ταμα

Τα κείμενα που δημοσιεύω σε αυτή την σελίδα είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Αναφέρω πάντα κάποια βιβλιογραφία για τα σημαντικότερα θέματα. Η αναδημοσίευση των κειμένων είναι επιτρεπτή εφόσον γίνει αναφορά στην πηγή.


ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ



Καλή ανάγνωση.


επικοινωνια: asamonas@hotmail.com

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ




 Το χρίσιμο με το Θείο μύρο, είναι το δεύτερο μυστήριο της Χριστιανικής εκκλησίας. “Με το άγιον μύρον χρίζονται όλοι οι Χριστιανοί, ευθύς μετά το βάπτισμα, και ως εκ ταύτης της χρίσεως ονομαζόμεθα Χριστοί Κυρίου, και Χριστιανοί, και όχι μόνον κατά παρωνυμίαν από του Χριστού, χρίονται έτι εκ δευτέρου οι ευσεβείς βασιλείς, χρίεται προσέτι η Αγία τράπεζα και όλος ο ναός όταν εγκαινιάζεται.

 Εις την μεγάλην εκκλησία, όπου και κατασκευάζεται το άγιο μύρον, είναι αγγεία ειδικά κατασκευασμένα, και δια την βράσιν, και εις διατήρησιν αυτού, όθεν την Αγία Μεγάλη Τετάρτη, ότε γίνεται ανάμνησις της αλειψάσεις τον Κύριον μύρω γυναικός πόρνης, ο Αγιώτατος Πατριάρχης έρχεται μετά των κληρικών, εις τον διωρισμένον διά το βράσιμον τόπον, και φορέσας επιτραχήλιον και ωμοφόριον, ψάλλειν ευλογητόν, και λέγεται το “Βασιλεύ ουράνιε”, το τρισάγιον, κτλ. αφού δε ειπή “ότι σου εστίν η βασιλεία”, τότε μεν οι άλλοι λέγουν το, “Ευλογητός είσαι Χριστέ ο Θεός ημών” και άλλα τινά τροπάρια”.

 Αυτά αναφέρει για το μυστήριο του θείου μύρου, ο Ιεροδιδάσκαλος Δανιήλ Παπαγεωργόπουλος, φανερώνοντας πως το μόνο χρίσμα του Ιησού, έγινε από μία πόρνη, η οποία κατέχεε μύρω επί της κεφαλής του Ιησού και ήλειψε τους πόδας αυτού και όχι από κάποιο προφήτη του λαού ή τον θεό.



 Οι Πατέρες ισχυρίζονται ότι δεν χρίστηκε ποτέ ο Χριστός πραγματικά αλλά μόνο συμβολικά. Ωστόσο όταν γίνεται ανάμνηση της αλειψάσεις τον Κύριον μύρο γυναικός πόρνης, την μεγάλη Τετάρτη, τότε γίνεται η λειτουργία του Θείου μύρου και τότε ψάλλουν για τον Ιούδα που επήγε στους αρχιερείς για να παραδώσει τον Ιησού.

Εις τους Αίνους. Στιχηρά ιδιόμελα.Ηχος α΄. Σε τον της Παρθένου Υιόν, Πόρνη επιγνούσα. Οτε η αμαρτωλός προσέφερε το μύρον, τότε ο μαθητής συνεφώνει τοις παρανόμοις, η μεν έχαιρε κενούσα το πολίτιμον, ο δε έσπευδε πωλήσαι τον ατίμητον, αυτή τον Δεσπότη επεγίγνωσκεν, ούτος του Δεσπότου εχωρίζετο. Ω Ιούδα της αθλιότητος”.

Η αξία του γεγονότος βρίσκεται στην εγγύτητα του με το γεγονός της σταύρωσης σύμφωνα με τον Ιεροδιδάσκαλο!!!
(Τη αγία και μεγάλη Τετάρτη της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιήσθαι οι Πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου πάθους μικρόν τούτο γέγονεν.)

Δεν παραδίδεται εδώ κανένας σημαντικός συμβολισμός. Το μύρωμα μάλιστα αυτό, το δεύτερο μυστήριο, δεν έχει καμία σχέση με το νοητό μύρο που έχρισε ο Πατέρας τον Υιό. (Στίχοι. Γυνή βαλούσα σώματι Χριστού μύρον, την Νικοδήμου πρόλαβε σμυρναλόην. Αλλ΄ ο τω νοητώ μύρω χρισθείς, Χριστέ ο Θεός, των επιρρύτων παθών ελευθέρωσον και ελέησον ημάς, ως μόνος άγιος και φιλάνθρωπος.)

 Είναι ωστόσο αλήθεια πως στα αρχαία χειρόγραφα του Βατικανού και του Σινά, τα οποία χρονολογούνται από τον τέταρτο αιώνα, λείπουν οι αναφορές στην πόρνη που συγχώρεσε ο Ιησούς, πράγμα που δεν ξεχνάει να το αναφέρει ο Ian Wilson στις Μαρτυρίες, γράφοντας: “οι σύγχρονοι μελετητές αναγνωρίζουν τον Σιναϊτικό κώδικα σαν αδερφό χειρόγραφο του Βατικανού, γιατί είχαν μερικές κοινές ιδιομορφίες στο κείμενο τους, όπως η απουσία των ένδεκα τελευταίων στίχων του κατά Μάρκον ευαγγελίου και η παράλειψη της ιστορίας του κατά Ιωάννην ευαγγελίου για την γυναίκα που πιάστηκε να μοιχεύεται. Και τα δύο χειρόγραφα χρονολογούνται περίπου τα μέσα του τέταρτου αιώνα και παραμένουν τα αρχαιότερα σχεδόν πλήρη κείμενα της Καινής Διαθήκης”.

 Ο εκκλησιαστικός συγγραφές, Ευσέβιος της Καισαρείας, ίσως να μην γνώριζε ή να μη παραδεχόταν καθόλου την ιστορίας της πόρνης. Στο τέλος του τρίτου βιβλίου της εκκλησιαστικής ιστορίας όπου αναφέρεται στα συγγράμματα του αρχαίου πατέρα Ιεραπόλεως Παπία, γράφει: “εκτέθειτε δε και άλλην ιστορία περί γυναικός επί πολλαίς αμαρτίαις διαβληθείσης επί του Κυρίου, την οποία το καθ΄Εβραίους ευαγγέλιον περιέχει”.  Άραγε μόνο το ευαγγέλιο του Ματθαίου ανέφερε αρχικά την ιστορία με την αμαρτωλή γυναίκα; Και γιατί τόση καχυποψία;

 Η Ορθόδοξη εκκλησία ψάλλει την Μεγάλη Τετάρτη τα παρακάτω λόγια για την συχωρεμένη πόρνη. “Υπέρ την πόρνην Αγαθέ ανομήσας, δακρύους όμβρους ουδαμώς σου προσήξα, αλλά σιγή δεόμενος προσπίπτω σοι πόθω ασπαζόμενος τους αχράντους σου πόδας...
Ο Οίκος. Ο μετά τρίτον ουρανόν.

 Η πρώην άσωτος γυνή, εξαίφνης σώφρων ώφθη, μισήσασα τα έργα της αισχράς αμαρτίας, και ηδονάς του σώματος, διενθυμουμένην την αισχύνην την πολλήν, και κρίσην της κολάσεως, ην υποστώσι πόρνοι και άσωτοι.

 Η Πόρνη δε γυνή, και πτοηθείσα και σπουδάσασα ταχύ, ήλθε βοώσαν προς τον Λυτρωτήν, Φιλάνθρωπε και οικτίρμον, εκ του βορβόρου των έργων μου σώσε με.

Το αληθινό μύρο της πόρνης χρίζει τον Χριστό και αυτό είναι το μυστήριο. Τα περί του νοητού μύρου είναι ακατανόητα και ψευδή. Αυτό το φανερώνει η πραγματική λατρεία, η ύλη του αληθινού μύρου με το οποίο χριζόμαστε μετά την βάπτιση.

 Την Μεγάλη Πέμπτη, φέρεται το Βικκίον εις την εκκλησία σκεπασμένο με ιερό κάλλυμα, …τότε ο Πατριάρχης λαμβάνει αυτό και το αποθέτειν εις την αγία Τράπεζα. Μετά δε ταύτα αποθέτει και τα τίμια δώρα και ακολουθεί η τάξη της λειτουργίας, .. και πριν ειπεί ο διάκονος το Πάντων των Αγίων, ο Πατριάρχης σκώνει το κάλυμμα, και σφραγίσας αυτό τρις, λέγει τα τελεστικάς ευχάς, διά των οποίων δεχόμενον την επιφοίτησην και τον αγιασμό του αγίου Πνεύματος, γίνεται τέλειον.

Η τελετή του μύρου με το οποίο χριόμαστε μετά την βάπτιση έχει άμμεση σχέση με την ιστορία της γυναίκας πόρνης. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, χριόμαστε από την συχωρεμένη πόρνη και αυτό έπρεπε να μας κάνει υπερήφανους, γιατί αλήθεια μιμούμαστε τον Χριστό.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ - ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ 




 ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

Η ύλη του μύρου

Το μύρο κατασκευάζεται από λς΄ (36) διάφορα είδη αρωμάτων, των οποίων τα ονόματα αναφέρει το ευχολόγιον, και μετά ελαίου και οίνου, και το μεν έλαιον σημαίνει το άμετρον έλεος του θεού, τα δε αρώματα σημαίνουν τα ποικίλα, και διάφορα χαρίσματα του αγίου πνεύματος.

Ή ύλη του σώματος του Χριστού είναι άρτος ένζυμος, από σίτινον άλευρον, και ύδωρ καθαρόν, ζυμωμένος και ικανώς αλατισμένος, και καλώς εψημένος. Να μην είναι πολλών ημερών, ώστε να είναι ξερός, ή εφθαρμένος, ή μουχλιασμένος. Αζυμος δε άρτος κι αν είναι και σίτινος, ή από άλλα αείδη γεννημάτων, ή ζυμωμένος με γάλα, και βούτυρον, ή με αυγά αλλειμένος, και με έλαιον, δεν είναι δυνατόν να γενεί ύλη του σώματος του Χριστού.

Η ύλη του αίματος του Χριστού είναι οίνος καθαρός, γέννημα της αμπέλου, και ύδωρ, ο δε οίνος πρέπει να είναι καλός και καθαρός, αν μην είναι ενωμένος με άλλα ποτά, εκτός από σταφυλής, ή ξυνός. Οστος δε ιερεύς τολμήσει να λειτουργήσει με άλλου είδους υγρόν, ή με ξυνό οίνο, θανασίμως αμαρτάνει.