“τύπω δε εν σαρκί φανερωθείς”.
Μετά την ανάσταση, ο σωτήρας των χριστιανών εμφανίσθηκε σχεδόν σε όλους τους κατοίκους της Ιουδαίας. Αυτό τουλάχιστον μας βεβαιώνει ο απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Κορινθίους (ιε΄,4) “ότι ετάφη, και ότι ανεστήθη τη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς. Και ότι εμφανίσθηκε στον Κηφά, κι έπειτα στους δώδεκα αποστόλους. Έπειτα εμφανίσθηκε σε πάνω από πεντακόσιους συγκεντρωμένους αδελφούς, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι ακόμη ζωντανοί, πολλοί δε εκοιμήθησαν. Έπειτα εμφανίσθηκε στον Ιάκωβο κι έπειτα σε όλους τους αποστόλους. Εσχατον δε πάντων, φανερώθηκε και σε μένα, σαν σε κάποιον που ήταν έκτρωμα. Γιατί εγώ είμαι ο ελάχιστος των αποστόλων, και δεν είμαι ικανός να καλούμαι απόστολος, γιατί εκδίωξα την εκκλησία του Θεού”.
Ο Παύλος λέει ξεκάθαρα ότι ο σωτήρας εμφανίστηκε σε όλους. Δεν περιορίστηκε σε κάποιες κρυφές και μυστήριες εμφανίσεις. Η εμφάνιση του σωτήρα τελευταία στον Παύλο μας πείθει ότι ο σωτήρας στον οποίο αναφέρεται δεν εξαφανίσθηκε ή αλλιώς δεν αναλήφθηκε, μετά την πάροδο των σαράντα ημερών. Ο σωτήρας παρουσιαζόταν όταν ήθελε σαν ένα φάντασμα. Παρουσιαζόταν εν “ομοιώματι σαρκός”, όπως γράφει στους Ρωμαίους (Ρωμ.η΄,2) ή όπως γράφει ο Βαρνάβας στην επιστολή του “τύπω δε εν σαρκί φανερωθείς”. Άλλωστε όπως γράφει ο Παύλος στον Τιμόθεο, δεν είχε γίνει καμία πραγματική ανάσταση ακόμα.
(Τιμ.Β΄2,17) “και ο λόγος αυτών ως γάγγραινα νομήν έξει. ων εστίν Υμέναιος και Φίλητος, οίτινες περί την αλήθειαν ηστόχησαν, λέγοντες την ανάστασιν ήδη γεγονέναι, και ανατρέπουσιν την τινών πίστιν.”
Προφανώς είναι διαφορετικό πράγμα ή αθανασία της ψυχής και διαφορετικό η ανάσταση του σώματος. Ότι το σώμα είναι θνητό και δεν γίνεται να κερδίσει την βασιλεία των ουρανών, το αναφέρει και ο Παύλος στην επιστολή του στους Κορινθίους.
(Κορινθ.Α,15,50) “Τούτο δε φημι, αδελφοί, οτι σαρξ και αίμα βασιλείαν θεού κληρονομήσαι ου δύναται, ουδέ η φθορά την αφθαρσίαν κληρονομεί”.
Το ίδιο πίστευαν πολλοί γνωστικοί χριστιανοί, όπως οι Οφίτες για τους οποίους γράφει ο Ειρηναίος επίσκοπος της Λυών. «Το μεγαλύτερο λάθος που έκαναν οι μαθητές του ήταν ότι πίστεψαν πως αναστήθηκε διατηρώντας το γήινο σώμα του. Δεν κατάλαβαν ότι η σάρκα και το αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν την βασιλεία των ουρανών.» Ειρηναίος Α΄ 30 12
Ακόμα και ο Ιωάννης ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος από όσους γεννήθηκαν από γυναίκα είναι ο μικρότερος στην βασιλεία του θεού.
«μείζων εν γεννητοίς γυναικών Ιωάννου ουδείς εστιν. ο δε μικρότερος εν τη βασιλεία του θεου μείζων αυτου εστιν. Λουκά: (7.24) (Ματθ.11,7)
Είναι φανερό ότι όσοι ανήκουν στην βασιλεία του Θεού δεν είναι γεννημένοι από γυναίκες. Δεν είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά. Εμφανίζονται μονάχα στα όνειρα μας, όπως θέλουν να πιστεύουμε ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος και ο απόστολος Παύλος.
Οι οπαδοί του Αλεξάνδρου της Μαρίας φυσικά δεν πίστευαν την ιστορία του Ιωσήπου. Πίστευαν πως ο Θεός έσωσε από ένα σίγουρο θάνατο τον δίκαιο βασιλιά τους. Κι ενώ είχαμε πληροφορίες για ένα φάντασμα του Αλεξάνδρου, το οποίο εμφανίζεται σε γνωστούς και άγνωστους, τώρα μαθαίνουμε και για ένα σωσία του Αλεξάνδρου, ο οποίος εμφανίζεται μπροστά σε όλους. Για κάποιους Ιουδαίους φιλοβασιλικούς, η εμφάνιση του Αλεξάνδρου της Μαρίας, είτε ως φάντασμα, είτε εν σαρκί, ήταν πραγματικά ένα απίστευτο όνειρο. Πόσο μάλλον για την γυναίκα του Αλεξάνδρου, την Γλαφύρα. Εκείνη όμως βρισκόταν στην Λιβύη, στο παλάτι του βασιλιά Ιόβα και άκουγε ιστορίες για ελέφαντες. Ο Ιόβας ήταν συγγραφέας και φιλόσοφος, φίλος και συγγενείς του πατέρα της, του Αρχελάου της Καππαδοκίας. Ενώ δεν είχε δει ποτέ ελέφαντα, έγραψε ένα βιβλίο γι΄ αυτά τα ζώα. Στην ηρεμία του παλατιού της Λιβύης σίγουρα θα έφταναν οι φήμες για την περίφημη ανάσταση του συζύγου της Αλεξάνδρου Ιωάννη. Χιλιάδες άνθρωποι τον είχαν δει. Δεν είχε όμως εμφανισθεί στην ίδια. Η Γλαφύρα δεν τον είχε ακόμα δει.
Εξετάζοντας την περίπτωση που ο Αλέξανδρος με τον αδερφό του είχαν ξεφύγει την εκτέλεση, πρέπει να υποθέσουμε ότι είχαν εμφανισθεί αρχικά στην Ιουδαία ενόσω ζούσε ακόμα ο βασιλιάς Ηρώδης. Δεν θα τολμούσαν βέβαια να εμφανισθούν μπροστά στους στρατιώτες των Ηρωδιανών. Θα κατέφευγαν σε κάποια κοινότητα στην έρημο για να διαφυλάξουν την ζωή τους, μέχρι τουλάχιστον να πεθάνει το θηρίο ο Ηρώδης. Πραγματικά ο εθνικός Κέλσος αναφέρει στον Αληθή λόγο, ότι ο χριστός ενώ δικάστηκε και καταδικάστηκε, απέδρασε και απέφευγε την τιμωρία κρυπτόμενος μέχρι που τον πρόδωσαν οι μαθητές του.
«επειδή ημείς ελέγξαντες αυτόν και καταγνόντες ηξιούμεν κολάζεσθαι, κρυπτόμενος μεν και διαδιδράσκων επονεοδιστότατα εάλω, υπ΄ αυτών ονόμαζε μαθητών προυδόθη» Κέλσος Αληθής λόγος Σελ. 40 Εκδ. Θύραθεν
Όταν ο σωτήρας των ευαγγελίων περιφερόταν στην Γαλιλαία και πήγε στην Καπερναούμ, τους ζήτησαν να πληρώσουν τον φόρο. Τότε ρώτησε ο σωτήρας τον Σίμωνα αν οι βασιλιάδες της γης λαμβάνουν φόρους από τους γιους τους ή από τους ξένους. Απαντώντας ο Σίμων, από τους ξένους, είπε ο σωτήρας, άρα ελεύθεροι είναι οι γιοι. Είναι φανερό από αυτό ότι ο σωτήρας του Ματθαίου λέει στον Σίμωνα ότι είναι γιος βασιλιά αλλά για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο πληρώνει τον φόρο.
Ελθόντων δε αυτων εις Καφαρναουμ προσηλθον οι τα δίδραχμα λαμβάνοντες τω Πέτρω και ειπαν, Ο διδάσκαλος υμων ου τελει τα δίδραχμα; λέγει, Ναί. και ελθόντα εις την οικίαν προέφθασεν αυτον ο Ιησους λέγων, Τί σοι δοκει, Σίμων; οι βασιλεις της γης απο τίνων λαμβάνουσιν τέλη η κηνσον; απο των υιων αυτων η απο των αλλοτρίων; ειπόντος δέ, Απο των αλλοτρίων, εφη αυτω ο Ιησους, Αρα γε ελεύθεροί εισιν οι υιοί. Ματθ. 17.24-26
Στο παλάτι του Ηρώδη είναι σίγουρο πως θα έφταναν φήμες για την δράση των παιδιών της Μαρίας στην έρημο, οι οποίες θα συνέβαλαν στην χειροτέρευση της αρρώστιας του Μεγάλου βασιλιά της Ιουδαίας. Πράγματι το ευαγγέλιο του Μάρκου αναφέρει ότι ο βασιλιάς Ηρώδης άκουσε τις φήμες για τον Ιωάννη. Το όνομα του φανερώθηκε και πολλοί έλεγαν μάλιστα ότι είχε αναστηθεί. Άλλοι δεν πίστευαν ότι αναστήθηκε ο Ιωάννης και θεωρούσαν ότι ήταν ο προφήτης Ηλίας ή κάποιος άλλος από τους αρχαίους προφήτες που είχε ενσαρκωθεί.
(Μαρκ.6,14) “ήκουσεν ο βασιλεύς Ηρώδης, φανερόν γαρ εγένετο το όνομα αυτού, και ελεγον οτι Ιωάννης ο βαπτίζων εγήγερται εκ νεκρών, και δια τούτο ενεργουσιν αι δυνάμεις εν αυτω. άλλοι δε ελεγον οτι Ηλίας εστίν. άλλοι δε ελεγον οτι προφήτης ως εις των προφητών. ακούσας δε ο Ηρώδης ελεγεν, Ον εγώ απεκεφάλισα Ιωάννην, ούτος ηγέρθη.”
Ο βασιλέας Ηρώδης που αναφέρει εδώ ο Μάρκος είναι ο Μεγάλος Ηρώδης, και όχι ο Αντίπας όπως υπονοούν τα χριστιανικά κείμενα. Ο Αντίπας δεν ήταν βασιλιάς αλλά τετράρχης. Γι΄αυτό ο Λουκάς διορθώνει το αντίστοιχο εδάφιο στο ευαγγέλιο του γράφοντας ότι άκουσε ο Ηρώδης ο “τετράρχης” τα γινόμενα και απορούσε επειδή έλεγαν ότι ο Ιωάννης αναστήθηκε εκ νεκρών.
(Λουκ.9,7) “Ηκουσεν δε Ηρώδης ο τετράρχης τα γινόμενα πάντα, και διηπόρει δια το λέγεσθαι υπό τινων οτι Ιωάννης ηγέρθη εκ νεκρών, υπό τινων δε οτι Ηλίας εφάνη, άλλων δε οτι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη.”
Το ίδιο συμβαίνει και στην γέννηση, όπου ενώ ο Ματθαίος και η χριστιανική παράδοση αναφέρει τον βασιλέα Ηρώδη, ο Λουκάς θεωρεί ότι ο Ιησούς γεννήθηκε όταν κυβερνούσε ο τετράρχης Αντύπας. Την παράδοση της γέννησης επί τετράρχη γνώριζε ο εθνικός Κέλσος, γι΄αυτό γράφει στον Αληθή λόγο ότι οι Χαλδαίοι μάγοι ανέφεραν την γέννηση του χριστού στον Ηρώδη τον τετράρχη ο οποίος φόνευσε τα νήπια.
«Χαλδαίους φησίν υπό του Ιησού λέλεχθαι κινηθέντας προσκυνήσοντας αυτόν έτι νήπιον ως θεόν, και Ηρώδη τω τετράρχη τούτο δεδηλωκέναι, τον δε πέμψαντα αποκτείναι τους εν τω αυτώ χρόνω γεγεννημένους» Αληθής Λόγος Σελ. 34 Εκδόσεις Θύραθεν
Ο διορθωμένος Ματθαίος, συμφωνεί με τον Λουκά γράφοντας ότι ο τετράρχης άκουσε για τον Ιησού και είπε στα παιδιά του ότι αυτός είναι ο Ιωάννης που αναστήθηκε.
(Ματθ.14,1) “Εν εκείνω τω καιρώ ηκουσεν Ηρώδης ο τετράρχης την ακοήν Ιησού, και ειπεν τοις παισιν αυτού, Ούτος εστίν Ιωάννης ο βαπτιστής. αυτός ηγέρθη από των νεκρών, και δια τούτο αι δυνάμεις ενεργούσιν εν αυτώ”.
Ο Ηρώδης όμως που μίλησε στα παιδιά του (είπεν τοις παισίν αυτού), δεν μπορεί παρά να είναι ο Μεγάλος Ηρώδης ο οποίος μίλησε στον Αντίπατρο το γιο της Δωρίδας και τον Ηρώδη, τον γιο του από την κόρη του αρχιερέα Σίμωνα, οι οποίοι ήταν άμεσα ενδιαφερόμενοι καθώς θα τον κληρονομούσαν. Πουθενά και ποτέ δεν αναφέρονται αλλού τα παιδιά του Αντίπα. Ο τετράρχης Αντίπας ήταν παντρεμένος με την κόρη του Άραβα βασιλιά Αρέτα. «Παρόλο που ο γάμος τους κράτησε πολλά χρόνια δεν αναφέρεται πουθενά ότι είχαν παιδιά αλλά πιθανό να είχαν μια κόρη κι ένα γιο, γράφει ο ιστορικός Ν.Κόκκινος στο βιβλίο του για την οικογένεια του τετράρχη Ηρώδη» Κόκκινος σελ.232 Αλλά κι αν ακόμη είχαν μια κόρη κι ένα γιο, δεν αναφέρονται πουθενά στην ιστορία ή στα ευαγγέλια. Η αραβίδα πριγκίπισσα τον είχε εγκαταλείψει καθώς ο Αντίπας ετοιμαζόταν να παντρευτεί την Ηρωδιάδα του Αριστοβούλου. Έτσι όταν συνέβησαν τα γεγονότα με τον βαπτιστή, ο Αντίπας δεν είχε παιδιά, εκτός από την μικρή κόρη της Ηρωδιάδας. Τα παιδιά που ενδιαφερόταν για το γεγονός της εμφάνισης του αναστημένου Ιωάννη δεν μπορεί παρά να είναι οι γιοι του μεγάλου Ηρώδη, οι υποψήφιοι κληρονόμοι της Ηρωδιανής βασιλείας. Ο Αντίπας δεν θα μιλούσε στα παιδιά που δεν είχε αλλά στην γυναίκα του την Ηρωδιάδα, η οποία ήταν κόρη του Αριστοβούλου Ιούδα, του γιου της βασίλισσας Μαρίας.
Αυτό δεν σημαίνει πως αποκλείεται το γεγονός της αποκεφάλισης του Ιωάννου από τον Αντίπα. Εκείνος όμως που αναστήθηκε δεν ήταν ο αποκεφαλισμένος Ιωάννης αλλά ο καταδικασμένος σε θάνατο από τον Μεγάλο Ηρώδη. Είναι λογικό να έγιναν τα πράγματα όπως προφητεύει ο γέροντας Συμεών, η ρομφαία, δηλαδή το ξίφος του τετράρχη Αντίπα να έκοψε το νήμα της ζωής του Ιωάννη, όταν επέστρεψε στην Γαλιλαία μετά τον θάνατο του Μεγάλου Ηρώδου.
Λουκ.2. 34 και ευλόγησεν αυτους Συμεων και ειπεν προς Μαριαμ την μητέρα αυτου, Ιδου ουτος κειται εις πτωσιν και ανάστασιν πολλων εν τω Ισραηλ και εις σημειον αντιλεγόμενον 35 και σου δε αυτης την ψυχην διελεύσεται ρομφαία, οπως αν αποκαλυφθωσιν εκ πολλων καρδιων διαλογισμοί.
Ο τετράρχης Αντίπας υποψιαζόταν ποιος ήταν ο ερημίτης εκείνος που εμφανίσθηκε στην Γαλιλαία, εφόσον είχε ακούσει από τον Καίσαρα την ιστορία για τον Αλέξανδρο Ιωάννη. Ο Αλέξανδρος Ιωάννης πρώτα αναστήθηκε κατά τον τρόπο που περιγράφει ο ιστορικός Ιώσηπος, ταξίδεψε στην Ρώμη μετά τον θάνατο του Μεγάλου Ηρώδη και μετά θανατώθηκε, όταν επέστρεψε στην Γαλιλαία. Το ευαγγέλιο του Φιλίππου που βρέθηκε στις ανασκαφές στο αρχαίο μοναστήρι των Γνωστικών χριστιανών στο Ναγκ Χαμάντι αναφέρει «αυτοί λένε ο Κύριος πρώτα πέθανε κι ύστερα αναστήθηκε. Κάνουν λάθος. Πρώτα αναστήθηκε και μετά πέθανε. (Κατά Φίλιππον ευαγγέλιο 21)
Ο Ιησούς λένε πως ζούσε στην Γαλιλαία και ήταν γνωστός στους πάντες, άρα ο καθένας μπορούσε να ενημερώσει τον Ηρώδη ότι ετούτος δεν έχει καμία σχέση με τον Ιωάννη ή τον προφήτη Ηλία αλλά είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Ακόμη και η πιθανότητα της μετεμψύχωσης, την οποία αναφέρει ο Ωριγένης στα σχόλια του για το ευαγγέλιο του Ματθαίου, προϋποθέτει ότι η ψυχή του Ιωάννη θα μπει στο νεογέννητο σώμα του Ιησού και όχι σε ένα μεσήλικα άνδρα. Η ανάσταση ενός αποκεφαλισμένου ανθρώπου, είναι βέβαια δυνατή αν παραδεχτούμε όπως οι χριστιανοί επιμένουν, ότι ο αναστημένος αυτός άνθρωπος ήταν ένα φάντασμα και όχι ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά. Αυτός που αναστήθηκε δεν ήταν ο σαρκικός αποκεφαλισμένος Ιωάννης αλλά μονάχα η αθάνατη ψυχή του.
Τα ευαγγέλια ξεκινούν με την εμφάνιση του Ιησού στην Γαλιλαία, χωρίς να αναφέρουν τίποτα για την προηγούμενη ζωή του. Στο ευαγγέλιο του Νικόδημου, μετά την ανάσταση του σωτήρα, φτάνουν πληροφορίες στην Ιερουσαλήμ ότι εθεάθη ζωντανός στην Γαλιλαία, στο όρος Μαμίλχ. Έλεγε μάλιστα στους μαθητές του να πάνε να κηρύξουν σε όλον τον κόσμο, κάτι που στα κανονικά ευαγγέλια γίνεται την αρχή της διηγήσεως, φυσικά πριν την σταύρωση. Νικόδημου Μέρος Α΄ Α, ΙΔ’ 1
Η εμφάνιση στο όρος της Γαλιλαίας μετά την ανάσταση αναφέρεται μόνο από τον ευαγγελιστή Ματθαίο. Ωστόσο σύμφωνα με τον Ματθαίο μερικοί μαθητές εδίστασαν και δεν τον πίστεψαν όταν τους φανερώθηκε στο όρος. Η διστακτική αυτή συμπεριφορά μερικών από τους μαθητές είναι ανεξήγητη, αν υποθέσουμε ότι έβλεπαν τον δάσκαλο τους, ο οποίος μόλις είχε γλιτώσει από τον θάνατο.
“επορεύθησαν εις την Γαλιλαίαν εις το όρος ου ετάξατο αυτοις ο Ιησούς, και ιδόντες αυτόν προσεκύνησαν, οι δε εδίστασαν. και προσελθων ο Ιησούς ελάλησεν αυτοις λέγων, Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανω και επί της γης. πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα εθνη, βαπτίζοντες αυτους εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος.” (Ματθ.28,16)
Εξηγείται όμως αν θεωρήσουμε πως ο δάσκαλος είχε επιστρέψει στην Γαλιλαία μετά από μερικά χρόνια, ώστε είχε αλλάξει κάπως η μορφή του και εφόσον είχαν ακουστεί οι φήμες για τον σωσία του λεγόμενου χριστού ή αλλιώς τον σωσία του Αλεξάνδρου Ιωάννη. Την πρώτη φορά, όταν ζούσε ακόμα ο Μεγάλος Ηρώδης, ο Ιωάννης δεν θα τολμούσε να εμφανισθεί εφόσον θα τον αναγνώριζαν αμέσως, έτσι ώστε μόνο η φήμη του θα έφτανε στο παλάτι. Είναι όμως γεγονός ότι οι όχλοι θεωρούσαν πως ο περιφερόμενος στην Γαλιλαία ερημίτης ήταν ο αναστημένος Ιωάννης ή ο Ηλίας ή κάποιος προφήτης.
«και επηρώτησεν αυτους λέγων, Τίνα με λέγουσιν οι οχλοι ειναι; 19 οι δε αποκριθέντες ειπαν, Ιωάννην τον βαπτιστήν, αλλοι δε Ηλίαν, αλλοι δε οτι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη.» Λουκ. 9.18
Όταν ο Ιωάννης εμφανίστηκε στην Γαλιλαία πήγαν απεσταλμένοι από τους Φαρισαίους για να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει. Τον ρώτησαν λοιπόν ποιος τελικά ήταν αυτός που έχει προκαλέσει τέτοια αναστάτωση με τις φήμες που έφταναν στην Ιερουσαλήμ. Κι εκείνος τους απάντησε ότι δεν ήταν ο χριστός. Μήπως ήταν ο Ηλίας; Όχι, δεν ήταν ούτε ο Ηλίας. Μήπως ήταν κάποιος προφήτης; Όχι, δεν ήταν ούτε κάποιος προφήτης αλλά μονάχα η φωνή της ερήμου.
Ιωάννης Α’ 19 Και αυτη εστιν η μαρτυρία του Ιωάννου, οτε απέστειλαν προς αυτον οι Ιουδαιοι εξ Ιεροσολύμων ιερεις και Λευίτας ινα ερωτήσωσιν αυτόν, Συ τίς ει; 20 και ωμολόγησεν και ουκ ηρνήσατο, και ωμολόγησεν οτι Εγω ουκ ειμι ο Χριστός. 21 και ηρώτησαν αυτόν, Τί ουν; Σύ Ηλίας ει; και λέγει, Ουκ ειμί. Ο προφήτης ει σύ; και απεκρίθη, Ου. 22 ειπαν ουν αυτω, Τίς ει; ινα απόκρισιν δωμεν τοις πέμψασιν ημας. τί λέγεις περι σεαυτου; 23 εφη, Εγω φωνη βοωντος εν τη ερήμω, Ευθύνατε την οδον κυρίου, καθως ειπεν Ησαϊας ο προφήτης. 24 Και απεσταλμένοι ησαν εκ των Φαρισαίων. 25 και ηρώτησαν αυτον και ειπαν αυτω, Τί ουν βαπτίζεις ει συ ουκ ει ο Χριστος ουδε Ηλίας ουδε ο προφήτης;
Εκτός από τους απεσταλμένους των Φαρισαίων, πλήθος ανθρώπων πήγε στην έρημο για να δει τον Ιωάννη. Στους όχλους απήντησε ο σωτήρας για τον Ιωάννη σύμφωνα με τον Ματθαίο λέγοντας: Τι ήρθατε να δείτε; Καλάμι που το σαλεύει ο άνεμος ή άνθρωπο ντυμένο με μαλακά ρούχα; Εκείνοι που φορούν τα μαλακά ρούχα είναι στο παλάτι του βασιλιά.
(Ματθ.11,7) “Τούτων δε πορευομένων ηρξατο ο Ιησούς λέγειν τοις οχλοις περί Ιωάννου, Τί εξήλθατε εις την ερημον θεάσασθαι; κάλαμον υπό ανέμου σαλευόμενον; αλλά τί εξήλθατε ιδειν; ανθρωπον εν μαλακοις ημφιεσμένον; ιδού οι τα μαλακά φορουντες εν τοις οικοις των βασιλέων εισίν.
Οι όχλοι πήγαιναν στην έρημο να δούνε ένα απόγονο βασιλιάδων. Κι όμως είδαν ένα φτωχοντυμένο ερημίτη. Ο ερημίτης αυτός αρνήθηκε ότι είναι ο Ιωάννης ή ο Ηλίας ή άλλος προφήτης. Με λίγα λόγια δεν τους φανέρωσε την ταυτότητα του, όπως ακριβώς προέτρεπε τους μαθητές του να κάνουν.
Λουκ. 9.20 ειπεν δε αυτοις, Υμεις δε τίνα με λέγετε ειναι; Πέτρος δε αποκριθεις ειπεν, Τον Χριστον του θεου. 21 Ο δε επιτιμήσας αυτοις παρήγγειλεν μηδενι λέγειν τουτο.
Η απορία των Ιουδαίων ήταν φυσικά έντονη. Αυτός ο άνθρωπος όπως έλεγαν όλοι δεν μπορούσε παρά να είναι ο Ιωάννης. Όπως διαφημίσθηκε, οι μαθητές έκλεψαν το σώμα του σωτήρα.
(Ματθ.28,13) “Είπατε οτι οι μαθηται αυτού νυκτός ελθόντες έκλεψαν αυτόν ημών κοιμωμένων. και εάν ακουσθη τούτο επί του ηγεμόνος, ημείς πείσομεν αυτόν και υμάς αμερίμνους ποιήσομεν. οι δε λαβόντες τα αργύρια εποίησαν ως εδιδάχθησαν. Και διεφημίσθη ο λόγος ούτος παρά Ιουδαίοις μέχρι της σήμερον ημέρας”.
Υπήρχαν όμως αναπάντητα ερωτήματα. Έστω ότι έκλεψαν οι μαθητές το σώμα, η ψυχή πως εισήλθε στο σώμα και διατρίβει εν τη Γαλιλαία, αναρωτιέται ο απόκρυφος ευαγγελιστής Νικόδημος. Ευαγγέλιο Νικοδήμου Μερος Α’ Κεφ. ΙΔ 3
Όπως αναφέρει ο ιστορικός Ιώσηπος εκείνοι που ανέλαβαν την εκτέλεση των παιδιών της βασίλισσας Μαρίας δεν έκλεψαν τα νεκρά σώματα αλλά τους ζωντανούς, σκοτώνοντας στην θέση τους κάποιους που τους έμοιαζαν. Γράφει μάλιστα ακριβώς, δι οίκτον εκλέψειαν αυτούς.
«οι πεμφθέντες επί την αναίρεσην αυτού τε και Αριστοβούλου δι’ οίκτον εκλέψειαν αυτούς ομοίων υποβολή σωμάτων» Πολέμοι Β’ 7.1 102-103
Όπως και το κοράνι αναφέρει στην πραγματικότητα δεν σκότωσαν τον Χριστό.
«Και εν τη απιστία αυτών εσυκοφάντησαν την Μαριάμ. Και είπον εμείς φονεύσαμε τον Μεσίαν Ιησούν, υιό της Μαριάμ, τον απόστολο του θεού. Όχι δεν τον εφόνευσαν, δεν εσταύρωσαν αυτόν, αλλ΄ έτερον τινά όμοιον αυτώ. Οι δε συζητήσαντες επί του αντικειμένου τούτου, έμειναν αυτοί οι ίδιοι στην αμφιβολία, δεν ήταν βέβαιοι γι΄ αυτό αλλά υπέθεταν. Αληθώς αυτοί δεν τον φόνευσαν. (Κοράνι Κεφ. Δ’ 155-156)
Το ίδιο πίστευαν και πολλοί γνωστικοί χριστιανοί όπως αναφέρει ο επίσκοπος της Λυών Ειρηναίος. «Μερικοί που αποκαλούνται γνωστικοί, κατέχουν είδωλα από διάφορα υλικά, μερικά από αυτά βαμένα και ισχυρίζονται μάλιστα ότι ένας σωσίας του χριστού είχε δημιουργηθεί από τον Πιλάτο, τον καιρό που ο Ιησούς ζούσε μεταξύ τους.»
Ειρηναίος Εναντίον αιρετικών Βιβλίο Α’ 25.6
Ο Βασιλείδης και ο Καρποκράτης ισχυρίζονται μάλιστα ότι δεν πέθανε ο Ιησούς αλλά ο Σίμωνας ο Κυρηναίος, ο οποίος υποχρεώθηκε να πάρει τον σταυρό στη θέση του, καθώς είχε μεταμορφωθεί από τον χριστό ώστε να νομίζουν ότι εκείνος είναι ο Ιησούς κι έτσι σταυρώθηκε από άγνοια και λάθος ενώ ο Ιησούς παίρνοντας την μορφή του Σίμωνα στεκόταν δίπλα γελώντας.
Ειρηναίος Εναντίον αιρετικών Βιβλίο Α’ 24.4
Η μεταμόρφωση του σωτήρος στα σημερινά ευαγγέλια είναι ένα περιττό και ανεξήγητο συμβάν. Τον καιρό εκείνο όμως εξηγούσε δυο εκδοχές για την ιστορία του σωτήρα. Μια πρώτη εκδοχή είναι εκείνη που θεωρεί ότι ο χριστός μεταμορφώθηκε από σαρκικό άνθρωπο σε ένα πνευματικό άνθρωπο. ¨Όπως υποστήριζε άλλωστε ο απόστολος Παύλος, πριν αναστηθούμε όλοι θα αλλάξουμε τα σώματα μας και θα αναστηθούμε με νέα σώματα άφθαρτα.
Τουτο δέ φημι, αδελφοί, οτι σαρξ και αιμα βασιλείαν θεου κληρονομησαι ου δύναται, ουδε η φθορα την αφθαρσίαν κληρονομει. 51 ιδου μυστήριον υμιν λέγω. πάντες ου κοιμηθησόμεθα, πάντες δε αλλαγησόμεθα, 52 εν ατόμω, εν ριπη οφθαλμου, εν τη εσχάτη σάλπιγγι. σαλπίσει γάρ, και οι νεκροι εγερθήσονται αφθαρτοι, και ημεις αλλαγησόμεθα. 53 δει γαρ το φθαρτον τουτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητον τουτο ενδύσασθαι αθανασίαν. Προς Κορινθίους Α΄ 15. 50
Η δεύτερη εκδοχή είναι ετούτη των αιρετικών, όπου ο σωτήρας μεταμορφώνεται σε Σίμωνα για να ξεφύγει την εκτέλεση. Ο Σίμωνας υποχρεώθηκε να πάρει τη θέση του σωτήρα, όπως αναφέρεται από τον Ειρηναίο τον επίσκοπο της Λυών. Τα περί μεταμορφώσεως είναι προφανώς πρόσθετα μυθικά αναφερόμενα τα οποία αποδίδουν μεταφυσικές δυνατότητες στον σωτήρα, καλοδεχούμενες αλλά όχι αναγκαίες για να σωθεί ένας κληρονόμος της βασιλείας από την εκτέλεση.
Αναφορές για την θανάτωση του σωσία του σωτήρα αντί του ίδιου υπάρχουν σε αρκετά απόκρυφα ευαγγέλια. Όλα τα χριστιανικά κείμενα βέβαια μιλούν μοναχά για σταύρωση επί Πιλάτου. Αυτό φυσικά οφείλετε στις συνεχείς διορθώσεις των κειμένων. Δεν αμφισβητούμε ότι κάποιος σωτήρας έπαθε επί Πιλάτου ούτε μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε. Μπορούμε όμως εύκολα να φανταστούμε τα γεγονότα όπως τα αναφέρει ο ιστορικός Ιώσηπος την εποχή του Μεγάλου Ηρώδη. Οι φίλοι των Ασαμωναίων αρπάζουν τους νεαρούς και θανατώνουν άλλους στην θέση τους. Τα παιδιά της βασίλισσας Μαρίας γίνονται θεατές της εκτέλεσης τους και όπως ακριβώς περιγράφεται από τους αρχαίους αιρετικούς χριστιανούς, στέκονται λίγο μακρύτερα γελώντας. Η παράδοση των πρώτων αυτών χριστιανών αναμίχθηκε με τις ιστορίες των νεώτερων σωτήρων που εμφανίσθηκαν αργότερα στην Ιουδαία.
Ετσι γίνεται κατανοητό πως παρόλο που ο σωτήρας Αλέξανδρος Ιωάννης επέστρεψε στην Ιουδαία ζωντανός και όλοι τον είδαν, οι Φαρισαίοι και πρώτος ο Φλάβιος Ιώσηπος, υποστήριξαν ότι ο άνδρας αυτός ήταν ένας σωσίας του Αλεξάνδρου και όχι ο πραγματικός γιος της Μαρίας, διότι δεν δεχόταν με ευχαρίστηση ένα τέτοιο ενδεχόμενο λόγω πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ένα φάντασμα ή ένα όνειρο μπορούσε να κάνει την ίδια δουλειά με λιγότερες μάλιστα απώλειες.
ΣΤ
Ο διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή τ΄αληθή δεχομένων
Στο βιβλίο της αρχαιολογίας ο Ιώσηπος αναφέρει την εμφάνιση του χριστού, σε ένα πολυσυζητημένο εδάφιο, που τοποθετεί την έλευση του σωτήρα τον καιρό του Πιλάτου. «Έγινε λοιπόν εκείνο τον χρόνο ο Ιησούς, ένας σοφός άνδρας, αν μπορούμε να τον αποκαλούμε άνδρα, που ήταν παραδόξων έργων ποιητής, δάσκαλος των ανθρώπων που δεχόταν με ευχαρίστηση την αλήθεια. Πήγαν μαζί του πολλοί Ιουδαίοι αλλά και πολλοί Έλληνες και αυτός ήταν ο Χριστός. Οι επιφανέστεροι από τους άνδρες της φυλής μας, τον σταύρωσαν αφού τον κατηγόρησαν στον Πιλάτο και δεν έπαψαν (να τον αγαπούν) εκείνοι που πρώτοι τον αγάπησαν, γιατί αποκαλύφθηκε σε αυτούς την τρίτη μέρα πάλι ως ζωντανός, περί αυτού έχουν πει οι θείοι προφήτες θαυμάσια αυτά και μύρια άλλα. Ενώ το έθνος των Χριστιανών που πήρε από αυτόν το όνομα του, υπάρχει μέχρι σήμερα».
“Γίνεται δε κατά τούτον τον χρόνο Ιησούς σοφός ανήρ, είγε άνδρα αυτόν λέγειν χρη, ην γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή τ΄αληθή δεχομένων, και πολλούς μεν Ιουδαίους, πολλούς δε και του Ελληνικού επηγάγετο, ο χριστός ούτος ην, και αυτόν ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ΄ ημίν σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου ουκ επαύσαντο οι πρώτον αγαπήσαντες, εφάνη γαρ αυτοίς τρίτην έχων ημέραν πάλιν ζων των θείων προφητών ταύτα τε και άλλα μυρία περί αυτού θαυμάσια ειρηκότων, εις έτι τε νυν των Χριστιανών από τούδε ονομασμένον ουκ εξέλιπε το φύλον. Αρχαιολογία ΙΗ 3.3 63
Αυτά υποτίθεται ότι τα γράφει ο Ιώσηπος μόλις πενήντα χρόνια μετά την σταύρωση του Χριστού. Εκείνος που παραποίησε το σημείο αυτό του Ιώσηπου ήταν πολύ αφελής, αφού προσπαθεί να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο ιστορικός αναφέρεται στον Χριστό, αλλά δεν κάνει όμως τον κόπο να φλυαρήσει άσκοπα για ένα τόσο ασήμαντο Μεσσία.! Ο συγγραφέας του αποσπάσματος θεωρεί ήδη τους Χριστιανούς ως ένα λαό του Χριστού. Πως όμως υπήρχε λαός των Χριστιανών, αφού μόλις τριάντα χρόνια πριν γραφτεί η ιστορία του Φλαβίου Ιώσηπου, είχαν ονομασθεί έτσι οι πιστοί του Χριστού στην Αντιόχεια, και τα πρώτα πενήντα χρόνια οι πιστοί του Χριστού καταδιώχθηκαν αμείλικτα. Άλλωστε ο Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία και τον «αδελφό του Ιησού του ούτω καλουμένου Μεσσία». Αυτό φανερώνει ότι ο ίδιος δεν πίστευε πως ο Ιησούς, ήταν ο Μεσσίας αλλά πως έτσι τον αποκαλούσαν. Όμως ακόμη και το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο στην γενεαλογία που μας δίνει γράφει: «εξ ης εγεννήθη ο Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός», υποστηρίζοντας κι εκείνος ότι ο Ιησούς δεν ήταν αλλά λεγόταν Χριστός.
Αν όμως ο Φλάβιος Ιώσηπος ανέφερε πραγματικά ότι οι Χριστιανοί είναι ήδη ένα ξεχωριστό φύλο, όπως γράφει το απόσπασμα, γιατί δεν αναφέρονται πουθενά αλλού στα βιβλία του; Η αναφορά αυτή του Ιωσήπου είναι η μοναδική για Χριστό και Χριστιανούς, μοναδική όχι μόνο στα βιβλία του Ιουδαίου ιστορικού αλλά και σε όλα τα ελληνικά βιβλία του πρώτου αιώνα, που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, εξαιρουμένων φυσικά των ευαγγελίων.
Ο Ιώσηπος γράφει ότι ο λεγόμενος σωτήρας ήταν «διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή τ΄αληθή δεχομένων», εννοώντας των ανθρώπων που δέχονται με ευχαρίστηση την αλήθεια. Αν και η έκφραση αυτή μπορεί να έχει γραφτεί από τον Χριστιανό διορθωτή του Ιώσηπου, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου, φανερώνει τόσο πολύ τον τρόπο γραφής του Ιουδαίου ιστορικού που με κάνει να πιστεύω, αυτό που οι περισσότεροι ιστορικοί παραδέχονται, πως το κείμενο δεν έχει προστεθεί αλλά έχει απλώς παραποιηθεί.
Η χρησιμοποίηση της λέξης «ηδονή» για να περιγραφεί η ευχαρίστηση ή η αγάπη προς την αλήθεια είναι κάπως αντιφατική. Ας μην ξεχνάμε ότι ως ηδονιστές και άθεοι κατηγορούνται οι Επικούρειοι. Με αυτή την αρνητική έννοια χρησιμοποιεί την λέξη «ηδονή» ο Ιώσηπος, περιγράφοντας τους ανθρώπους που δέχονται με ηδονή όχι την αλήθεια αλλά τον μύθο του αναστημένου Αλεξάνδρου της Μαρίας.
Όταν ο σωσίας του Αλεξάνδρου ήταν στην Ρώμη, σαν να ήταν βασιλιάς τον επισκεπτόταν κάθε λογής άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που είχαν υπάρξει οικοδεσπότες και φίλοι του Ηρώδη. Αιτία ήταν ότι με ηδονή δεχόταν τα λόγια του κάλπικου Αλεξάνδρου, που επιβεβαιώνονταν από την ομοιότητα της μορφής. Η τελευταία αυτή πρόταση έχει γραφτεί στα ελληνικά από τον Ιώσηπο ως εξής: “αίτιον δε ήν των ανθρώπων το ηδονή δεχομένων τους λόγους συν τω φερεγγύω της μορφής”. Αρχαιολογία ΙΖ 8.1 329
Τόσο πολύ έμοιαζε ο άνθρωπος αυτός με τον πραγματικό Αλέξανδρο ώστε ακόμη και οι παλιοί φίλοι του τον υποστήριξαν και ορκιζόταν όταν δεν ήταν άλλος παρά το ίδιο πρόσωπο και δεχόταν τους λόγους του με ηδονή. Ο Ιώσηπος εννοεί ότι δεχόταν τους λόγους του κάλπικου Αλεξάνδρου «με ηδονή» γιατί έτσι τους συνέφερε, καθώς υποστήριζαν τους Ασαμωναίους. Η λέξη ηδονή χρησιμοποιείται όντως ειρωνικά και με αυτό τον τρόπο χρησιμοποιήθηκε προφανώς αρχικά στο παραπάνω απόσπασμα που αναφέρεται στον λεγόμενο χριστό.
Ακόμη και οι επαναστάτες που ακολουθούσαν την καινούρια αίρεση, την τέταρτη φιλοσοφική σχολή του Ιούδα Γαλιλαίου, άκουγαν με ηδονή τα λόγια του.
“και ηδονή γαρ την ακρόασιν ων λέγειεν εδέχοντο οι άνθρωποι”. Αρχ. ΙΗ 1.1 6
Ο Ιώσηπος δεν συμπαθεί την επανάσταση του Ιούδα και θεωρεί ότι αυτός και οι οπαδοί του ήταν η αιτία της καταστροφής της Ιερουσαλήμ. Ο Ιούδας αυτός που άλλοτε ονομάζετε από τον Ιώσηπο Γαμαλίτης και άλλοτε Γαλιλαίος επαναστάτησε εναντίον των Ρωμαίων αντιτιθέμενος στην απογραφή του Κυρηνίου. Ο Ιώσηπος ονομάζει μάλιστα τους οπαδούς του, «ταύτης της φιλοσοφίας εραστές» Αρχ. ΙΗ 1.1 9 ταιριάζοντας περίφημα την ηδονή με τον έρωτα. Είναι ολοφάνερη κι εδώ η ειρωνία του συγγραφέα.
Οι Ιουδαίοι που επιθυμούσαν την Ασαμωναϊκή βασιλεία άκουγαν με ευχαρίστηση τα λόγια των επαναστατών. Όπως ευχάριστα άκουγαν τα λόγια του στρατιωτικού Τίρωνα, ο οποίος διαλαλούσε απροκάλυπτα την εναντίωση στην καταδίκη των παιδιών της βασίλισσας Μαρίας. «ηδέως ήκουαν υπ΄ εκείνου τα λεγόμενα.» Αρχ. ΙΣΤ’ 378 Βεβαίως και ο όχλος ήκουεν ηδέως του Ιησού. «και ο πολυς οχλος ηκουεν αυτου ηδέως» Μαρκος 12. 37
Ακόμα και ο απόκρυφος ευαγγελιστής Νικόδημος κατηγορείται από τους Φαρισαίους ότι αγαπούσε τον Ιησού και άκουγε τους λόγους του ηδέως. Τουλάχιστον δεν άκουγε με ηδονή πράγμα αρκετά τραβηγμένο. (Ευαγγ.Νικοδήμου Μέρος Α’ Β’ 11.3)
Ο Ιώσηπος σ’ αυτό το εδάφιο ανέφερε την εμφάνιση του λεγόμενου Χριστού και όχι του αληθινού Χριστού. Πληροφορούσε δηλαδή τους αναγνώστες του για την επιστροφή του κάλπικου Αλεξάνδρου Ιωάννη, τον οποίο ο Καίσαρας δεν είχε σκοτώσει. Επαναλαμβάνει έτσι τα ίδια για τον σωσία που από τα ρωμαϊκά πλοία βρέθηκε στην Αίγυπτο κι επέστρεψε στην Ιουδαία μετά από πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνώριζε πλέον το πρόσωπο του αλλά η τεράστια φήμη του αναστημένου Αλεξάνδρου της Μαρίας τον ακολουθούσε παντού. Άλλωστε στην ιστορία του Φλάβιου Ιώσηπου δεν διαβάζουμε πουθενά για τον θάνατο ή το τέλος του υποτιθέμενου σωσία του Αλεξάνδρου. Ο Καίσαρας απλώς τον στέλνει ως δούλο στο ναυτικό των Ρωμαίων. Υπάρχουν λοιπόν ενδείξεις ότι ο Ιώσηπος αναφερόταν ξανά στην εμφάνιση του κάλπικου Αλεξάνδρου της Μαρίας.
Ζ
Ο άγνωστος Ιωάννης
Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο Ιωάννης ο βαπτιστής των ευαγγελίων, εκείνος που αποκεφάλισε σύμφωνα με την χριστιανική ιστορία ο τετράρχης Αντίπας, ήταν ο Ασαμωναίος πρίγκιπας Αλέξανδρος Ιωάννης, ο σύζυγος της Γλαφύρας; Ο Ιώσηπος πράγματι αναφέρει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, χωρίς να μας λέει τίποτα για την καταγωγή του. Δεν μας δίνει ούτε το όνομα του πατέρα του πράγμα ασυνήθιστο για τον Ιουδαίο ιστορικό, λαμβάνοντας υπόψιν μάλιστα ότι όπως ο ίδιος ο Ιώσηπος γράφει, οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αυτόν τον Ιωάννη προφήτη και τον υπάκουαν σα να ήταν βασιλιάς. Μάλιστα θεωρούσαν ότι ο θεός τιμώρησε τον Αντίπα επειδή σκότωσε τον Ιωάννη, ώστε να καταστραφεί ο στρατός του από τους Άραβες.
Σύμφωνα με τον Ιώσηπο ο Βαπτιστής ήταν ένας αγαθός άνδρας που διέταζε τους Ιουδαίους να εξασκούν την αρετή και την δικαιοσύνη. Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιεί την λέξη κελεύω, (διατάζω) εφόσον οι Ιουδαίοι τον άκουγαν σα να ήταν αρχηγός τους. Ήταν πολλοί εκείνοι που τον ακολουθούσαν καθώς ένιωθαν μεγάλη ευχαρίστηση ακούγοντας τα λόγια του. Επειδή οι Ιουδαίοι υπάκουαν σε κάθε του συμβουλή κι έκαναν ότι τους έλεγε, ο Ηρώδης φοβήθηκε να μην ξεσηκώσει τους ανθρώπους σε αποστασία , πολύ περισσότερο μην γίνει κάποια νέα επανάσταση εξαιτίας του και τον συνέλαβε φυλακίζοντας τον στο φρούριο του Μαχαιρούντα, όπου και τον σκότωσε.
«αγαθόν άνδρα και τοις Ιουδαίοις κελεύοντα αρετήν επασκούσιν και τας προς αλλήλους δικαιοσύνη και προς τον θεόν ευσεβεία χρωμένοις βαπτισμώ συνιέναι, ούτω γαρ δη και την βάπτισην αποδεκτή αυτώ φανείσθαι μή επί τινών αμαρτάδων παραιτήσει χρωμένων, αλλ΄ εφ΄αγνεία του σώματος, άτε δη και της ψυχής δικαιοσύνης προεκκεκαθαρμένης. και των άλλων συστρεφομένων, και γαρ ήσθησαν επί πλείστον τη ακροάσει των λόγων, δείσας Ηρώδης το επί τοσόνδε πιθανόν αυτού τοις ανθρώποις μή επί αποστάσει τινί φέρει, πάντα γαρ εώκεσαν συμβουλή τη εκείνου πράξοντες, πολύ κρείττον ηγείται πριν τι νεώτερον εξ΄αυτού γενέσθαι προλαβών ανελείν του μεταβολής γενομένης, (μή) εις πράγματα εμπεσών μετανοείν, και ο μεν υποψία Ηρώδου δέσμιος εις τον Μαχαιρούντα πεμφθείς το προειρημένον φρούριον ταύτη κτίννυται, τοις δε Ιουδαίοις δόξαν επί τιμωρία τη εκείνου τον όλεθρον επί τω στρατεύματι γενέσθαι του θεού κακώσαι Ηρώδην θέλοντος». Αρχαιολογία ΙΗ 5.1
Ο ευαγγελιστής Λουκάς συμφωνεί με τον ιστορικό Ιώσηπο για την δραστηριότητα αυτή του Βαπτιστή Ιωάννη. Τον ρωτούσαν οι όχλοι λέγοντας, τι λοιπόν να κάνουμε; Όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει σε αυτόν που δεν έχει και όποιος έχει φαγητό το ίδιο να κάνει. Ήρθαν και οι τελώνες να βαπτισθούν και του είπαν, τι να κάνουμε; Τίποτα παραπάνω από όσα είναι καθορισμένα να κάνετε. Ερχόταν και οι στρατιώτες λέγοντας κι εμείς τι να κάνουμε;
(Λουκ.3,10) “Και επηρώτων αυτόν (τον Βαπτιστή) οι όχλοι λέγοντες, Τί ουν ποιήσωμεν; αποκριθείς δε ελεγεν αυτοις, Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη εχοντι, και ο έχων βρώματα ομοίως ποιείτω. ηλθον δε και τελωναι βαπτισθηναι και είπαν προς αυτόν, Διδάσκαλε, τί ποιήσωμεν; ο δε ειπεν προς αυτούς, Μηδέν πλέον παρά το διατεταγμένον υμιν πράσσετε. επηρώτων δε αυτόν και στρατευόμενοι λέγοντες, Τί ποιήσωμεν και ημείς; και ειπεν αυτοις, Μηδένα διασείσητε μηδε συκοφαντήσητε, και αρκείσθε τοις οψωνίοις υμών. Προσδοκωντος δε του λαού και διαλογιζομένων πάντων εν ταις καρδίαις αυτών περί του Ιωάννου, μήποτε αυτός ειη ο Χριστός,»
ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
Ωσηέ
Η τακτική των χριστιανών να χρησιμοποιούν τους προφήτες και να επαληθεύουν τις προφητείες έχει δημιουργήσει το μεγαλύτερο μέρος των χριστιανικών μύθων. Αυτό συμβαίνει με την γέννηση του Ιωάννη από υπερήλικη γυναίκα την Ελισάβετ, αυτό συμβαίνει και με την γέννηση της Παναγίας από την Άννα, όπου έχουμε επανάληψη παρόμοιας βιβλικής ιστορίας με την γέννηση του Σαμουήλ από την Άννα και τελικά αυτό συμβαίνει και με την διήγηση της Γλαφύρας ή της Μαριάμης της Μαγδαληνής την οποία ο Ιωάννης θα έκανε στον πρώτο αυτή τύπο, μια διήγηση παρμένη από τον προφήτη Ωσηέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου