ταμα

Τα κείμενα που δημοσιεύω σε αυτή την σελίδα είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Αναφέρω πάντα κάποια βιβλιογραφία για τα σημαντικότερα θέματα. Η αναδημοσίευση των κειμένων είναι επιτρεπτή εφόσον γίνει αναφορά στην πηγή.


Βασιλάκης Φ. Νεκτάριος



Καλή ανάγνωση.




επικοινωνια: asamonas@hotmail.com

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


Η φιλόσοφος Υπατία δολοφονήθηκε από το πλήθος των καλογέρων με την προτροπή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αγίου Κυρίλλου. Ο χριστιανός ιστορικός της εκκλησίας Ερμείας δεν αποκρύπτει αυτή την αλήθεια. Αφιερώνω αυτό το κείμενο στην μεγάλη φιλόσοφο και σε κάθε φιλόσοφο που μαρτύρησε από τους χριστιανούς σε ανατολή και δύση. 


 Υπάρχουν πάντα οι αισιόδοξοι που πιστεύουν ότι μπορούν να φέρουν τον χρυσό αιώνα αν πουν στους ανθρώπους τι πρέπει να κάνουν. Ας δοκιμάσουν, όμως, να τους πουν ότι μοιάζουν με σκύλους που κυνηγούν την ουρά τους! Χρειάζετε κάτι πολύ περισσότερο από λόγια για να κάνει κανείς κάποιον να δει τα ελαττώματα της στάσης του, γιατί αυτό συνεπάγεται πολύ περισσότερα από ότι φαντάζεται ο κοινός νους. Αυτό που ορθώνεται μπροστά τους είναι ένα είδος μοιραίας παρανόησης που, κάτω από ορισμένες συνθήκες, παραμένει για πάντα απρόσιτη στην ενορατικότητα επειδή είναι σαν να αναγνωρίζει κανείς έναν εγκληματία στον εαυτό του ενώ, ως εκείνη την στιγμή, πίστευε πως ήταν αξιοπρεπής πολίτης.

ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ - ΑΙΩΝ , ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΙΧΘΥΟΣ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΠΑΓΕΙΡΙΑ ΣΕΛ. 35

 Και πώς να πεις στους χριστιανούς, είστε εγκληματίες και όχι άγιοι. Πώς να πεις στους χριστιανούς είστε οι διώκτες και όχι οι διωκόμενοι. Πώς να πεις στους χριστιανούς, είστε οι πλούσιοι και οι ισχυροί, οι αυτοκράτορες και οι στρατηγοί, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι και όχι οι φτωχοί, οι δίκαιοι, οι φιλόσοφοι, οι αγαθές ψυχές της κοινωνίας μας.

 Πώς να πεις στους χριστιανούς είστε εσείς που σταυρώνετε τον Χριστό κάθε μέρα καθισμένοι στον θρόνο των Φαρισαίων του Άννα και του Καϊάφα. Υπνωτισμένοι καθώς είναι από το μίσος τους δεν κατανοούν την πλάνη στην οποία βρίσκονται. Ξέχασαν τα απλά λόγια αγάπης του Σωτήρα τους και ανακάλυψαν μεγάλες θεολογικές αλήθειες για τις οποίες δολοφόνησαν, καταδίωξαν και αναθεμάτισαν αθώους ανθρώπους.

 Oι σημερινοί χριστιανοί τα θέλουν όλα, και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και βασιλιά. Είναι βλέπετε άνθρωποι γεμάτοι αρετές, αλλά κρυφές. Γιατί αυτά που βλέπει κανείς είναι την μανία που έχουν να καταδιώκουν εκείνον που δεν υποτάσσεται στην αλάνθαστη γνώμη τους. Κι έχουν αυτή την στάση από παράδοση. Δεν την παρέλαβαν βέβαια από τον Χριστό, διότι εκείνος είπε, όστις θέλει πίσω μου ελθείν και αγαπάτε τον εχθρό σας και τα παρόμοια. Ετούτοι όμως οι χριστιανοί ανόμοιοι του θεού τους και ομοούσιοι του πονηρού τυγχάνοντες, με τυφλωμένες τις καρδιές καταδιώκουν τους πάντες και οχλαγωγούν φωνάζοντας ότι καταδιώκεται η παράδοση των εγκληματιών αυτοκρατόρων !

 Εμείς είμαστε λένε εκείνοι που διώχθηκαν από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Νέρωνα, Δομητιανό και Διοκλητιανό. Μα εκείνοι οι αρχαίοι χριστιανοί δεν γνώριζαν κανένα δόγμα, δεν γνώριζαν κανένα ομοούσιο και τα ονόματα τους στην Ελλάδα ήταν Δίας, Απόλλωνας, Ερμής… και τα ονόματα τους στην Αίγυπτο ήταν Σεραπίων, Αμμώνιος, Ισίδωρος και όλοι αυτοί ήταν διάσημοι για την φιλοσοφία τους και την αγάπη τους προς την ελληνική επιστήμη.  Όλους αυτούς του χριστιανούς τους δολοφονήσατε ως αιρετικούς και τους εξαφανίσατε από την ιστορία.

 Και ποιοι είναι οι σημερινοί άγιοι χριστιανοί; Είναι αυτοί ακριβώς που πάντα καταδίωκαν και δολοφονούσαν, οι αυτοκράτορες των Ρωμαίων και οι επίσκοποι που αυτοί διόριζαν. Ο Μέγας αυτοκράτωρ Φλάβιος Κωνσταντίνος ο Ιλλυριός, ο Μέγας Θεοδόσιος ο εκ Σπανίας, ο Μέγας Ιουστινιανός, Ρωμαίοι αυτοκράτορες δολοφόνοι όλοι των Ελλήνων. Οι άγιοι των χριστιανών είναι οι εγκληματίες αρχιερείς που με τα πλήθη των καλογέρων και των μονομάχων γκρέμισαν και λεηλάτησαν τους ναούς των Ελλήνων και των αιρετικών χριστιανών, όπως ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Μάρκελος Απάμειας και όποιος άλλος έφερε την κεφαλή του εχθρού της εκκλησίας μπροστά στο αιμοδιψές πλήθος των καλογέρων.

Ο Αγιος Μέγας Κωνσταντίνος είναι ο αυτοκράτορας που καθιέρωσε την Ορθοδοξία ως την επίσημη Ρωμαϊκή θρησκεία και άρχισε την καταδίωξη των ελληνιστών Αρειανών χριστιανών και των Ελλήνων εθνικών.

 Στην δημοσίευση αυτή θα παρουσιάσω μερικούς από τους μεγάλους άγιους της Ορθοδοξίας για να κατανοήσουμε το λόγο που η εκκλησία αυτή συνεχίζει με το ίδιο πάθος να καταδιώκει τους Έλληνες και τους αιρετικούς μέχρι σήμερα. Θα ξεκινήσω με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, τον οποίο η εκκλησία αποκάλεσε ισαπόστολο. Ο Φλάβιος Κωνσταντίνος ήταν Ιλλυριός την καταγωγή και παρόλο που ήταν χριστιανός από οικογενειακή παράδοση δεν είχε καμία εχθρότητα για την ελληνική θρησκεία. Από αυτό πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο αρχαίος χριστιανισμός δεν ήταν μονάχα η Ορθόδοξη εκκλησία. Ο Κωνσταντίνος είχε τον τίτλο Νικητής γιατί πίστευε στον θεό Ανίκητο Ήλιο και όταν θέσπισε την Κυριακή ημέρα αργία, την αφιέρωσε ξεκάθαρα στον θεό Ήλιο, όπως έκαναν οι Έλληνες. Όταν έχτισε την Κωνσταντινούπολη μετέφερε εκεί πολλά αγάλματα των Ελλήνων θεών με τα οποία διακόσμησε την πόλη. Εχτισε στην πόλη μεγάλο ναό στον θεό Ήλιο, τον οποίο αργότερα παρέδωσε στην Ορθόδοξη εκκλησία ο Μέγας Θεοδόσιος. Τα νομίσματα που έκοψε είχαν όλα σύμβολα της εθνικής θρησκείας. Αυτό που άλλαξε την πολιτική εναντίον των Ελλήνων ήταν η σχέση του με την Ορθόδοξη εκκλησία στην οποία τον εισήγαγε ο επίσκοπος Κορδούης από την Ισπανία.

 Οι Έλληνες ιστορικοί Ζώσιμος και Δέξιπος, αναφέρουν ότι ο Κωνσταντίνος θέλησε να εξαγνιστεί για τα εγκλήματα του εναντίον της οικογένειας του και απευθύνθηκε αρχικά στον Έλληνα φιλόσοφο Σώπατρο. Είχε σκοτώσει τον γιό του Πρίσκο, (με πνιγμό στα λουτρά)επειδή υποψιάστηκε ότι είχε σχέση με την μητριά του την Φαύστη. Αργότερα με την συμβουλή της μητέρας του, της Ελένης, δολοφόνησε και την Φαύστη, (την έριξαν σε βραστό νερό στα λουτρά). Δολοφόνησε και τον γαμπρό του Μαξιμίνο αλλά και τον Λικίνιο, ο οποίος αφού είχε νικηθεί είχε γίνει ικέτης του και ζούσε στην Θεσσαλονίκη. Ο φιλόσοφος Σώπατρος αρνήθηκε να τον εξαγνίσει από τις δολοφονίες και ο Κωνσταντίνος έτσι πήγε στους Ορθόδοξους χριστιανούς.

 Ο χριστιανός ιστορικός Ερμείας γράφει ότι ο Κωνσταντίνος ήταν ήδη χριστιανός και είχε ευνοήσει με πολλά διατάγματα τους χριστιανούς όταν πέθανε ο Πρίσκος. Δεν αρνείται δηλαδή τα εγκλήματα του αυτοκράτορα αλλά μόνο τον λόγο για τον οποίο εισχώρησε στην εκκλησία. Δεν πιστεύει ο ιστορικός Ερμείας πως ο Σώπατρος θα αρνιόταν τον εξαγνισμό στον Κωνσταντίνο, γιατί όπως γράφει οι Έλληνες αναφέρουν τον εξαγνισμό του Ηρακλή. Ωστόσο είναι προφανές ότι ο Σώπατρος θα του ζητούσε να αλλάξει την στάση του απέναντι στους Έλληνες κάτι που ο Κωνσταντίνος δεν δέχθηκε να κάνει.

 Ο Κωνσταντίνος ήταν ο αρχηγός των εκτός της εκκλησίας χριστιανών για όλη του την ζωή και μόνο λίγο πριν το θάνατο του βαπτίστηκε στην Ορθόδοξη εκκλησία. Πέθανε στην Νικομήδεια της Βιθυνίας σε ένα προάστειο που ονομαζόταν Αχυρώνας. Οι συμπτώσεις μιλάνε από μόνες τους σε τέτοιες περιπτώσεις.


Ο Ελληνας ιστορικός Ζώσιμος αναφέρει ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος έδωσε τα χρήματα που έκλεψε από τους Έλληνες σε αναξίους και ανώφελους ανθρώπους εννοώντας τους Χριστιανούς. 

 Ο Κωνσταντίνος όπως αναφέρει στην βιογραφία του ο Ευσέβιος της Καισάρειας αλλά και ο Ερμείας, σύλησε πολλά ιερά των Ελλήνων. Για να μην χρησιμοποιήσει τον στρατό, έφτιαξε ειδικές ομάδες οι οποίες γυρνούσαν τις επαρχίες και απειλώντας τους ιερείς και τις οικογένειες των ιερέων τους ανάγκασαν να παραδώσουν τα είδωλα και να βγάλουν στο φως όσα είχαν στα άδυτα των ναών. Εγδυσαν έτσι τα αγάλματα από το χρυσάφι και το ασήμι. Πήραν ακόμα και τις πόρτες  ή τις οροφές των ναών, εφόσον ήταν κατασκευασμένες από πολύτιμα μέταλλα όπως από χαλκό. Ο Ευσέβιος γράφει ότι το έκανε αυτό για να εξευτελίσει την θρησκεία των εθνικών. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι άρπαξε το χρυσάφι και το ασήμι, όπως μαζεύουν και σήμερα μερικοί κλέφτες τσιγγάνοι τα μέταλλα. Τέτοιος μεγάλος αυτοκράτωρ ήταν ο ισαπόστολος Κωνσταντίνος, ο οποίος δολοφονούσε τους συγγενείς κι έκλεβε τους υπηκόους του.

Εδω ο Αγιος Μερκούριος σε φιλέσπλαχνη δράση. Ο Αγιος Μερκούριος είναι διάσημος για την δολοφονία του αυτοκράτορα Ιουλιανού. Ενω ο  Ιουλιανός προσπαθούσε να συγκεντρώσει τα στρατεύματα του, βρισκόταν δηλαδή ανάμεσα στους δικούς του στρατιώτες δέχτηκε ένα βέλος και βρήκε έτσι τον θάνατο από Ρωμαίο. Ο Μέγας Βασίλειος είδε όνειρο τον Χριστό να στέλνει τον Άγιο Μερκούριο να σκοτώσει τον αυτοκράτορα.

 Η αντίδραση των Ελλήνων έφερε στην εξουσία τον Ιουλιανό ο οποίος ονομάσθηκε παραβάτης. Ο Ιουλιανός απαγόρευσε στους χριστιανούς να διδάσκονται και να διδάσκουν την ελληνική παιδεία, πράγμα που επίσης φανερώνει ότι οι χριστιανοί δεν είχαν κανένα μίσος για τους Έλληνες όπως συμβαίνει με την Ορθόδοξη εκκλησία. Ο ίδιος διέταξε την μεταφορά της λάρνακας του Αγίου Βαβύλα από το τέμενος του Απόλλωνα στην Δάφνη της Αντιόχειας, εφόσον οι χριστιανοί που μαρτύρησαν την παλαιότερη εποχή είχαν θαφτεί σε ελληνικά ιερά. Οι Ορθόδοξοι μισούσαν υπερβολικά για όλα αυτά τον Ιουλιανό. Ενώ διεξήγαγε νικηφόρο πόλεμο εναντίον των Περσών, δολοφονήθηκε από ένα χριστιανό, τον Αγιο Μερκούριο. Ο Μέγας Βασίλειος σύμφωνα με τον Ευσέβιο είδε όνειρο εκείνη την νύχτα τον Χριστό να στέλνει τον Μερκούριο να σκοτώσει τον Ιουλιανό !

Ο Αγιος Μέγας Θεοδόσιος είναι ο αυτοκράτωρ που καθόρισε ποιος θα είναι ο κανονικός χριστιανός. Σύμφωνα με το αυτοκρατορικό διάταγμα χριστιανός θα ήταν μόνο εκείνος που δεχόταν τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων που γινόταν υπό την κηδεμονία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

 Ο μεγαλύτερος των εγκληματιών όμως υπήρξε αναμφισβήτητα ο Μεγάλος Θεοδόσιος ο Ισπανός. Είναι γνωστό βέβαια το έγκλημα του εναντίον των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Στην Θεσσαλονίκη ήταν εγκαταστημένη φρουρά Γότθων. Οι Βυζαντινοί δεν είχαν στρατό από Έλληνες αλλά προτιμούσαν μισθοφόρους και είχαν πάντα φρουρές βαρβάρων. Φυσικά επειδή ήταν βάρβαροι και όχι Έλληνες. Διοικητής της φρουράς στην Θεσσαλονίκη ήταν ο Βουδέριχος. Ένας Έλληνας ηνίοχος σύμφωνα με τους ιστορικούς πείραξε άσεμνα κάποιον οινοχόο και ο Βουδέριχος διέταξε την φυλάκιση του ηνιόχου. Σύντομα όμως θα γινόταν αρματοδρομίες στον Ιππόδρομο της πόλεως και οι Θεσσαλονικείς απαιτούσαν την ελευθέρωση του ηνιόχου. Επειδή το αίτημα τους δεν γινόταν δεκτό επιτέθηκαν στην φρουρά και τέλος σκότωσαν τον Βουδέριχο. Ο Αγιος Μέγας Θεοδόσιος διέταξε τότε να συγκεντρώσουν το πλήθος στον Ιππόδρομο για τους αγώνες και να του επιτεθούν. Σφαγιάστηκαν έτσι δεκαπέντε και κατά άλλους δεκαεφτά χιλιάδες Θεσσαλονικείς.

Εδώ βλέπουμε ακόμα ένα χριστιανό να αγαπάει τον πλησίον του.  Στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών παρατάξεων έγιναν φοβερά εγκλήματα. Ούτε οι  Έλληνες εθνικοί έμειναν με καθαρά χέρια αφού κι εκείνοι δολοφόνησαν αρκετούς από τους χριστιανούς αξιωματικούς ή επισκόπους. Είναι πολύ πιθανόν όπως εξηγώ παράκατω η εικόνα αυτή να αφορά κάποιον ήρωα των Ελλήνων της Θεσσαλονίκης και όχι χριστιανό άγιο. 

 Γνωρίζοντας ότι τα συναξάρια της εκκλησίας είναι παρεφθαρμένα παραμυθάκια, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να υποθέσει κανείς ότι ο Άγιος Δημήτριος που δολοφονεί ένα στρατιωτικό, δεν είναι άλλος από τον δολοφόνο του Βουδέριχου, τον οποίο το πλήθος των χριστιανών αγιοποίησε. Σύμφωνα με τους Ορθοδόξους, στην εικόνα φαίνεται ο Αγιος Δημήτριος που δολοφονεί τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο. Ωστόσο στην εικόνα δεν βλέπουμε κανένα παλαιστή. Άλλωστε το συναξάρι αναφέρει ότι ο Δημήτριος ευλόγησε τον μαθητή του Νεστόριο, ο οποίος νίκησε τον Λυαίο στην πάλη. Άραγε τον σκότωσε με νοκ άουτ λαβή; Και τελικά εικονίζεται ο Αγιος Νεστόριος ή ο Άγιος Δημήτριος; Πάντα όμως οι ιστορίες της εκκλησίας είναι αντιφατικές και ύποπτες. Τα συναξάρια είπαμε και αλλού είναι όλα μεταφρασμένα προς το χριστιανικώτερο από τον Συμεώνα τον μεταφραστή. Παράδειγμα ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων γιορτάζεται δύο φορές, ενώ είναι ο ίδιος Άγιος, όπως ομολογούν οι χριστιανοί ιστορικοί.


Ο Ελληνας ιστορικός Ζώσιμος αναφέρει ότι ενώ ο Αλάριχος κατέστρεφε τις ελληνικές πόλεις ο Μέγας Θεοδόσιος "μαλακιζόταν" και δεν πήγαινε να πολεμήσει. Δια την έμφυτον μαλακίαν γράφει ο Έλληνας ιστορικός. 

 Ο αυτοκράτωρ αυτός, ο πολύ Μεγάλος Θεοδόσιος, κατεδάφιζε ολοκληρωτικά τους ελληνικούς ναούς. Όργανα του ήταν οι κατά τόπους άγιοι επίσκοποι. Ένας από αυτούς τους Αγιους επισκόπους ήταν ο Αγιος Μάρκελος. Αυτός είχε τοποθετηθεί από τον Θεοδόσιο κυβερνήτης της νήσου Κύπρου. Σύμφωνα με το συναξάρι ήταν πάρα πολύ δίκαιος. Έπειτα έγινε επίσκοπος Απάμειας. Βάλθηκε λοιπόν να καταστρέφει τους ναούς των Ελλήνων και να κλέβει τις περιουσίες τους. Επισυνάπτω εδώ σε δική μου μετάφραση το απόσπασμα από τον χριστιανό ιστορικό Ερμεία που αναφέρεται στον θάνατο του Αγιου Μάρκελου.

«Ήταν και αυτός ο Ολύμπιος ο φιλόσοφος που τους έπειθε να μην παραμελούν τις παραδόσεις των πατέρων αλλά υπέρ αυτών να πεθαίνουν. Πρόθυμα λοιπόν αγωνιζόταν υπέρ των ναών οι Ελληνιστές που κατοικούσαν στην Αραβία, Πετραίοι και Αρεοπολίται, και όσοι κατοικούσαν στην Παλαιστίνη Ραφιώταις και Γαζαίοι κι ακόμα στην Φοινίκη οι κάτοικοι της Ηλιουπόλεως. Οι Σύροι μάλιστα που εφύλασσαν το Ναό της Απάμειας συμμάχησαν συχνά με Γαλιλαίους και χωρικούς από τον Λίβανο. Αποδείχθηκαν τελικά τόσο τολμηροί ώστε σκότωσαν τον επίσκοπο Μάρκελο. Καθώς εκείνος ο Μάρκελος σκέφτηκε ότι δεν υπήρχε άλλος συντομότερος τρόπος να τους αλλάξει θρησκεία, τους ναούς της πόλεως και των χωρίων κατέστρεφε. Γνωρίζοντας ότι είναι πολύ μεγάλος ο ναός στην Αυλώνα στα περίχωρα της Απάμειας, πήρε κάποιους στρατιώτες και μονομάχους και ξεκίνησε για το ναό. Καθως πλησίασε, ο ίδιος έμεινε μακριά σε απόσταση τόξου βολής. Ήταν κουτσός και τα πόδια του πονούσαν ώστε δεν μπορούσε ούτε να καταδιώξει αλλά ούτε και να ξεφύγει εάν τον κατεδίωκαν. Καθώς λοιπόν οι στρατιώτες και οι μονομάχοι ήταν απασχολημένοι στην κατεδάφιση του ναού, έμαθαν οι ελληνιστές ότι ήταν μόνος του έξω από το χωρίο, τον αιφνιδίασαν και αφού τον συνέλαβαν του έβαλαν φωτιά και τον έκαψαν. Τα παιδιά του ήθελαν να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα τους αλλά η σύνοδος απεφάσισε ότι δεν ήταν απαραίτητο εφόσον ο επίσκοπος πέθανε για τη χάρη του Θεού.»

 Ο Άγιος Μάρκελλος γιορτάζει στις 14 Αυγούστου. Το συναξάρι γράφει ότι προσπαθούσε να κατεδαφίσει ένα ελληνικό ναό αλλά ο δαίμονας που τον προστάτευε ήταν πολύ δυνατός και το κτήριο δεν γκρεμιζόταν με τίποτα. Τότε ευλόγησε νερό και το έριξε τον αγιασμό πάνω στο ναό και γκρεμίστηκε αμέσως. Οι ειδωλολάτρες θύμωσαν γι αυτό και τον έριξαν μέσα σε ένα καμίνι με φωτιά και τον έκαψαν. Καμία σχέση ο τοιούτος εύφλεκτος άγιος με τους τρεις παίδες εν καμίνω στην Βαβυλώνα.

Κακός, καμπούρης, άσχημος, μισερός, φθονερός, ανθέλλην, ο Αγιος Κύριλλος, ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της Υπατίας, ως αγαπημένος του Αγιου Μεγάλου Θεοδοσίου ήταν και ηγέτης της δεύτερης Οικουμενικής συνόδου. 

 Αγαπημένος επίσκοπος του Αγιου Θεοδοσίου ήταν ο Άγιος Κύριλλος επίσκοπος Αλεξανδρείας, ο οποίος όπως γράφει ο χριστιανός Ερμείας προέτρεψε τους χριστιανούς να δολοφονήσουν την φιλόσοφο Υπατία. Κατά περίεργο τρόπο, έχει βρεθεί στην Μικρά Ασία, μαρμάρινη πλάκα από παλιά εκκλησία με το όνομα «Αγία Αικατερίνη Υπατία». Την πληροφορία αυτή μεταδίδει Έλληνας ιστορικός και την μεταφέρει και η Maria Dzielska στο βιβλίο της για την Υπατία.

 Ο Μέγας Θεοδόσιος έκανε κι αυτός Οικουμενική Σύνοδο για να καταδικάσει τον Νεστόριο. Επίτροπος της Οικουμενικής Συνόδου ήταν ο Κύριλλος Αλεξανδρείας. Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδο έγινε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο για να καταδικάσει τους Αρειανούς. Αργότερα έκανε Σύνοδο και ο αυτοκράτορας Άγιος Μαρκιανός για να καταδικάσει κι αυτός τους εχθρούς της εκκλησίας. Αγιος της εκκλησίας, αλλά όχι Μεγάλος είναι ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, ο μεγάλος διώκτης των Ελλήνων, εκείνος που σκότωσε χιλιάδες πλήθους στην Κωνσταντινούπολη στην στάση του Νίκα. Φυσικά άγιοι είναι όλοι οι επίσκοποι, υποτακτικοί των αυτοκρατόρων και ανθέλληνες αρχιερείς εκείνης της εποχής, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Ιωάννης Χρυσόστομος, Αγιος Σπυριδωνας επίσκοπος Τριμυθούντος, Αγιος Νικόλαος επίσκοπος Μύρων, Αθανάσιος και Κύριλλος επίσκοποι Αλεξανδρείας.

 Οι φιλόσοφοι, οι ασκητές της ερήμου, οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι, οι Πυθαγόριοι και οι νεοπλατωνικοί, εκείνοι που δημιούργησαν την θρησκεία των αναίμακτων θυσιών, καταδιώχθηκαν και κατασφάχτηκαν από ετούτους τους Ορθόδοξους φανατικούς και εξαφανίστηκαν από την ιστορία. Τα βιβλία τους κάηκαν, η αλήθεια τους θεωρήθηκε μανία και μωρία. Πολλοί από αυτούς παρέμειναν στην ιστορία σαν Ορθόδοξοι χριστιανοί ενώ δεν είχαν καμία σχέση με τα δόγματα και την συμπεριφορά αυτής της εκκλησίας. Παράδειγμα είναι ο Άγιος Αντώνιος για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερη δημοσίευση μου.

 Αργότερα επί αυτοκράτορα Βαλεντινιανού έγινε μεγάλος διωγμός φιλοσόφων και όποιος φορούσε τον φιλοσοφικό χιτώνα φυλακιζόταν αμέσως. Αν δεν υπέγραφε πίστη στον Άγιο αυτοκράτορα και στο Ορθόδοξο δόγμα καταδικαζόταν σε θάνατο. Όταν υπέγραφε, γινόταν Ορθόδοξος ιερέας και συμμετείχε στην αθλιότητα που μέχρι σήμερα μας κυβερνά.
 Η ειρήνη δεν αναπαύεται στο ψέμα αλλά αναπαράγει τον πόλεμο. Η αλήθεια δεν υποτάσσεται στην ωφέλιμη δουλεία αλλά επαναστατεί όταν ο καιρός το επιτρέψει.
Αγαπάτε αλλήλους

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ - ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ !

 
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΑΤΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΑΛΑΛΑ

Κατ' εκείνον τον καιρόν παρρησίαν λαβόντες υπό του επισκόπου οι Αλεξανδρείς έκαυσαν αυθεντήσαντες Υπατίαν την περιβόητον φιλόσοφον..

Ο χριστιανός ιστορικός Μαλάλας γράφει ότι οι Αλεξανδρείς "παρρησίαν λαβόντες υπό του επισκόπου" δολοφόνησαν την περιβόητο φιλόσοφο Υπατία. Παρρησίαν λαβόντες  μπορεί να σημαίνει ότι πήραν θάρρος από τα κηρύγματα του Κυρίλλου αλλά και ότι τους προέτρεψε να την δολοφονήσουν. Σε κάθε περίπτωση η συμμετοχή του επισκόπου Κυρίλλου στην δολοφονία της Υπατίας είναι δεδομένη. Φυσικά όχι μόνο της Υπατίας αλλά χιλιάδων Ελλήνων που βρήκαν τον θάνατο μπροστά στην ανεξάντλητη χριστιανική αγάπη.


ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΙΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ

Ιάκωβος ο ασκητής

Γιορτάζει στις 28 Ιανουαρίου. Κάποιος πλούσιος άρχοντας πήγε στον ασκητή την κόρη του που ήταν βαριά άρρωστη. Ο Ιάκωβος «θεράπευσε» το κορίτσι από την ασθένεια, και ζήτησε να την κρατήσει λίγες μέρες στη σπηλιά, μαζί με τον αδελφό της, όπως επέμενε για σιγουριά ο πατέρας της. Ο ασκητής βίασε την κόρη και στη συνέχεια έντρομος, μήπως φανερωθεί η πράξη του, τη σκότωσε μαζί με τον αδελφό της. Σύμφωνα με την εκκλησία, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε, αλλά όταν ο τοπικός επίσκοπος έμαθε το γεγονός τον έψαξε στην έρημο για να του εξηγήσει πως:«η απελπισία είναι αμάρτημα μεγαλύτερο από τον βιασμό και τους φόνους». Μάλιστα και ο ίδιος ο Γιεχωβά συναίνεσε στην ... αγιοποίηση προκαλώντας ανομβρία που έλιξε με την προσευχή του βιαστή- δολοφόνου αγίου.

Η Ειρήνη η Αθηναία 

Τιμάται στις 9 Αυγούστου. Αυτοτιτλοφορήθηκε μέγας βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Τύφλωσε τον γιό της Κωνσταντίνο τον Στ στο δωμάτιο που τον είχε γεννήσει, προκειμένου να κρατήσει τον θρόνο της, με τόση βιαιότητα όπως αναφέρει ο χρονογράφος Θεοφάνης, που παρά λίγο το θύμα να πεθάνει. Ο ίδιος, ο Κωνσταντίνος είχε τυφλώσει ή γλωσσοτομήσει πολλούς, ανάμεσά τους και πέντε Καίσαρες θείους του, ένώ έκανε και ανεξίτηλα επιγραφικά τατουάζ με καυτό σίδερο πάνω στα μέτωπα των εχθρών του.

Ιουστινιανός. 

Η μνήμη του γιορτάζεται στις 2 Αυγούστου. Έσφαξε 35.000 πολίτες στον Ιππόδρομο, για να αντιμετωπίσει την σταση του Νίκα;

Θεοδώρα η Β. 

Χήρα του εικονομάχου Θεόφιλου, παραβίασε τους επιθανάτιους συζυγικούς της όρκους και αναστήλωσε τις εικόνες. Με διαταγή της εξοντώθηκαν πάνω από εκατό χιλιάδες Παυλικανοί. Στο τέλος της ζωής της κλείστηκε από τον σφετεριστή αδελφό της Βάρδα, επίτροπο του ανίκανου γιού της Μιχαήλ του Γ, σε μοναστήρι.

Όλγα. 

Τιμάται στις 11 Ιουλίου. Χήρα του Ιγόρ, που δολοφονήθηκε από τους υποτελείς του Δερεβλάνους της Ποδολίας, αφού αρνήθηκε να τους μειώσει τους βαρύτατους φόρους. Η Όλγα εκδικήθηκε με φοβερή σκληρότητα, σκοτώνοντας χιλιάδες Δερεβλάνους, που τους παρέσυρε με μπαμπεσιά σε παγίδα. Άλλους έθαψε ζωντανούς, άλλους έκαψε και άλλους έσφαξε φτιάχνοντας δυο γιγαντιαίες πυραμίδες με τα κρανία τους. Στην συνέχεια πυρπόλησε τα χωριά και τις πόλεις τους, χιλιάδες πήρε ως σκλάβους και σώριασε σε ερείπια την πρωτεύουσα Ισκορέτσκου. 


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΠΑΤΡΟ

ΕΡΜΕΙΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ

1.5.1 Οκ γνο δέ, ς Ελληνες λέγουσι Κωνσταντνον νελόντα τινς τν
γγυτάτω γένους κα τ θανάτ Κρίσπου το αυτο παιδς συμπράξαντα
μεταμεληθναι κα περ καθαρμο κοινώσασθαι Σωπάτρ τ φιλοσόφ κατ' κενο καιρο προεσττι τς Πλωτίνου διαδοχς· τν δ ποφήνασθαι μηδένα καθαρμν εναι τν τοιούτων μαρτημάτων· δημονοντα δ τν βασιλέα π τ παγορεύσει περιτυχεν πισκόποις, ο μετανοίᾳ κα βαπτίσματι πέσχοντο πάσης ατν μαρτίας καθαίρειν, σθναί τε τούτοις κατ σκοπν ερηκόσι κα θαυμάσαι τ δόγμα κα Χριστιανν γενέσθαι κα τος ρχομένους 1.5.2 π τοτο γαγεν. μο δ δοκε τατα πεπλάσθαι τος σπουδάζουσι τν Χριστιανν θρησκείαν κακηγορεν.Σώπατρον δ πρτον μν οκ εκς ν ες μιλίαν λθεν Κωνσταντίν μόνης τς πρς τ κεαν κα τ Ρήν μοίρας 1.5.3 γουμέν. δι γρ τν πρς Μαξέντιον διαφορν π τς ᾿Ιταλίας διάγοντα στασίαζε τ Ρωμαίων· κα οκ επετς ν τότε πιδημεν Γαλάταις κα Βρεττανος κα τος τδε κατοικοσι, παρ' ος συνωμολόγηται τς τν Χριστιανν θρησκείας μετασχεν Κωνσταντνον, πρν π Μαξέντιον στρατεσαι κα παρελθεν π Ρώμην κα ᾿Ιταλούς. κα μάρτυρες τούτου πάλιν ο χρόνοι 1.5.4 κα ο νόμοι ος πρ τς θρησκείας θετο. ε δ κα ῥᾳδίως δίπως συγχωρήσομεν ντυχεν Σωπάτρ τν βασιλέα δι' πιστολς ατο πυθέσθαι περ ν βούλετο, ο δήπου πιθανν ν τν φιλόσοφον γνοεν, ς Ηρακλς ᾿Αλκμήνης ᾿Αθήνσιν καθάρθη μετ τν τεκνοκτονίαν τος Δήμητρος μυστηρίοις κα μετ τν ᾿Ιφίτου φόνον, ν ξένον τε ντα κα φίλον 1.5.5 δίκως νελεν. ς μν ον ο Ελληνες τν τοιούτων πλημμελημάτων καθαρμος πηγγέλλοντο, πόχρη τ ερημένα κα ψεδος κατηγορε τν ναντία ποφήνασθαι Σώπατρον πλασαμένων. ο γρ ν εποιμι τατα γνοηκέναι τν πισημότατον τότε παρ' Ελλησιν π παιδεύσει γεγενημένον.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

2.5.1 ᾿Επειδ δ πολλο δμοι κα πόλεις ν πσαν τν πήκοον, εσέτι δεμα κα σέβας χοντες τς περ τ ξόανα φαντασίας, πεστρέφοντο τ δόγμα τν Χριστιανν, ρχαιότητός τε πεμελοντο κα τν πατρίων θν κα πανηγύρεων, ναγκαον ατ φάνη παιδεσαι τος ρχομένους μελεν τν θρησκευομένων. εναι δ τοτο επετές, ε πρτον ατος θίσειε 2.5.2 καταφρονεν τν ναν κα τν ν ατος γαλμάτων. ννοηθέντι δ τατα στρατιωτικς χειρς οκ δέησεν, λλ' νδρες Χριστιανο ν τος βασιλείοις πετέλουν τ δόξαντα διαβάντες τς πόλεις μα γράμμασι βασιλικος. ο μν γρ δμοι περ ατν κα παίδων κα γυναικν δεδιότες, μή τι κακν πάθωσιν ναντιούμενοι, συχίαν γον. γυμνωθέντες δ τς το πλήθους οπς ο νεωκόροι κα ο ερες προδωκαν τ παρ' ατος τιμιώτατα κα τ διοπετ καλούμενα, κα δι' αυτν τατα προγον κ τν 2.5.3 δύτων κα τν ν τος ναος κρυφίων μυχν.βατά τε λοιπν ν τος θέλουσι τ πρν βατα κα μόνοις ερεσιν γνωσμένα· τν δ' α ξοάνων τ ντα τιμίας λης κα τν λλων, σον δόκει χρήσιμον εναι, πυρ διεκρίνετο κα δημόσια γίνετο χρήματα, τ δ ν χαλκ θαυμασίως εργασμένα πάντοθεν ες τν πώνυμον πόλιν το ατοκράτορος μετεκομίσθη πρς 2.5.4 κόσμον· κα εσέτι νν δημοσίᾳ δρυνται κατ τς γυις κα τν ππόδρομον κα τ βασίλεια τ μν το Πυθίασι μαντικο ᾿Απόλλωνος κα Μοσαι α Ελικωνιάδες κα ο ν Δελφος τρίποδες κα Πν βοώμενος, ν Παυσανίας Λακεδαιμόνιος κα α Ελληνίδες πόλεις νέθεντο μετ τν πρς Μήδους πόλεμον. νεν δ ο μν θυρν, ο δ ρόφων γυμνώθησαν, 2.5.5 ο δ κα λλως μελούμενοι ρείποντό τε κα διεφθείροντο. κατεσκάφησαν δ τότε κα ρδην φανίσθησαν ν Αγας τς Κιλικίας ᾿Ασκληπιο νας κα ν ᾿Αφάκοις τς ᾿Αφροδίτης παρ τν Λίβανον τ ρος κα Αδωνιν τν ποταμόν. μφω δ πισημοτάτω νε γενέσθην κα σεβασμίω τος πάλαι, καθότι Αγεται μν ηχουν τος κάμνοντας τ σώματα νόσων παλλάττεσθαι παρ' ατος, πιφαινομένου νύκτωρ κα ωμένου το δαίμονος· ν ᾿Αφάκοις δ κατ' πίκλησίν τινα κα ητν μέραν π τς κρωρείας το Λιβάνου πρ διαΐσσον καθάπερ στρ ες τν παρακείμενον ποταμν δυνεν. λεγον δ τοτο τν Ορανίαν εναι, δ __________τν ᾿Αφροδίτην καλον2.5.6 τες. τούτων οτω συμβάντων κατ σκοπν προχώρει τ βασιλε τ σπουδαζόμενον
ο μν γρ τ πρν σεμν κα φοβερ εκ ρριμμένα κα καλάμης κα φορυτο νδοθεν βεβυσμένα ρντες ες καταφρόνησιν λθον τν προτέρων σεβασμίων κα πλάνην τος προγόνοις μέμφοντο, ο δ ζηλώσαντες τος Χριστιανος τς παρ τ βασιλε τιμς ναγκαον ᾠήθησαν τ το κρατοντος θη μιμήσασθαι. λλοι δ καθέντες αυτος ες διάσκεψιν το δόγματος σημείοις νείρασιν πισκόπων μοναχν συνου2.5.7 σίαις δοκίμασαν μεινον εναι χριστιανίζειν


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ



Ιωάννης Μαλάλας, Χρονικόν, ΙΓ΄ 25
Ο βασιλεύς Ιουλιανός ετρώθη αδήλως. Εν αυτή τη νυκτί είδε εν οράματι και ο οσιώτατος επίσκοπος βασίλειος ο Καισαρείας Καππαδοκίας τους ουρανούς ηνεωγμένους και τον Σωτήρα Χριστόν επί θρόνου καθήμενον και ειπόντα κραυγή, Μερκούριε, απελθών φόνευσε τον ιουλιανόν τον βασιλέα τον κατά των χριστιανών. Ο δε άγιος Μερκούριος εστώς έμπροσθεν του Κυρίου, εφόρει θώρακα σιδηρούν αποστίλβοντα και ακούσας την κέλευσιν αφανης εγένετο. Και πάλιν ευρέθη εστώς έμπροσθεν του κυρίου και έκραξεν, Ιουλιανός ο βασιλεύς σφαγείς απέθανεν. Ως εκέλευσας κύριε.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΒΟΥΔΕΡΙΧΟΥ ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ

ΕΡΜΕΙΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ

7.25.1
Μετ δ τν Εγενίου καθαίρεσιν φικόμενος ες Μεδιόλανον βασιλες κεν ες τν κκλησίαν εξόμενος. ς δ πρς τας θύραις γένετο, πήντετο ᾿Αμβρόσιος τς πόλεως πίσκοπος, κα λαβόμενος τς λουργίδος 7.25.2 π το πλήθους «πίσχες», φη· «νδρ γρ π μαρτίας βεβήλ κα τς χερας μαγμένας οκ ν δίκ χοντι ο θεμιτν πρ μετανοίας το ερο πιβαίνειν οδο μυστηρίων θείων κοινωνεν.» δ βασιλες θαυμάσας τν ερέα τς παρρησίας, σύννους γεγονς πέστρεφεν π μετα7.25.3 νοίας κεντούμενος. ν δ τς μαρτίας πρόφασις τοιάδε· Βουθερίχου το  γουμένου τότε τν παρ' ᾿Ιλλυριος στρατιωτν νίοχος τν ονοχόον ασχρς δν πείρασε, κα συλληφθες ν φρουρ ν. πισήμου δ πποδρομίας πιτελεσθαι μελλούσης ς ναγκαον ες τν γωνίαν
Θεσσαλονικέων δμος ξτει φίεσθαι· ς δ οδν νυεν, ες χαλεπν κατέστη7.25.4 στάσιν κα τελευταον τν Βουθερίχαν νελε. κα πε τάδε μηνύθη, ες μετρον ργν μπεσν βασιλες ητν τν  προστυγχανόντων ριθμν ναιρεθναι προσέταξεν. ντεθεν δ πολλν δίκων νεπλήσθη φόνων πόλις· ξένοι τε γρ ατίκα προσπλεύσαντες κα ξ δο φικόμενοι δο7.25.5 κήτως λωσαν· κα πάθη λεειν συνέβη

Ο ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΘΕΟΔΟΣΙΟ

Χριστιανός δεν είναι αυτος που διαγει ζωή αγνη φιλοσοφικη, ουτε εκεινος που εχει γεννηθει άνωθεν, ουτε εκεινος που εχει πουλησει την περιουσία του στους φτωχούς κι ακολουθησε τον Κύριο, ούτε εκεινος που σηκωνει τον σταυρό του, ουτε εκεινος που αγαπά τον πλησλιον του ή τον εχθρό του αλλά εκείνος που ακολουθεί πιστα τις αποφάσεις των αυτοκρατορικών συνόδων, όλες χωρίς καμία εξαίρεση. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι αντίχριστος και αιρετικός και ως τέτοιος θα φυλακίζεται από τον Βουδέριχο. Διαβάστε χαρά ο Ορθόδοξος χριστιανός … τα έλαβα από το συναξάρι του Αγίου Θεοδοσίου.

Πρώτο έργο του νέου Αυγούστου ήταν να καταπολεμήσει τους Γότθους στην Ιλλυρία. Αλλά πριν συντελεσθεί το έργο αυτό, ο Θεοδόσιος κέρδισε άλλο τρόπαιο επί του εδάφους της πίστεως και της Ορθοδοξίας. Με διάταγμα, το οποίο εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 μ.Χ., ο Θεοδόσιος καθόριζε επί δογματικού επιπέδου την έννοια της Ορθοδοξίας, διεκήρυξε ότι μόνο οι παραδεχόμενοι τις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, πού συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας, εδικαιούντο να ονομάζονται Χριστιανοί και ότι στους αιρετικούς δεν επιτρεπόταν να σφετερίζονται το όνομα της Εκκλησίας. Τέλος με τη δημοσίευση ενός ακόμη νόμου, για την εφαρμογή του οποίου χρειάσθηκε να επέμβει ο στρατός, απαίτησε την απόδοση όλων των Εκκλησιών στους Ορθοδόξους.

Ο Μέγας Θεοδόσιος ήταν πρότυπο ηγεμόνος, πλήρης ευσέβειας και δικαιοσύνης και είχε το χάρισμα της ταπεινώσεως και της συνεχούς μετάνοιας.
Μετά από αυτό το έγκλημα, όταν ο Θεοδόσιος θέλησε να εισέλθει στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ο Άγιος Αμβρόσιος στάθηκε στη θύρα και απαγόρευσε την είσοδο στον αυτοκράτορα. Όλοι περίμεναν το ξέσπασμα του θυμού του Θεοδοσίου. Όμως εκείνος υπάκουσε ταπεινά, ζήτησε με δάκρια στα μάτια συγγνώμη και ταπεινωμένος γύρισε στα ανάκτορα



ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΡΚΕΛΟΥ
ΕΡΜΕΙΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ

7.15.11 Εσέτι δ κατ πόλεις τινς προθύμως περεμάχοντο τν ναν ο Ελληνισταί, παρ μν ᾿Αραβίοις Πετραοι κα ᾿Αρεοπολται, παρ δ Παλαιστίνοις Ραφεται κα Γαζαοι, παρ δ Φοίνιξιν ο τν Ηλιούπολιν 7.15.12 οκοντες, Σύρων δ μάλιστα ο το νομο ᾿Απαμείας τς πρς τ ᾿Αξίῳ ποταμ· ος πυθόμην π φυλακ τν παρ' ατος ναν συμμαχίαις χρήσασθαι πολλάκις Γαλιλαίων νδρν κα τν περ τν Λίβανον κωμν, τ δ τελευταον π τοσοτον προελθεν τόλμης, ς κα Μάρκελλον τν τδε 7.15.13 πίσκοπον νελεν. λογισάμενος γάρ, ς οκ λλως ατος ῥᾴδιον μεταθεναι τς προτέρας θρησκείας, τος ν τν πόλιν κα τς κώμας ναος κατεστρέψατο. πυθόμενος δ μέγιστον εναι ναν ν τ Αλνι (κλίμα δ τοτο τς ᾿Απαμέων χώρας) στρατιώτας τινςκα μονομάχους παραλα7.15.14 βν π τοτο ει. πλησίον δ γενόμενος ξω βελν περιέμενεν· ν γρ ποδαλγς κα οτε μάχεσθαι οτε διώκειν φεύγειν δύνατο. σχολημένων δ τν στρατιωτν κα μονομάχων περ τ λεν τν ναόν, μαθόντες ατόν τινες τν Ελληνιστν μεμονσθαι, καθ' μέρος λεύθερον ν μάχης τ χωρίον, ξλθον· ξαπίνης τε πιστάντες συνελάβοντο ατν κα πυρ 7.15.15 μβαλόντες νελον. κα πρς τ παρν λαθον. πε δ τ χρόν φωράθησαν, ο μν Μαρκέλλου παδες τιμωρεν τ πατρ σπούδαζον, δ ν τ θνος σύνοδος διεκώλυσε, μ δίκαιον νομίσασα τοιαύτης τελευτς τιμωρίαν λαμβάνειν, φ' προσκε χάριν μολογεν τν δε θανόντα κα γένος ατο κα φίλους, ς πρ θεο ποθανεν ξιωμένον. κα τ μν οτως σχεν

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΕΛΟΥ

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009
Ο Άγιος Μάρκελλος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Απαμείας

Ο Ιερομάρτυς Μάρκελλος,έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α’,του Μεγάλου.Καταγόταν από την Κύπρο,στην οποία και έλαβε κοσμικό αξίωμα,αναθέτοντάς του την διοίκηση του νησιού.Κατά την διάρκεια των κοσμικών του καθηκόντων,προσπάθησε να είναι πάντα δίκαιος,κάτι πού εξέπληξε τούς πάντες στο νησί.Αργότερα έγινε ιερέας και έπειτα Επίσκοπος Απαμείας της Συρίας.Ως Ποιμενάρχης,ήταν σωστός και δίκαιος και προσπαθούσε να βρίσκεται συνέχεια κοντά στα προβλήματα του ποιμνίου του.Αναδείχτηκε δε θερμός ζηλωτής της πίστεως,στον Χριστιανισμό,ανεγείροντας πολλές εκκλησίες και γκρεμίζοντας συγχρόνως πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς.Σ'ένα μάλιστα από αυτούς,ο οποίος δεν γκρεμιζόταν με τίποτα, έριξε αγιασμένο νερό και αμέσως ο ναός αυτός,πού ήταν αφιερωμένος στον Δία,πήρε φωτιά και εξαφανίστηκε.Με αφορμή το γεγονός αυτό τον συνέλαβαν και τον έριξαν στην κάμινο.Μ'αυτόν λοιπόν τον τρόπο ο Άγιος Μάρκελλος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ;

ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΑΡΕΤΩΝ

ΛΟΓΟΣ ΠΑ

Ηρωτήθη πάλιν γέροντας, τι είναι καρδία ελεήμων ; και είπε. Καρδία ελεήμων είναι καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, ήγουν υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και των δαιμόνων, και υπέρ παντός κτίσματος, εκ της ενθυμήσεως και της θεωρίας των οποίων ρέουσιν οι οφθαλμοί δάκρυα, και εκ της πολλής συμπαθείας και ελεημοσύνης σμικρύνεται η καρδία του ελεήμονος, και δεν δύναται να υποφέρει ή να ίδει, ή ν΄ ακούσει βλάβη τινά, ή λυπηρόν τι γινόμενον εις την κτίσιν



και δια τούτο και υπέρ των αλόγων ζώων, και υπέρ των εχθρών της αληθείας, και υπέρ των βλαπτόντων αυτόν, εύχεται κατά πάσαν ώρα μετά δακρύων, όπως φυλάξει αυτούς ο Θεός, και ελεήσει αυτούς, επίσης εύχεται και υπέρ των ερπετών ως εκ της πολλής αυτού ελεημοσύνης, ήτις κινείται εις την καρδίαν αυτού αμμέτρως.


και αυτά


 ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ - ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ
Δημοσίευση σχολίου