σε μια ίδιας ποιότητας μεταφυσικού όντος. Σκεπτόμενοι όμως όχι όπως οι στωικοί και οι φαρισαίοι των περασμένων αιώνων καταλαβαίνουμε ότι ο Αλέξανδρος απλά θα συγχωρούσε την γυναίκα του και θα την έσωζε κι από εκείνους που την κατηγορούσαν εφόσον συνέχιζε να την αγαπάει.
Είναι γεγονός ότι όπως ακριβώς κατηγορήθηκε η βασίλισσα Μαρία ως πόρνη και μοιχή, έτσι και η γυναίκα του Αλεξάνδρου Ιωάννη, η ελληνίδα πριγκίπισσα κατηγορήθηκε ως άπιστη και πόρνη. Θρύλοι αυτών των κατηγοριών υπάρχουν στα ευαγγέλια οι οποίοι απηχούν την αντιμετώπιση των σκληροπυρηνικών φαρισαίων απέναντι στην σύζυγο του Ασαμωναίου πρίγκιπα.
Από την Μαρία την Μαγδαληνή, στην οποία εμφανίσθηκε πρώτα ο Κύριος, όπως αναφέρει ο Μάρκος ο Κύριος είχε βγάλει εφτά δαιμόνια. Αυτό δείχνει την αμαρτωλή της φύση. Υπάρχει ακόμη η αναφορά στην γυναίκα από την Τύρο, την οποία ο Μάρκος περιγράφει ως Ελληνίδα συροφοίνισσα και η κόρη της είχε δαιμόνιο. Ο σωτήρας την αντέκρουσε και δεν ήθελε να την βοηθήσει, συμπεριφορά περίεργη αλήθεια για εκείνον που συγχωρούσε και βοηθούσε τους πάντες. Αντανακλά όμως αυτή η συμπεριφορά την αυθόρμητη άρνηση του Ιωάννη να αγκαλιάσει την Γλαφύρα ή την Μαρία την Μαγδαληνή, όταν της παρουσιάστηκε. Η απάντηση της ελληνίδας γυναίκας, ότι και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν κάτω από το τραπέζι, προδίδει στην πραγματικότητα το όνομα της συγκεκριμένης ελληνίδας. Μαρκος7.28
Απομαγδαλία λεγόταν το ψωμί με το οποίο σκούπιζαν τα χέρια τους στην Σπάρτη κι έπειτα τα έριχναν στους σκύλους. Είναι συνηθισμένο στην χριστιανική μυθολογία να θεωρείτε ο Ναζωραίος από την Ναζαρέτ, ο Ισκαριώτης από την Ισκαρία και η Μαγδαληνή από τα Μάγδαλα. Σήμερα η αντικειμενική ιστορική έρευνα έχει αποκαλύψει το αβάσιμο όλων αυτών των μύθων.
«Λαβών των συσσίτων έκαστος απομαγδαλίαν εις την χείρα του διακόνου φέροντος αγγείον επι της κεφαλής έβαλε σιωπή καθάπερ ψήφον, ο μεν δοκιμάζων απλώς, ο δ΄εκρίνων σφόδρα τη χειρί πιέσας» Πλουταρχος Λυκούργος 12
Απομαγδαλία ω απομάτονται οι μάγειροι, όπερ εκάλουν χειρόμακτρον, ο μετά την εργασίαν απέρριπτον τοις κυσίν. Λεξικό Σουίδα
Η παρουσία της γυναίκας πόρνης στην ιστορία του σωτήρα υπήρξε από την αρχή ένα σκάνδαλο το οποίο οι χριστιανοί ήθελαν να αποκρύψουν. Ωστόσο δεν αφορούσε πραγματικά μια γυναίκα πόρνη, αλλά μια ελληνίδα πριγκίπισσα, όπως οι φήμες για την φτωχή μοιχαλίδα που παντρεύτηκε ο μαραγκός Ιωσήφ αναφερόταν στην βασίλισσα της Ιουδαίας Μαρίας.
Ο σωτήρας πραγματικά απαλλάσσει από όσους κατηγορούν μια γυναίκα πόρνη λέγοντας το γνωστό ουδείς αναμάρτητος. Κατά Ιωάννη 8:1
Είναι αλήθεια πως στα αρχαία χειρόγραφα του Βατικανού και του Σινά, τα οποία χρονολογούνται από τον τέταρτο αιώνα, λείπουν οι αναφορές στην πόρνη που συγχώρεσε ο Ιησούς, πράγμα που δεν ξεχνάει να το αναφέρει ο Ian Wilson στις Μαρτυρίες, γράφοντας: “οι σύγχρονοι μελετητές αναγνωρίζουν τον Σιναϊτικό κώδικα σαν αδερφό χειρόγραφο του Βατικανού, γιατί είχαν μερικές κοινές ιδιομορφίες στο κείμενο τους, όπως η απουσία των ένδεκα τελευταίων στίχων του κατά Μάρκον ευαγγελίου και η παράλειψη της ιστορίας του κατά Ιωάννην ευαγγελίου για την γυναίκα που πιάστηκε να μοιχεύεται. Και τα δύο χειρόγραφα χρονολογούνται περίπου τα μέσα του τέταρτου αιώνα και παραμένουν τα αρχαιότερα σχεδόν πλήρη κείμενα της Καινής Διαθήκης”.
Ο εκκλησιαστικός συγγραφές, Ευσέβιος της Καισαρείας, ίσως να μην γνώριζε ή να μη παραδεχόταν καθόλου την ιστορίας της πόρνης. Αναφερόμενος στα συγγράμματα του αρχαίου πατέρα Ιεραπόλεως Παπία, γράφει ότι ο αρχαίος αυτός χριστιανός παραδίδει μια ιστορία για μια γυναίκα αμαρτωλή την οποία συγχώρεσε ο Κύριος.
: “εκτέθειτε δε και άλλην ιστορία περί γυναικός επί πολλαίς αμαρτίαις διαβληθείσης επί του Κυρίου, την οποία το καθ΄Εβραίους ευαγγέλιον περιέχει»
Εκκλησιαστική Ιστορία Γ΄
Κι όμως η Ορθόδοξη εκκλησία ψάλλει την Μεγάλη Τετάρτη τα παρακάτω λόγια για την συχωρεμένη πόρνη: «Υπέρ την πόρνη αγαθέ παρανόμησες και η πρώην άσωτη γυναίκα ξαφνικά σωφρονίστηκε καθώς ντράπηκε και θυμήθηκε την κρίση της κόλασης»
. “Υπέρ την πόρνην Αγαθέ ανομήσας, δακρύους όμβρους ουδαμώς σου προσήξα, αλλά σιγή δεόμενος προσπίπτω σοι πόθω ασπαζόμενος τους αχράντους σου πόδας...
Ο Οίκος. Ο μετά τρίτον ουρανόν.
Η πρώην άσωτος γυνή, εξαίφνης σώφρων ώφθη, μισήσασα τα έργα της αισχράς αμαρτίας, και ηδονάς του σώματος, διενθυμουμένην την αισχύνην την πολλήν, και κρίσην της κολάσεως, ην υποστώσι πόρνοι και άσωτοι.
Η Πόρνη δε γυνή, και πτοηθείσα και σπουδάσασα ταχύ, ήλθε βοώσαν προς τον Λυτρωτήν, Φιλάνθρωπε και οικτίρμον, εκ του βορβόρου των έργων μου σώσε με».
Ίσως θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η πραγματική μυροφόρα γυναίκα ήταν εκείνη η νομιζόμενη πόρνη η οποία ήταν μια πραγματική πριγκίπισσα και το χρίσιμο της με μύρο ήταν όντως πολύ σημαντικό, όταν η αλήθεια ήταν ακόμα γνωστή. Το αληθινό μύρο της πόρνης χρίζει τον Χριστό και αυτό είναι το μυστήριο. Τα περί του νοητού μύρου είναι ακατανόητα και ψευδή. Αυτό το φανερώνει η πραγματική λατρεία, η ύλη του αληθινού μύρου με το οποίο χριζόμαστε μετά την βάπτιση.
Την Μεγάλη Πέμπτη, φέρεται το Βικκίον εις την εκκλησία σκεπασμένο με ιερό κάλλυμα, …τότε ο Πατριάρχης λαμβάνει αυτό και το αποθέτειν εις την αγία Τράπεζα. Μετά δε ταύτα αποθέτει και τα τίμια δώρα και ακολουθεί η τάξη της λειτουργίας, .. και πριν ειπεί ο διάκονος το Πάντων των Αγίων, ο Πατριάρχης σκώνει το κάλυμμα, και σφραγίσας αυτό τρις, λέγει τα τελεστικάς ευχάς, διά των οποίων δεχόμενον την επιφοίτησην και τον αγιασμό του αγίου Πνεύματος, γίνεται τέλειον.
Η τελετή του μύρου με το οποίο χρίονται οι χριστιανοί μετά την βάπτιση έχει άμμεση σχέση με την ιστορία της γυναίκας πόρνης.
Η Γλαφύρα ή η Μαρία Μαγδαληνή των ευαγγελίων άφησε το παλάτι της Ιερουσαλήμ μετά την συνάντηση της με τον Αλέξανδρο Ιωάννη και τον ακολούθησε στις ερημιές της Γαλιλαίας. Στο ευαγγέλιο του Φιλίππου διαβάζουμε ότι “η συντροφιά του Σωτήρα ήταν η Μαρία Μαγδαληνή. Ο Χριστός την αγαπούσε περισσότερο από τους μαθητές και συνήθιζε να την φυλάει στο στόμα. Οι μαθητές ένιωθαν να προσβάλλονται από το γεγονός και εξέφρασαν την δυσαρέσκεια τους. Είπαν τότε στον Σωτήρα: Γιατί αγαπάς εκείνη περισσότερο από μένα; Ο Σωτήρας απάντησε σε αυτούς: Επειδή δεν σας αγαπάω με τον ίδιο τρόπο όπως αυτήν.” Κατά Φίλιππον ευαγγέλιον 55 Ναγκ Χαμαντι
η συνεχεια, το ονειρο της Γλαφυρας τριτο
ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
Ωσηέ
Η τακτική των χριστιανών να χρησιμοποιούν τους προφήτες και να επαληθεύουν τις προφητείες έχει δημιουργήσει το μεγαλύτερο μέρος των χριστιανικών μύθων. Αυτό συμβαίνει με την γέννηση του Ιωάννη από υπερήλικη γυναίκα την Ελισάβετ, αυτό συμβαίνει και με την γέννηση της Παναγίας από την Άννα, όπου έχουμε επανάληψη παρόμοιας βιβλικής ιστορίας με την γέννηση του Σαμουήλ από την Άννα και τελικά αυτό συμβαίνει και με την διήγηση της Γλαφύρας ή της Μαριάμης της Μαγδαληνής την οποία ο Ιωάννης θα έκανε στον πρώτο αυτή τύπο, μια διήγηση παρμένη από τον προφήτη Ωσηέ.
