ταμα

Τα κείμενα που δημοσιεύω σε αυτή την σελίδα είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας. Αναφέρω πάντα κάποια βιβλιογραφία για τα σημαντικότερα θέματα. Η αναδημοσίευση των κειμένων είναι επιτρεπτή εφόσον γίνει αναφορά στην πηγή.


Βασιλάκης Φ. Νεκτάριος



Καλή ανάγνωση.




επικοινωνια: asamonas@hotmail.com

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗΚΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝ - ΙΣΟΚΑΣΙΟΣ



 Συνηθίζουν να λένε οι χριστιανοί ότι ο ελληνισμός εξέπεσε από μόνος του και έλαβε τη σκυτάλη ο χριστιανισμός. Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο και μετά οι Έλληνες καταδιώχθηκαν αμείλικτα. Μπορεί εύκολα κανείς να βρει τα διατάγματα εναντίον των Ελλήνων τα οποία εξέδωσαν οι χριστιανοί αυτοκράτορες και να διαβάσει τις ιστορίες για το γκρέμισμα των ναών. Οι ναοί δεν γκρεμίστηκαν μόνοι τους, ούτε οι  Έλληνες ιερείς αποχώρησαν οικιοθελώς.

 Μια ιστορία από τη χρονογραφία του Ιωάννη Μαλάλα, ο οποίος είναι χριστιανός ιστορικός, μου έκανε εντύπωση και την μεταφέρω εδώ, για να γνωρίσουμε πως αντιμετωπιζόταν ο Έλληνας από το χριστιανικό κατεστημένο. 



 Όταν βασίλευε ο Λέοντας συνελήφθη ο φιλόσοφος Ισοκάσιος εφόσον κατηγορήθη ως Έλληνας. Η καταγωγή του ήταν από την Κιλικία και οι πρόγονοι του ήταν κτήτορες της Αντιόχιας. Βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη όταν συνελήφθη και αφού του αφαιρέθηκε η περιουσία του, μεταφέρθηκε στην Χαλκηδόνα για να δικασθεί από τον άρχοντα Θεόφιλο.



 Ο Ιάκωβος ο αρχιγιατρός που ήταν φίλος με τον Βασιλέα κανόνισε ώστε ο Ισοκάσιος να μην δικασθεί στην επαρχία αλλά να μεταβεί ξανά στην Κωνσταντινούπολη και να δικασθεί από την σύγκλητο και έπαρχο των πραιτωρίων, γιατί ο Ισοκάσιος είχε μεγάλη περιουσία.

 Ο βασιλέας συμφώνησε και ο Ισοκάσιος μεταφέρθηκε να δικασθεί από τον έπαρχο των πραιτωρίων Πουσαίο. Έφεραν λοιπόν τον Έλληνα φιλόσοφο μπροστά του γυμνό και δεμένο πισθάγκωνα. Ο Πουσαίος του είπε: Βλέπεις τον εαυτό σου Ισοκάσιε σε τι κατάσταση κατέληξες. Καθώς είμαι άνθρωπος έπεσα σε ανθρώπινες συμφορές απάντησε ο Ισοκάσιος.



 Αφού άκουσε τα σχετικά με τον Ισοκάσιο, ο δήμος των Βυζαντίων, τον μετέφεραν στην μεγάλη εκκλησία, εκεί κατηχήθη και εφωτίσθη και του δόθηκε νέο χριστιανικό όνομα κι έπειτα τον έστειλαν πίσω στην πατρίδα του.



  Η ιστορία αυτή του Ισοκάσιου μας δείχνει πως οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να εξαφανίσουν τον ελληνισμό. Η καταδίκη των Ελλήνων και η εξόντωση τους, ο νηπιοβαπτισμός και η δια της βίας αλλαγή της θρησκείας των πολιτών, μετέτρεψαν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε χριστιανική. Εγιναν πολλοί διωγμοί φιλοσόφων και χιλιάδες Έλληνες θανατώθηκαν από την ρομφαία της χριστιανικής αγάπης.



 Ο ιστορικός Ζώσιμος αναφέρει ότι οι καταδίκες των φιλοσόφων γινόταν από φθόνο και δεν ήταν φυσικά πράξεις δικαιοσύνης. «Πρώτος από τους γνωστούς για την φιλοσοφία καταδικάσθηκε ο Μάξιμος, έπειτα ο Φρυγίας Ιλάριος και ο Πατρίκιος ο Λυδός και ο Ανδρόνικος από την Καρία.  Ήταν όλοι αυτοί πολύ μορφωμένοι και εξαιτίας του φθόνου καταδικάστηκαν παρά για κάποια δίκαιη κατηγορία.»

-  Ήσαν δε ούτοι πάντες εις άκρον παιδείας ελεληθότες, και φθόνω μάλλον ή ψήφω δικαία κατακριθέντες.-


 Έτσι, μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες καταδικάσθηκαν σε θάνατο, οι πλούσιοι και οι μορφωμένοι, από το ρωμαϊκό ιερατείο. Για να σώσουν την ζωή τους, αν είχαν κάποιους γνωστούς μέσα στο παλάτι, μπορούσαν να βαπτιστούν, να κατηχηθούν και να φωτισθούν κι έτσι ως μετέχοντες της αληθείας Ορθόδοξοι, να ζήσουν ως πολίτες της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Είναι λοιπόν βέβαιο ότι δια της βίας εκχριστιανίσθηκε ολοκληρωτικά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και καταδικάσθηκε ο ελληνισμός. Πρέπει να γίνει σαφές ότι καταδικάσθηκε ακόμα και ο χριστιανικός ελληνισμός. 

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Φυσικά δεν είναι ο Αγιος Πλάτων αλλά ο Σοφός Πλάτων. Οι χριστιανοί έκλεισαν την φιλοσοφική σχολή του Πλάτωνα, καταδίκασαν σε θάνατο χιλιάδες Πλατωνικούς φιλόσοφους, αλλά χωρίς Πλάτωνα και Αριστοτέλη δεν μπορούν να κάνουν.

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Γ’

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΥΘΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Λορέντσο Βάλα. Ο πρώτος ιστορικός που κατά την αναγέννηση προσπάθησε να διαχωρίσει τον μύθο από την πραγματικότητα.


 Ο χριστιανός ιστορικός δεν υπάρχει. Ο χριστιανός ιστορικός πιστεύει σε ένα δόγμα και όχι στην αλήθεια, στην οποία μπορεί κανείς να φτάσει μέσω της επιστημονικής έρευνας. Οι χριστιανοί έχουν καταφέρει να προσαρμόσουν την καταγεγραμμένη ιστορία στον χριστιανικό μύθο. Για τους δογματικούς χριστιανούς προτεραιότητα είναι να επιβεβαιωθεί η νομιζόμενη αλήθεια των ευαγγελίων και του χριστιανικού δόγματος και όχι να ερευνηθεί η ιστορική αλήθεια. Την στάση αυτή απέναντι στην ιστορία κράτησαν όλοι οι χριστιανοί οι οποίοι αδυνατούν να απεγκλωβιστούν από την εβραϊκή μυθολογία που έχει επιβάλλει το ψεύτικο ιερατείο της Νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Αυτός είναι ο λόγος που οι χριστιανοί ιστορικοί έχουν αποδεχθεί τις αντιφατικές πληροφορίες των ευαγγελίων αλλά και τις ιστορίες του Ιωσήπου και του Ευσεβίου. Οι δύο αγαπημένοι ιστορικοί των χριστιανών, Ιώσηπος και Ευσέβιος, εργάστηκαν ως προδότες για τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Βεσπασιανό και Κωνσταντίνο αντίστοιχα, όπως για την χριστιανική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εργάστηκαν όλοι οι χριστιανοί ιστορικοί. Όλα τα βιβλία τακτοποιούνται την εποχή που ο Μεγάλος Κωνσταντίνος δημιουργεί «εκ του μηδενός» την χριστιανική αυτοκρατορία.

 Οι ιστορίες του Ιώσηπου δημοσιεύονται με κάποιες παραλλαγές όπως και τα ευαγγέλια τακτοποιημένα από τον Ευσέβιο της Καισάρειας. Ο φιλόσοφος Κέλσος γράφει στον Αληθή Λόγο ότι οι χριστιανοί αλλάζουν συνεχώς τα κείμενα των ευαγγελίων.
«Και γνωρίζω ότι κάποιοι από τους πιστούς σας, σαν να συνέρχονται από μεθύσι, καταπιάνονται με την παραχάραξη του αρχικού ευαγγελίου και το τροποποιούν και τρεις και τέσσερις και πολλές ακόμα φορές, για να μπορούν να αντιπαρέρχονται την κριτική.»



Ο Κλήμεντας Αλεξανδρείας μας εξηγεί μάλιστα πως παραποιήθηκαν τα ευαγγέλια και μας χαρίζει τον ορισμό της τυφλής πίστης, γράφοντας το εξής παράδοξο: “Καλά έκανες και έκρυψες τις απερίγραπτες διδαχές των Καρποκρατιανών. ..Τέτοιοι άνδρες πρέπει να αντικρούονται με κάθε τρόπο. Γιατί ακόμη και αν έλεγαν κάτι αληθινό, κάποιος που αγαπάει την αλήθεια δεν θα έπρεπε ακόμη και τότε να συμφωνεί μαζί τους. Γιατί όχι όλα τα αληθινά πράγματα είναι αληθινά, ούτε πρέπει αυτή η αλήθεια, η οποία απλώς φαίνεται αλήθεια σύμφωνα με την ανθρώπινη γνώμη, να προτιμηθεί από την αλήθεια που συμφωνεί με την πίστη”.

 Παράδειγμα χριστιανοποίησης αποτελεί και η βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Καλισθένη, την οποία αποκαλούν οι ιστορικοί «ψευδοκαλισθένη. Το κείμενο αυτό πήρε την τελική του μορφή εκείνη την εποχή. Διαβάστε τι γράφει στην εισαγωγή ο Αλέξανδρος Αυσωνίτης.


«Μετά τον θάνατο του Καλισθένη και κατά την διάρκεια των αιώνων το κείμενο αυτό (Αλεξάνδρου Πράξεις) πέρασε από πολλά χέρια που το προσάρμοζαν στην εποχή και στις απόψεις τους, προσθέτοντας κάθε φορά θρύλους και δοξασίες περί τη γέννηση και τη ζωή του Αλεξάνδρου που δεν έχουν καμιά σχέση με τα δεδομένα του Ελληνικού πολιτισμού. Έτσι φτάνουμε στο 300 μ.Χ. οπότε μεταφράζεται πρώτη φορά στα Λατινικά απ’ τον Ιούλιο Βαλέριο και ως δια μαγείας η μορφή του θεωρείται πλέον οριστική και δεν προστίθεται τίποτα άλλο. Το τελικό αυτό κείμενο βρίθει από ιστορικές ανακρίβειες με αλλεπάλληλες αναφορές του Αλεξάνδρου προς τον Ιεχωβά, οι εκφράσεις θαυμασμού προς το μεγαλείο Εκείνου και των Ιουδαίων και η κατηγορηματική άρνηση κι απόρριψη των Ελλήνων Θεών του Ολύμπου, με τους οποίους φυσικά είχε μεγαλώσει. Τι είχε συμβεί; Τίποτα το δυσεξήγητο: Το 300 μ.Χ. απέχουμε 13 μόνο χρόνια από τότε που ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος θα ανακηρύξει τον χριστιανισμό ως ισότιμη λατρεία και ταυτόχρονα θα αρχίσει τον διωγμό των Ειδωλολατρών, των Ναών και των βιβλίων τους.»


 Η ιστορία λοιπόν σταδιακά γίνεται μια χριστιανική ιστορία που συμβαδίζει με τον νέο χριστιανικό μύθο. Διαβάστε τι γράφει ο Charles Samaran στο βιβλίο του για την επιστήμη της ιστορίας.



«Στο μεταξύ είχε υπεισέλθει ένας νέος παράγοντας, που θα ασκούσε βαθιά και πολύπλοκη επίδραση στην ανάπτυξη της ιστορικής τεχνικής: η εμφάνιση, κι έπειτα ο θρίαμβος, του Χριστιανισμού. Αντίθετα με άλλες μεγάλες θρησκείες που προσφέρουν στους οπαδούς τους ένα πιστεύω από άχρονες προτάσεις, ο Χριστιανισμός παρουσιάζεται σαν μια θρησκεία ουσιαστικά ιστορική: μήπως το μήνυμα του δεν είναι η διακήρυξη της Καλής Αγγελίας (του ευαγγελίου) για μια σωτήρια επέμβαση στους ίδιους τους κόλπους της ανθρώπινης ιστορίας;

 Το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο επιδιώκει να τοποθετήσει μέσα στον πραγματικό, τον βιωμένο χρόνο την αρχή της προφητείας του Ιωάννη του Προδρόμου, με μια χρονολογική ακρίβεια αντάξια του Θουδικίδη: Εν έτει δε πεντεκαιδεκάτω της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, και τετραχούντος της Γαλιλαίας Ηρώδου… Η χριστιανική πίστη απαιτεί τα γεγονότα της ζωής του Ιησού να είναι εντελώς πραγματικά, να είναι γεγονότα καθ΄ αυτό ιστορικά, τοποθετημένα στο χώρο και στο χρόνο.

 Αλλά και ο ίδιος ο Ιησούς δεν είναι παρά το επιστέγασμα μιας πιο μακράς ιστορίας, της ιστορίας των προφητών, των βασιλέων του Ισραήλ, των πατριαρχών: ολόκληρη η ιστορία του εβραϊκού λαού, που την παραλαμβάνει και την διεκδικεί με την σειρά του ο Χριστιανισμός.»

Αυτή η χριστιανοποίηση της ιστορίας έφθασε σε τέτοιο σημείο ώστε κατά τον Μεσαίωνα τα αρχεία και οι βιβλιοθήκες γέμισαν με πλαστά έγγραφα και ψευδεπίγραφα βιβλία. Η παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας είναι ο κανόνας για τους χριστιανούς. Για να αναπτυχθεί η επιστήμη της ιστορίας και να αρχίσουν οι ιστορικοί να διακρίνουν το φανταστικό και ψευδεπίγραφο από το αληθινό έπρεπε να έρθει η εποχή της αναγέννησης, να αναγεννηθεί δηλαδή η παράδοση των ιστορικών και των φιλολόγων της αρχαιότητας.

 «η σημασία μάλιστα που αποδίδεται σ’ αυτά τα ιστορικά γεγονότα είναι η αιτία για όλα τα πλαστά ή πλαστογραφημένα έγγραφα που γεμίζουν τα αρχεία των μεσαιωνολόγων μας.
Ότι τους έλειψε είναι μια κριτική  τεχνική που θα επέτρεπε στον ιστορικό να διακρίνει το γνήσιο από το νόθο, το έγκυρο από το φανταστικό…
 Η τιμή για την επεξεργασία αυτής της κριτικής μεθόδου, που πάνω της θα στηριχθεί η ιστορία μας, ανήκει πρώτα πρώτα στους ουμανιστές της Αναγέννησης, που μπόρεσαν να ξαναβρούν και να ξαναζωντανέψουν την κριτική παράδοση των ιστορικών και των  φιλολόγων της αρχαιότητας. Συγκρατούμε ως συμβολική τη χρονολογία 1440, της Declamatio,  (διακήρυξη) στην οποία ο Ουμανιστής Lorenzo Valla καταγγειλε το νόθο χαρακτήρα της υποτιθέμενης Δωρεάς του Κωνσταντίνου, ένα πλαστό μνημείο προχρονολογημένο κατά τέσσερις ή πέντε αιώνες (θα πρέπει να χαλκεύθηκε τον καιρό του Πιπίνου ή του Καρλομάγνου) που το επικαλούνταν σαν αναμφισβήτητη αυθεντία για να ενισχύσουν την παπική εξουσία ήδη από τα μέσα του ΙΑ αιώνα. Το κείμενο αυτό ωστόσο δεν θα δημοσιευθεί παρά το 1517 από τον εμψυχωτή της λουθηρανής προπαγάνδας Ulrich de Hutten.»



 Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν γεννήθηκε ξανά η επιστήμη της ιστορίας. Κι όμως οι σημερινοί χριστιανοί, συνηθισμένοι στην αυτοεξαπάτηση, παραμένουν σε μια πίστη τακτοποιημένη με φανταστικές ιστορίες. Από την φανταστική βιογραφία του λεγόμενου Χριστού μέχρι τις χιλιάδες φανταστικές βιογραφίες των μαρτύρων και των αγίων. Κάποια αλήθεια υπάρχει πίσω από αυτές τις ιστορίες αλλά για να βρεθεί αυτή αλήθεια, μονάχα η επιστήμη της ιστορίας μπορεί να βοηθήσει και όχι η τυφλή πίστη.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΗΣ
CHARLES SAMARAN
ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ
ΑΘΗΝΑ 1985




ΚΕΛΣΟΣ ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ
ΕΔΟΣΕΙΣ ΘΥΡΑΘΕΝ Σελ. 45

Φησιν τινας των πιστευόντων ως εκ μεθης ήκοντας εις το εφεστάναι αυτοίς μεταχαράττειν εκ της πρώτης γραφής το ευαγγέλιον τριχή και τετραχή και πολλαχή και μεταπλάττειν, ιν έχοιεν προς τους ελέγχους αρνείσθαι.
Και γνωρίζω ότι κάποιοι από τους πιστούς σας, σαν να συνέρχονται από μεθύσι, καταπιάνονται με την παραχάραξη του αρχικού ευαγγελίου και το τροποποιούν και τρεις και τέσσερις και πολλές ακόμα φορές, για να μπορούν να αντιπαρέρχονται την κριτική.

ΨΕΥΔΟΚΑΛΙΣΘΕΝΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Αλέξανδρος Μ. Ασωνίτης

Μέγας Αλέξανδρος
Αληθώς γαρ μια φρόνησις εστί τοις βαρβάροις η αναισθησία.

Είναι αλήθεια ότι μία είναι η σοφία των βαρβάρων, η αναισθησία.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

ΜΟΝΟΘΕΙΣΜΟΣ - ΕΝΟΘΕΙΣΜΟΣ - ΠΟΛΥΘΕΙΣΜΟΣ - ΑΘΕΙΣΜΟΣ

 





ΕΝΟΘΕΙΣΜΟΣ – ΜΟΝΟΘΕΙΣΜΟΣ – ΠΟΛΥΘΕΙΣΜΟΣ – ΑΘΕΙΣΜΟΣ


ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ

 Σε αυτό το κείμενο αγαπητοί μου φίλοι θέλω να διασαφήσω τους τέσσερις τρόπους θέασης του θείου, τον αγνοημένο από την σημερινή εποχή «ενοθεϊσμό», τον κατεστημένο πια μονοθεϊσμό, τον συκοφαντημένο πολυθεϊσμό και τον αθεϊσμό, ο οποίος είναι η νέα μόδα.

 Ενοθεϊσμό ονόμασαν οι ιστορικοί των θρησκειών την πίστη σε ένα θεό, ο οποίος όμως εκφράζεται με την ύπαρξη πολλών θεών στην γη και τον ουρανό.

 Μονοθεϊσμός είναι η ύπαρξη ενός μόνο θεού και η ταυτόχρονη απόρριψη των πολλών εθνικών ή κοσμικών θεών ως κακοδαίμονες και αντίπαλοι του θεού με αρχηγό τους τον Σατανά ή διάβολο.
 Ο πολυθεϊσμός είναι η πίστη στην ύπαρξη πολλών θεών οι οποίοι είναι η έκφραση του ενιαίου σύμπαντος…

 ενώ αθεϊσμός είναι η πίστη στην ανυπαρξία του θεού και των πνευματικών δυνάμεων, όπως η ψυχή ή οι δαίμονες.

 Θέλω αρχικά να κάνω σαφές ότι και οι τέσσερις αυτοί δρόμοι κατανόησης του θείου είναι σωστοί από κάποια άποψη αλλά λάθος όταν δεν κατανοούνται σωστά αλλά παρεξηγούνται καθώς εφαρμόζονται σε λανθασμένα συστήματα σκέψης. Κι αυτό συμβαίνει γιατί και οι τέσσερις αφορούν την πραγματικότητα του σύμπαντος κόσμου την οποία αν αγνοείς κάνεις λάθος εκτίμηση της ατραπού.

 Ο ενοθεϊσμός είναι η αλήθεια και σε αυτήν θα καταλήξει κανείς όταν βαδίζει όλους τους άλλους δρόμους. Ο πολυθεϊσμός είναι η υλική πραγματικότητα και ο τρόπος που το Ένα των ενοθεϊστών εκφράζεται μέσα από την πολλαπλότητα. Ο μονοθεϊσμός είναι έκφραση του διπλού κόσμου, όπως αυτός εντοπίζεται στον άνθρωπο, ο οποίος χωρίζεται στο μέσα και τον έξω άνθρωπο. Η είσοδος του ανθρώπου στην καρδιά απαιτεί την άρνηση του εξωτερικού εγώ. Ο αθεϊσμός είναι ο τρόπος μέσω του οποίου ο άνθρωπος που αναγνωρίζει το πνεύμα μέσα του και μέσα στην φύση ως ενιαία πραγματικότητα, απορρίπτει την αλήθεια των εξωτερικών θεών, απορρίπτει τον διπλό κόσμο του μονοθεϊσμού κι επιλέγει την ενότητα του σύμπαντος με τον εαυτό του.

 Ο μονοθεϊσμός μπορεί να εφαρμοστεί μονάχα στην εσωτερική μύηση του ανθρώπου και η απόρριψη των άλλων θεών έχει σκοπό να βοηθήσει τον άνθρωπο με ένα μονάχα θεό να κατοικίσει μέσα στην καρδιά του. Ο αθεϊσμός κατά τον ίδιο τρόπο έρχεται να καταστρέψει ακόμα και αυτόν τον ένα εσωτερικό θεό καθώς κατανοεί ότι το ένα που υπάρχει μέσα μας δεν είναι άλλο από το Ένα της φύσεως το οποίο ως απρόσωπο και άγνωστο βρίσκεται πέρα από την ύπαρξη και την ανυπαρξία. Ας δούμε όμως αυτούς τους τέσσερις δρόμους θέασης του θείου.

ΑΘΕΙΣΜΟΣ

 Οι τέσσερις αυτοί δρόμοι στο θείο ξεκινούν με την πρώτη λογική σκέψη της ανυπαρξίας των εξωτερικών θεών, δηλαδή με τον αθεϊσμό και προχωρούν ξανά σε δεύτερη φάση με ένα ακόμα πιο αυστηρό αθεϊσμό, εκείνο που ενώνει τον εαυτό με το σύμπαν.  Γι αυτό το λόγο θέλω να ξεκινήσω με τον αθεϊσμό. Είναι απαραίτητο για κάποιον που θέλει να κατανοήσει το θείο, να ξεκινήσει ελέγχοντας τα επιχειρήματα των αθεϊστών.

Μου κάνει φοβερή εντύπωση το φρικτό μυστικό του πιστεύω του Καζαντζάκη, όπως αυτό παραδίδεται στο τέλος της ασκητικής του. Εγω και ο θεός είμαστε Ένα, κι αυτό το ένα δεν υπάρχει καταλήγει ο Καζαντζάκης… όμως την ανυπαρξία αυτή του Ενός πρέπει να την δούμε όπως είναι και όχι να την φανταστούμε σύμφωνα με τον υλικό κόσμο των φαινομένων. Δηλαδή πρέπει να παραδεχτούμε ότι το «μη είναι» της ενότητας ανθρώπου και θεού, οφείλετε μονάχα στην ασταμάτητη ροή του και όχι στην συγκεκριμένη ουσία του. Αυτό το Ένα δεν υπάρχει γιατί κάθε στιγμή πρέπει να γίνεται ξανά νέο, και ο αγώνας της ύπαρξης δεν σταματά ποτέ. Ο θεός του Καζαντζάκη χρειάζεται την συμπαράσταση μας για να ζει μέσα μας. Κάθε άλλη ανάγνωση της ανυπαρξίας του θεού είναι μηδενιστική και όχι η αλήθεια. Το παν υπάρχει ως γίγνεσθαι και όχι ως μια ακίνητη συγκεκριμένη ουσία. Το γίγνεσθαι αέναα αλλάζει μορφές, μεταβάλλεται και ποτέ δεν σταματά. Έτσι κατά κάποιο τρόπο δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα στην καρδιά του ανθρώπου που συνεχώς προσπαθεί κι εργάζεται μαζί με το σύμπαν και όχι χώρια του.


Ο φιλόσοφος Επίκουρος
 Είναι δύσκολο για κάποιον να καταλάβει πως ο αθεϊσμός είναι μια μορφή κατανόησης του θείου. Ωστόσο κάθε μύηση του ανθρώπου στα μυστικά της φύσεως οφείλει να ξεκινά με τον αθεϊσμό, όπως αυτός παραδίδεται από τον Επίκουρό αλλά και τους μονοθεϊστές. Δηλαδή πρέπει ο άνθρωπος να κατανοήσει ότι οι εξωτερικοί θεοί δεν είναι παρά τα φαντάσματα της ανθρώπινης νόησης και όχι συγκεκριμένες μορφές και ουσίες καθώς η ανάγνωση των δυνάμεων της φύσεως είναι συμβολική και όχι κυριολεκτική. Οι θεοί του κόσμου είναι διαφορετικοί από λαό σε λαό κι από την μια εποχή στην άλλη ενώ τα δεδομένα του ανθρώπινου ψυχισμού και οι δυνάμεις της φύσεως παραμένουν οι ίδιες. Αρχικά λοιπόν πρέπει να κατανοήσουμε ότι όσα γνωρίζουμε για τους εξωτερικούς θεούς αλλά και για τον εαυτό που έχουμε χτίσει σύμφωνα με αυτούς, είναι ανύπαρκτα και φανταστικά. Εκείνο που πραγματικά υπάρχει βρίσκεται πίσω από αυτούς τους συμβολισμούς και μόνο με την απόρριψη των θρησκειών μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια.

 Ο Επίκουρος αναφέρει ότι αυτά που οι πολλοί πιστεύουν για τους θεούς είναι ανόητα γιατί οι θεοί είναι μακάρια όντα.  Στην επιστολή του προς τον Μενοικέα, ο Επίκουρος γράφει ότι «εφόσον ο θεός είναι ένα ζώο (ον) άφθαρτο και μακάριο (ευτυχισμένο) ασεβής δεν είναι αυτός που αδιαφορεί για τους θεούς των πολλών αλλά εκείνος που δέχεται όσα νομίζουν οι πολλοί για τους θεούς.» Θεωρούσε λοιπόν ο Επίκουρος ότι αν δεν ασχολείσαι με τους θεούς είναι καλύτερα παρά να τους φορτώνεις με ιδιότητες που είναι αταίριαστες προς τέτοια μακάρια όντα.

 Οι Επικούριοι ήταν τόσο άθεοι, όσο και οι Βουδιστές και όσο κάποιοι από τους πρώτους χριστιανούς.  Όλοι αυτοί πίστευαν στην ύπαρξη των θεών, ως συμβολισμούς των φυσικών δυνάμεων, σεβόταν τους θεούς και δεν είχαν καμία διάθεση να τους πολεμήσουν ή να τους συκοφαντήσουν ως δαίμονες. Αυτό που έλεγαν ήταν πως ο άνθρωπος οφείλει με τα δικά του μέσα να παλέψει την ανθρώπινη μοίρα του και όχι με το να εύχεται στους θεούς. Τόνιζαν ακόμα πως ένας σοφός άνθρωπος που έχει κατακτήσει τον εαυτό του τον ζηλεύουν ακόμα και οι θεοί.

 Ο άνθρωπος που θα επιδοθεί στην φιλοσοφία και θα αφήσει πίσω του όσα του λένε οι θρησκείες για τους θεούς και την κόλαση και τον παράδεισο θα ζήσει χωρίς φόβο με αταραξία. Αυτή είναι η διδασκαλία του Επίκουρου, η οποία στράφηκε εναντίον των ιερατείων, όπως το ίδιο έκανε ο Βούδας και ο Χριστός.  Οι φιλόσοφοι αυτοί στράφηκαν εναντίον της διδασκαλίας των ιερατείων και όχι εναντίον των θεών.





Γι αυτό καταλήγει ο Επίκουρος στην επιστολή του προς τον Μενοικέα, λέγοντας: «Αυτά να μελετάς μέρα και νύκτα και ποτέ μια οπτασία ή ένα όνειρο δεν θα διαταράξει την ηρεμία σου και θα ζήσεις ως θεός ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί τότε δεν θα μοιάζει με ένα θνητό ζώο ο άνθρωπος με τόσα αθάνατα αγαθά.»

 Τα ίδια με τον Επίκουρο λέει και ο Βούδας. «Μη ζητάτε τίποτε από τους ανίσχυρους θεούς. Μην προσεύχεσθε, αλλά μάλλον ενεργείτε, γιατί το σκοτάδι δεν θα φωτισθεί. Μην ζητάτε τίποτε από την σιωπή, δεν πρόκειται ν’  ακούσει, ούτε να μιλήσει.

Εκείνος που οι αισθήσεις του αναπαύονται, σαν καλοδαμασμένα άλογα, από αυτά που τα οδηγεί εκείνος που έβγαλε από πάνω του κάθε ιδέα του εγώ, που ελευθερώθηκε από κάθε λάθος, ακόμη και η θεοί τον ζηλεύουν.
 Ζούμε σε τέλεια χαρά εμείς που τίποτα δεν μας ανήκει. Η χαρά είναι η τροφή μας καθώς είναι στους ακτινοβολούντας θεούς.»



Βούδας, ο φωτισμένος.
 Εκείνος που θα φωτισθεί και θα γνωρίσει τον εαυτό του θα ζήσει χωρίς φόβο, χωρίς τίποτα να διαταράξει την ευτυχία του. Οι θεοί δεν τον φοβίζουν, ούτε χρειάζεται την βοήθεια τους με συνεχή προσευχή.

 Ένας είναι ο θεός του καθενός από μας κάτοικος της καρδιάς μας και σε αυτόν οφείλομαι την προσοχή μας. Όπως λέει και ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη επιστολή του, ο θεός της καρδιάς μας είναι ο μεγαλύτερος από όλους τους θεούς του κόσμου και γνωρίζει τα πάντα. Αυτός είναι ο μόνος δάσκαλος για τον κάθε άνθρωπο, ο δικός του Κρίσνα (Χριστός), ο δικός του θεός.

 Αυτό το Ένα δεν υπάρχει, λέει ο Καζαντζάκης. Αυτό το Ένα βρίσκεται πέρα από την ύπαρξη και την ανυπαρξία… λένε οι σοφοί όλου του κόσμου. Αν ο κόσμος μας υπάρχει αυτό δεν υπάρχει, κι αν ο κόσμος μας δεν υπάρχει αυτό υπάρχει. Αυτός είναι ο Ενας θεός, για τον οποίο η ερώτηση αν υπάρχει ή όχι, δεν μας προσφέρει καμία απάντηση.

Ο ΕΝΟΘΕΙΣΜΟΣ

 Η σημερινή πεποίθηση ότι οι Ιουδαίοι ανακάλυψαν την ιδέα του ενός θεού είναι πέρα για πέρα αναληθής και έχει επιβληθεί δια της βίας στην ανθρωπότητα ως μια πλάνη, η οποία είναι ο θεμέλιος λίθος του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού.  Σε όλες τις αρχαίες θρησκείες ανακαλύπτεις την ιδέα του ενός θεού που δημιούργησε το σύμπαν. Ενός θεού που στέκει μακριά από τις κοσμικές μεταβολές, αιώνιος και ανεξιχνίαστος.  

Ένας ύμνος από την Ριγκβέδα των Ινδών αναφέρει γι αυτόν τον θεό:
«Το χρυσό έμβρυο αναπτύχθηκε στην αρχή, όταν γεννήθηκε έγινε ο μοναδικός κύριος των πραγμάτων. Συγκρατεί τον ουρανό και την γη. Ποιος είναι τούτος ο θεός, για να τον υπηρετήσουμε με την θυσία μας;
 Αυτός που δίνει πνοή και δύναμη, που στις οδηγίες του συμμορφώνονται ακόμη και οι θεοί, αυτός που σκιά του είναι ο θάνατος και ο μη θάνατος. Ποιος είναι τούτος ο θεός για να τον υπηρετήσουμε με την θυσία μας;»

 Θα μπορούσε εύκολα ένας χριστιανός να πεί, ο άγνωστος αυτός θεός είναι ο Χριστός. Ένας Ιουδαίος θα έλεγε ότι είναι ο Γιαχβέ.  Ένας Ινδός θα έλεγε όμως ότι είναι ο Κρίσνα, ο γιός της Δεβάκι, ενώ για ένα Έλληνα ο θεός αυτός είναι ο Δίας κυρίως με τη μορφή του Διονύσου.

 Αυτή είναι η διαφορά της θρησκείας από την φιλοσοφία. Οι θρησκείες δίνουν μορφή στην υπέρτατη αλήθεια, την ονομάζουν και την κατακτούν με την πίστη. Η φιλοσοφία όμως δεν σταματάει να αναρωτιέται, ούτε παραδέχεται κάτι χωρίς αποδείξεις ή χωρίς χρήση της λογικής.

  Όταν λοιπόν οι φιλόσοφοι λένε ότι ο θεός δεν έχει ανθρώπινη μορφή, ούτε όνομα κανένα μπορεί να βρεθεί γι αυτόν, οι θρησκείες ανακαλύπτουν τον μοναδικό θεό πάνω στη γη, χαρίζοντας του ανθρώπινη μορφή και ονόματα. Για τους φιλοσόφους όμως είναι σημαντικό δεδομένο η ακατάληπτη και μυστήρια ουσία του ενός πρωταρχικού όντος.   Αυτό είναι η απόλυτη ύπαρξη, το ακίνητο και αμετάβλητο ον των φιλοσόφων. Οι Ινδοί το ονομάζουν Βράχμα, οι Κινέζοι το λένε Ταό, οι  Έλληνες φιλόσοφοι το ονόμασαν ανάλογα με την αίρεση τους, Αγαθό οι πλατωνικοί, Λόγο οι Στωϊκοί, μα όλοι το έλεγαν, Ον. Το ον, αυτό που πραγματικά υπάρχει ή άμα θέλει δεν υπάρχει. Λέγεται μάλιστα ότι η φιλοσοφία των Ελλήνων είναι κατά βάση οντολογική. Κυρίαρχη ιδέα του ελληνικού πνεύματος είναι ότι τα πάντα είναι ένα, ότι αυτό που υπάρχει είναι το υπέρτατο ον, το οποίο βρίσκεται πέρα από την ύπαρξη και την ανυπαρξία, πέρα από τον κόσμο των αντιθέτων. 
  
  Τι είναι όμως το ον; Ο μοναδικός θεός των Ινδών, το Βράχμα όπως το αποκαλούσαν, είναι από τη φύση του άγνωστο, είναι ένα μυστήριο. Το Ταό των κινέζων, είναι το άγνωστο ένα από το οποίο προέρχονται όλα όσα υπάρχουν. Αν καθορίσεις το άγνωστο ένα και του δώσεις όνομα και μορφή, τότε ξεφεύγεις πολύ από την έννοια που είχαν οι αρχαίοι σοφοί για αυτό. Γιατί η μορφή και τα ονόματα χαρακτηρίζουν μόνο όσα υπάρχουν στον χρόνο ενώ το αιώνιο ένα ον είναι αμετάβλητο. Γι’ αυτό η ελληνική φιλοσοφία δια στόματος του Σωκράτη αποφάνθηκε: εν οίδα, ότι ουδέν οιδα.

 Άλλος ύμνος της Ριγκβέδα λέει:
«Αυτό που μέσα του όλα εδώ κάτω συγκεντρώνονται και διασκορπίζονται, αυτό που πάνω του όλοι οι θεοί έχουν την έδρα τους, είναι αυτό που ήταν και θα είναι, είναι αυτό το ίδιο, μέσα στο αδιάφθορο, το υπέρμαχο στερέωμα.

Τίποτα άλλο δεν είναι τόσο μεγάλο όσο Αυτό, ούτε πιο κρυφό, τούτο το Μοναδικό Μυστήριο, είναι Αυτό, που είναι η Τάξη και η Αλήθεια, το υπέρτατο Βράχμα των ποιητών!

Το σχήμα του δεν ανήκει στην περιοχή της οράσεως, έτσι κανείς δεν θα το δεί με τα μάτια του, πληροφορούμεθα γι αυτό από την καρδιά, τη νόηση, αυτοί που το γνωρίζουν γίνονται αθάνατοι.»

Τον μοναδικό αυτό θεό, είτε στην θρησκεία, είτε στη φιλοσοφία, δεν θα τον δεις με τα μάτια σου, ούτε θα τον ακούσεις με τα αυτιά σου, όμως πληροφορούμαστε γι αυτόν από την καρδιά και το νου. Την αλήθεια αυτή παραδίδει και ο θεολόγος των Ελλήνων Ορφέας στον γιό του Μουσαίο.

«Αφού στρέψεις τα βλέμματα σου προς τον θείον λόγον, να διαμένεις πλησίον αυτού, κατευθύνων προς αυτόν το νοερόν κάλυμμα της καρδιάς σου, και βάδιζε καλώς εις τον δρόμον σου, και παρατήρει τον ένα και μόνο πλάστην του κόσμου, που είναι αθάνατος.»

«Εις δε λόγον θείον βλέψας, τούτω προσέδρευε, ιθύνων κραδίης νοερόν κύτος, ευ δ’ επίβαινε ατραπού, μούνον δ΄εσόρα κόσμοιο τυπωτήν αθάνατον.»

 Η φιλοσοφία, αναλύοντας την ύπαρξη του σύμπαντος, έχει κάνει ένα σαφή διαχωρισμό. Από την μια έχουμε τον γεννημένο και μεταβαλλόμενο κόσμο που υπάρχει μέσα στον χρόνο και από την άλλη το αγέννητο και αμετάβλητο ον που υπάρχει στην αιωνιότητα.

 Αυτός ο διαχωρισμός αναπαράγεται στον κόσμο, έτσι έχουμε από την μια τις ουράνιες υπάρξεις, οι οποίες είναι δημιουργημένες σύμφωνα με το αιώνιο και αμετάβλητο ον και τις γήινες οι οποίες είναι μεταβαλλόμενες και θνητές. Ο ουρανός είναι εικόνα του αιώνιου όντος και η γη είναι η εικόνα του μεταβαλλόμενου χρονικού όντος. Και τα δύο όμως αυτά μέρη, ο ουρανός και η γη, δεν είναι παρά ο συνολικός εκδηλωμένος κόσμος. Ακόμα και τα άστρα, οι πλανήτες, ίσως κάποια μέρα καταστραφούν και ξαναγεννηθούν. Οπότε η αιωνιότητα των ουρανίων σωμάτων είναι εικόνα μόνο της πραγματικής αιωνιότητας του όντος. Λέμε ότι μόνο ο βράχος είναι αιώνιος, αλλά αυτό είναι μια σχετική δήλωση η οποία αφορά τις συνθήκες στη γήινη ζωή μας. Γιατί ξέρουμε ότι ούτε ο βράχος είναι αιώνιος, ούτε ο ήλιος, αλλά όλα όσα γνωρίζουμε κάποια μέρα θα καταστραφούν.


 Στον ενοθεϊσμό λοιπόν το υπέρτατο και ακατάληπτο ΟΝ υπάρχει πέρα από την ύπαρξη και την ανυπαρξία, σε ένα χώρο που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να εισχωρήσει, χωρίς την μεσολάβηση της καρδιάς. Το υπέρτατο ένα είναι μέρα και νύχτα, είναι φως και σκότος, είναι ουρανός και γη, είναι άνδρας και γυναίκα. Αυτός ο μοναδικός θεός του ενοθεϊσμού δεν είναι εχθρός κανενός πλάσματος ή φυσικής δυνάμεως αλλά υπάρχει και δεν υπάρχει μέσα σε όλα τα πλάσματα. Υπάρχει μέσα στον ζωντανό άνθρωπο σαν ουρανός και θεϊκή πνοή και αποτραβιέται στην ανυπαρξία όταν το εκδηλωμένο ανθρώπινο ον φτάσει στο τέλος της ζωής του. 




 Στον Ιουδαϊσμό, πολλοί θεοί δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως πολλές δυνάμεις, εξουσίες, Σεραφειμ, Χερουβειμ, Αρχαγγέλοι, Αγγέλοι και τα λοιπά. Στην Βίβλο όμως αναφέρονται και οι πολλοί θεοί.

 ΜΟΝΟΘΕΙΣΜΟΣ

  Αναφερόμενος στον μονοθεϊσμό πρέπει να μιλήσουμε πρώτα για την πλάνη του μονοθεϊσμού η οποία και είναι άγνωστη, καθώς οι μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν επιβάλλει το λάθος για σωστό και το ψέμα για αλήθεια. Όπως αναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο, ο ΕΝΑΣ απόλυτος θεός είναι πέρα από τον κόσμο των αντιθέτων και υπάρχει μόνο ως η έκφραση της αρμονίας. Στον μονοθεϊσμό των Περσών, των Ιουδαίων και των χριστιανών,  ο Ένας θεός λαμβάνει πλέον την θέση του φωτός απέναντι στο σκοτάδι, της ύπαρξης της ζωής απέναντι στην ανυπαρξία του θανάτου. Ο θεός των Περσων Αχούρα Μάζντα, ο Γιαχβέ Σαββαώθ των Ιουδαίων ή ο Χριστός των χριστιανών είναι ο θεός του φωτός ο οποίος καταδιώκει τον αντίπαλο θεό, το σκότος και τον θάνατο. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι αυτό που αποκαλούν μονοθεϊσμό είναι στην πραγματικότητα δυϊσμός, καθώς υπάρχουν στην φύση δύο αντίθετες δυνάμεις, εκείνη του καλού θεού και εκείνη του κακού Σατανά. Η πραγματικότητα αυτή του διχασμένου κόσμου των μονοθεϊστών, εκφράζεται ολοκληρωτικά με την άποψη ότι μόνο ο καλός θεός του φωτός υπάρχει πραγματικά ενώ όλοι οι υπόλοιποι θεοί είναι ψεύτικοι και μάλλον κακοδαίμονες, υπηρέτες του αντιπάλου του θεού, δηλαδή του διαβόλου.

 Ο ψαλμωδός αναφωνεί, οι θεοί των εθνών δαιμόνια και ο ευαγγελιστής Ιωάννης θεωρεί ότι η γη εν τω πονηρώ βρίσκεται. Ο κόσμος των μονοθεϊστών υπάρχει ως κτίσμα έξω από την ενέργεια του απόλυτου Όντος και γι αυτό η φύση θεωρείται δαιμονική. Ακόμα και ο άνθρωπος ως πλάσμα της φύσεως, πρέπει σύμφωνα με τους χριστιανούς μονοθεϊστές να απορρίψει την φύση μέσα του, δηλαδή την θνητότητα του, δηλαδή τον ίδιο τον Σατανά κι αυτό θα το πετύχει βαπτιζόμενος στο όνομα του θεού του φωτός Σαββαώθ.

 Ο μονοθεϊστής έτσι απορρίπτει την μισή φύση του, την σκοτεινή του πλευρά, την οποία θεωρεί αντίπαλο του θεού. Αυτή η κατανόηση διευρύνει τον διαχωρισμό των αντιθέτων αντί να ενώνει τα αντίθετα σε μια αρμονική κοσμική αποκατάσταση, σύμφωνα με την ιδέα του απόλυτου όντος που υπάρχει πέρα από το καλό και το κακό.

 Η θεραπεία αυτής της παρανόησης η οποία έχει επιβληθεί δια της βίας ως μοναδική αλήθεια, είναι η κατανόηση της πραγματικότητας, η οποία θέλει ΕΝΑ θεό αόρατο και αιώνιο, δίχως όνομα και μορφή, όπως ακριβώς τον περιγράφουν οι αρχαίες φιλοσοφίες και οι αρχαίες θρησκείες. Είναι δηλαδή απαραίτητο σαν άνθρωποι να πάψουμε να είμαστε διχασμένοι απορρίπτοντας την φύση μας και την εκδήλωση της φύσεως, η οποία παρουσιάζεται με τις πολλές μορφές των αντιθέτων.

Ο μονοθεϊσμός εκφράζεται με δύο τρόπους στην κοινωνική του κατασκευή. Πρώτα ο μοναδικός θεός εξουσιάζει πλήρως τους πιστούς του και δεύτερον προσπαθεί με κάθε τρόπο να επεκτείνει αυτή την κυριαρχία στους υπόλοιπους λαούς της γης. Προφανώς ως σύλληψη η ιδέα του μονοθεϊσμού δεν είχε άλλο σκοπό παρά να επιβάλλει ένα τύραννο πάνω στην ανθρωπότητα. Η υπερβολή της αγαθότητας αυτού του μοναδικού θεού εκφράζεται με την υπερβολή των εγκλημάτων που διαπράττει. Ο μοναδικός θεός, εγκληματεί εναντίον των άλλων λαών αλλά και εγκληματεί εναντίον του λαού του.

 Η θεραπεία λοιπόν από την βιαιότητα του μονοθεϊστικού ηλιακού θεού είναι  η γνώση της αλήθειας τους Ενός απόλυτου όντος, όπως το περιγράφουν οι αρχαίες θρησκείες και φιλοσοφίες. Οι Ινδοί μπορούν να αναγνώσουν την αλήθεια στις Βέδες.

 «Είμαι η παγκόσμια θεότητα, πανταχού παρούσα, που εισδύει μέσα σε όλα τα όντα. Βρίσκομαι πάνω από τον ουρανό, πέρα από τη γη, κι αυτό που είναι το μεγάλο Ένα, αυτό είμαι εγώ. Κάνω πόλεμο για τους λαούς εναντίον των εχθρών τους και διασχίζω τον ουρανό και τη γη. Εκείνος που τρώει τροφές με την μεσολάβηση μου, καθώς και εκείνος που βλέπει, που αναπνέει, που ακούει χάρη σε μένα, και μολαταύτα δεν με γνωρίζει, είναι χαμένος.»

 Οι Κινέζοι μπορούν να αναγνώσουν τα δικά τους κείμενα τα οποία περιγράφουν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

 «Ο ουρανός και η γη είναι τα μεγάλα πράγματα με μορφή, το γιν και το γιανκ είναι οι μεγάλες αναπνοές και το ΤΑΟ είναι αυτό που τα αγκαλιάζει όλα ανεξαιρέτως. Αυτό όμως δεν είναι παρά ένα όνομα που του δίνουμε για να δείξουμε πως είναι μεγάλο. Με τί όμως μπορείς να το συγκρίνεις; Να μιλάς γι’ αυτό και να του δίνεις ένα όνομα που δεν είναι παρά μιά λέξη σα σκύλος ή άλογο είναι να απομακρύνεσαι πολύ.» ΤΣΟΥΑΝΚ ΤΣΟΥ  Κεφάλαιο 25  Ο Τσε Γιαγκ

Το Ταό που μπορεί να ονομασθεί δεν είναι το πρωταρχικό Ταό κι αυτό που μπορεί να ειπωθεί με λέξεις δεν είναι το άπειρο Ταο. Από το ανώνυμο ξεπήδησαν ο ουρανός και η γη και το ονομασμένο είναι η μητέρα όλων των πραγμάτων. (ταο τε κινγκ)

 Ακόμα και οι χριστιανοί μπορούν να αναγνώσουν την αλήθεια μέσα στα δικά τους κείμενα για τον ανώνυμο θεό των όλων ο οποίος είναι φυσικά διαφορετικός από τον επώνυμο θεό του Ισραήλ, τον Γιαχωβά, Σαββαώθ, Αλλάχ.

Όνομα εστί σημασια ενός των πολλών. Όθεν ανόητον εστι το νομίζειν τον Θεόν, ένα όντα και μόνον, άλλον έχει όνομα. Το γαρ Θεός τούτο σημαίνει, τον άναρχον, τον τα πάντα ποιήσαντα δια τον άνθρωπο. Αγιος Αντώνιος Φιλοκαλία Παραινέσεις ρξβ΄

Για να καταστήσουμε σαφές λοιπόν το πρόβλημα, πρέπει να διευκρινίσουμε τί ακριβώς συμβαίνει. Οι αρχαίοι ενοθεϊστές γνωρίζουν ένα απόλυτο ον ως θεό το οποίο βρίσκεται εξω από τον κόσμο των αντιθέτων αλλα εκφραζόμενο με τις αντιθέσεις. Οι μονοθεϊστές όμως λαμβάνουν το ένα αντίθετο, το φως, την ζωή, τον ήλιο, το χαρακτηρίζουν θεϊκό και αφήνουν το άλλο αντίθετο ως την έκφραση του Σατανά, του διαβόλου,  του δικέρατου σεληνιακού θεού. Η πραγματικότητα του διπλού κόσμου εμφανίζεται στην φύση και το σύμπαν αλλά αν απομονωθεί ως η μοναδική αλήθεια, αγνοεί την ενότητα και την έκφραση της ενότητας αυτής μέσα στην πολλαπλότητα των μορφών του Όντος ως υπέρτατη αρμονία.

 Στην πορεία του ανθρώπου προς την κατανόηση του εαυτού, ο μονοθεϊσμός είναι απαραίτητος για την κατανόηση της δυνάμεως του εσωτερικού θεού. Όταν ο άνθρωπος επικοινωνήσει με τον εαυτό του, καμία άλλη θεότητα ή πνεύμα δεν μπορεί να τον διαφωτίσει παρά μόνο ο εντός του δαίμων. Αυτή είναι η έννοια του μονοθεϊσμού, η οποία δηλώνει ότι κανένας θεός του ουρανού ή της γης, δεν μπορεί να σε ενημερώσει για την αλήθεια σου, παρά μόνο ο εντός σου δαίμων. Η υπακοή που οφείλουμε σε αυτόν τον Θεό εντός μας είναι απαραίτητη και η μόνη που θα μας προχωρήσει προς την κατανόηση του δικού μας πνεύματος αλλά και του πνεύματος του κόσμου όλου. Μετά λοιπόν την αθεϊστική στάση μας, όπου απορρίπτουμε τις πλάνες των εξωτερικών θεών, προχωράμε με τον αυστηρό μονοθεϊσμό του εσωτερικού θεού, του ήλιου που φωτίζει τα σκοτάδια μέσα μας. Η διχασμένη ανθρώπινη φύση, σε μέσα κι έξω αλλά και η πολυδιάστατη πραγματικότητα ενώνονται στην δύναμη του ενός θεού που κατοικεί στην καρδιά των ανθρώπων αλλά και όλων των πλασμάτων και στην καρδιά του σύμπαντος κόσμου. Ο μόνος τρόπος να πλησιάσουμε αυτόν τον θεό είναι να τον ανακαλύψουμε μέσα μας. Αυτό είναι το νόημα του μονοθεϊσμού και αυτή η σωστή κατανόηση του. Αν αντίθετα περιοριστούμε στην διαμάχη με τους έξω θεούς ή στην διαμάχη με τον θεό του κόσμου, θα έχουμε ξεφύγει από τον δρόμο μας προς την καρδιά μας. Αυτή είναι η αλήθεια του μονοθεϊσμού και οποιος μετατρέπει τον μονοθεϊσμό σε ένα πόλεμο αντιθέτων, σε ένα δυϊσμό, απομακρύνεται πολύ από το μονοπάτι.

Εδω οι φωτεινοί θεοί του Ολύμπου.

 ΠΟΛΥΘΕΙΣΜΟΣ

Για τους θεούς τι να πούμε εμείς οι άνθρωποι, που τόσα λίγα μπορούμε να καταλάβουμε από τον κόσμο γύρω μας, εφόσον ούτε οι αισθήσεις μας είναι τέτοιες που μπορούν να τους συλλάβουν, ούτε ο χρόνος που έχουμε στην διάθεση μας είναι αρκετός για να κατανοήσουμε τέτοια πνευματικά όντα. Αυτή ήταν η θέση των περισσότερων Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίοι ακόμα και όταν θεωρούσαν ότι πρωταρχική σημασία έχει η ανθρώπινη σκέψη και πράξη, όπως έκαναν οι Επικούριοι, παραδεχότανε την ύπαρξη των θεών και ποτέ δεν πρότειναν ένα πόλεμο εναντίον τους. Άλλωστε τα πάντα είναι πλήρη θεών και δαιμόνων, όπως έλεγε ο Θαλής ο Μιλήσιος.

 Η πραγματικότητα του υλικού σύμπαντος εκφράζεται μέσα από πολλές συμπαντικές δυνάμεις και δεν περιορίζετε σε μία ή σε ένα ζεύγος αντιθέτων. Αυτός ο πολυθεϊσμός είναι το κόκκινο πανί για τον ταύρο του μονοθεϊσμού. Για τους μονοθεϊστές οι πολλοί θεοί είναι είδωλα, θεοί των εθνών και δαιμόνια κακά. Οι αρχαίοι όμως ενοθεϊστές θεωρούν πως οι πολλοί θεοί είναι η έκφραση του μοναδικού θεού στην υλική πραγματικότητα. Κάθε θεός είναι η μορφή του Κρίσνα αναφέρει η Μπαγκαβαντ Γκιτα των Ινδών. Κάθε θεός είναι η έκφραση του Ταο σύμφωνα με τους Κινέζους Ταοϊστές. Κάθε θεός είναι η έκφραση του συμπαντικού Λόγου σύμφωνα με την ελληνική φιλοσοφία.

 Η διαφορά μεταξύ των ενοθεϊστικών και μονοθεϊστικών θρησκειών είναι στην στάση τους απέναντι στους πολλούς θεούς. Οι ενοθεϊστές Έλληνες, Κινέζοι και Ινδοί, δέχονται την ύπαρξη πολλών θεών, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν στοιχεία και υποστάσεις του εκδηλωμένου κόσμου.

Οι μονοθεϊστές όμως πιστεύουν ότι ο εκδηλωμένος κόσμος είναι ένα δημιούργημα του θεού. Κάθε υλικό σώμα κατά κάποιο τρόπο διοικείται από δύο δυνάμεις. Την κτιστή ενέργεια του θεού, η οποία κάποια στιγμή επαναστατεί εναντίον του θεού και ως δαιμονική έχει προσωπική άποψη και την άκτιστη ενέργεια του θεού, την αγγελική, η οποία επιστατεί πάνω από τα φαινόμενα ως η θεϊκή θέληση. Σύμφωνα με αυτή την κατανόηση όλοι οι θεοί του κόσμου είναι δαιμόνια και μόνο οι άγγελοι είναι καλά πνεύματα.  

 Στον Ιουδαϊσμό, πολλοί θεοί δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως πολλές δυνάμεις, εξουσίες, Σεραφειμ, Χερουβειμ, Αρχαγγέλοι, Αγγέλοι και τα λοιπά. Την ύπαρξη των πολλών θεών δέχεται και η βίβλος, εφόσον τους αναφέρει στη Γεννεση και στους Ψαλμους. Όταν ο Αδάμ έφαγε τον απαγορευμένο καρπό έλαβε την γνώση, Και είπε ο Κύριος ο Θεός, ιδού ο Αδάμ έγινε σαν ένας από εμάς ας τον διώξουμε μη φάει και από το δέντρο της ζωής και γίνει αθάνατος. Ο Θεός της Βίβλου αναφέρεται από τον Δαβίδ στους Ψαλμούς ως Θεός Θεών.  (ΨΑΛΜΟΙ – 50)  Οι Ιουδαίοι όμως θεωρούν τους Θεούς ως κατώτερους αγγέλους, όπως και το Κοράνι, το οποίο αναφέρει πως οι άγγελοι δημιούργησαν τον κόσμο κάτω από την θεϊκή εξουσία. (ΚΟΡΑΝΙ - Η ΒΟΥΣ - 27 Εκείνος έπλασε μέσω εμας όσα υπάρχουν στην γη.)
Οι χριστιανοί αποδεχόμενοι το δόγμα της αγίας τριάδος, αποδέχονται τον πρώτο πληθυντικό αριθμό, ο οποίος είναι το τρία, αποδεχόμενοι έτσι την πολλαπλότητα ως έκφραση του θεού. Το σύμπαν δεν υπάρχει μονάχα σαν μια ουσία θεϊκή απομακρυσμένη από τον υλικό κόσμο. Το σύμπαν υπάρχει ως η αρμονία των αντιθέτων εκφρασμένη μέσα στην πολλαπλότητα και η αρμονία είναι ο ενοποιός συμπαντικός Λόγος. Το ένα είναι η ενοποιός μονάδα, το δύο είναι ο κόσμος των αντιθέτων και το τρία είναι αρχή μέση και τέλος, εκεί που όλα εκδηλώνουν την αρμονία μέσα στην πολλαπλότητα. Το μυστήριο του σύμπαντος κόσμου είναι πως το ένα υπάρχει ως πολλά και πως τα πολλά υπάρχουν ως ένα.
 Οι πολλοί θεοί υπάρχουν ως η εκδήλωση της υπερούσιας μονάδος.


Ο Κρισνα μπροστά στον Αρτζούνα.
 Ο Κρίσνα λέει στον Αρτζούνα στο βιβλίο της Μπαγκαβάντ Γκιτά.
«Θ. 23 Αυτοί που κάνουν θυσίες σε άλλες θεότητες με λατρεία και πίστη, κάμουν θυσίες και σε Μένα, ω γιέ του Κούντι, αν και τούτο δεν γίνεται με τον αληθινό νόμο.
24. Εγώ είμαι εκείνος που δέχεται όλες τις θυσίες και είμαι ο Κύριος τους, όμως δεν με γνωρίζουν μέσα στις αληθινές αρχές και για τούτο πέφτουν.
25 Αυτοί που λατρεύουν τους θεούς, στους θεούς πηγαίνουν. Στους προγόνους πηγαίνουν όσοι λατρεύουν τους προγόνους. Στα πνεύματα των στοιχείων πηγαίνουν εκείνοι που θυσιάζουν στα πνεύματα των στοιχείων. Όμως εκείνοι που εμένα λατρεύουν σε Μένα έρχονται.»

Ο Κρίσνα είναι ο μοναδικός θεός και αυτός διδάσκει την γιόγκα στον Αρτζούνα. Του λέει να διαλογισθεί στην καρδιά του, να στυλώσει το νου του στην κορυφή του κεφαλιού του.  Αυτό που είναι όμως σημαντικό για τον Κρίσνα είναι να καταλάβει ο Αρτζούνα πως όλες οι υπάρξεις, θεοί και θνητοί, καλοί και κακοί, είναι ο Ενας Θεός, ο Κρίσνα.

«IA. 15. Βλέπω όλους μαζί τους θεούς μέσα στο σώμα Σου, ω Θεέ, και ομάδες από ποικίλα όντα και τον Βράχμα, τον Κύριο, τον δημιουργό καθισμένο μέσα στο λωτό και τους ρισί (προφήτες) και τη φυλή των θεϊκών φιδιών.
ΙΓ. 28 Βλέποντας τον Κύριο σαν τον πνευματικό κάτοικο μέσα σε όλες τις δυνάμεις, σε όλα τα πράγματα και σε όλα τα όντα, δεν πληγώνει ο ίδιος τον ίδιο του τον εαυτό, και έτσι φθάνει στην υπέρτατη κατάσταση.
ΙΗ. 61 Ο Κύριος βρίσκεται στην καρδιά όλων των υπάρξεων, ω Αρζούνα, και τις κάμει να περιστρέφονται με μηχανικό τρόπο μέσω της ύλης με την οποία είναι κατασκευασμένες.»
Η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα σου εκεί που κατοικεί ο ένας θεός της καρδιάς σου.


  ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 Κάποτε στον πόλεμο των Ασούρας (δαιμόνων σύμφωνα με την Ινδική θρησκεία ) εναντίον των Ντέβας ( των φωτεινών θεών)  οι σκοτεινοί δαίμονες ήταν έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο. Τότε οι θεοί έτρεξαν τρομαγμένοι στην μεγάλη μητέρα, την Ντούργκα. Η θεά Ντούργκα, συμβολίζει την δύναμη όλων των φωτεινών θεών γιατί έχει δημιουργηθεί από το φως του κάθε θεού. Εκείνη είναι όλο το φως του κόσμου σε ένα πρόσωπο. Εκείνη κατατρόπωσε όλους τους δαίμονες.

 Στην ινδία τους δαίμονες τους αποκαλούν Ασούρας, όπως δηλαδή λένε τα καλά πνεύματα οι Πέρσες. Στην Περσική θρησκεία αποκαλούν τους κακούς δαίμονες Ντέβας, όπως αποκαλούν τους φωτεινούς θεούς οι Ινδοί. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Ιουδαιοπερσικός μονοθεϊσμός αποκαλεί τα κακά πνεύματα δαίμονες και θεωρεί όλους τους θεούς των Ελλήνων και Ρωμαίων ως κακούς δαίμονες. Γι αυτή την καταστροφή της πραγματικότητας οφείλεται το εθνικιστικό μίσος και όχι μια κάποια αλήθεια που ανακάλυψαν οι μονοθεϊστές. Μόνο το μίσος εναντίον του πλησίον, το μίσος εναντίον του απίστου, μόνο αυτό είναι που δημιουργεί αυτή την εσφαλμένη κατανόηση, οδηγώντας τους μονοθεϊστές μακριά από την παγκόσμια αλήθεια και μακριά από τον εαυτό τους.

 Εναντίον των θεών, σύμφωνα με τις αρχαίες θρησκείες και μυθολογίες, πολεμούσαν πάντα οι κακοί δαίμονες. Στην ελληνική μυθολογία οι σκοτεινές δυνάμεις συμβολίζονται με τους Τιτάνες. Αυτή όμως η μάχη εξυπηρετεί τον συμβολισμό των δυνάμεων του σύμπαντος, όπου το φως πολεμάει με το σκοτάδι. Οι Τιτάνες είναι τα παιδιά της Γης. Το ζητούμενο σε αυτούς τους μυθικούς πολέμους όπου συμβολίζονται οι κοσμικές δυνάμεις είναι η αρμονία και η ισορροπία. Μια ανθρώπινη θρησκεία που τάσσεται εναντίον όλων των θεοτήτων, δεν μπορεί παρά είναι πονηρό κατασκεύασμα αυτών των σκοτεινών δαιμόνων.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ





  













ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝ ΑΣΕΒΗΣ



ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ
ΠΡΟΣ ΜΕΝΟΙΚΕΑ

Πρώτα τον Θεό πρέπει να τον θεωρείς ως ένα ον μακάριο και αθάνατο. ασεβης δεν είναι εκείνος που δεν πιστεύει στους λεγόμενους θεούς, αλλά εκείνος που θεωρεί πως οι θεοί είναι έτσι όπως οι πολλοί νομίζουν.

123. Πρῶτον μὲν τὸν θεὸν ζῷον ἄφθαρτον καὶ μακάριον νομίζων͵
ἀσεβὴς δὲ οὐχ ὁ τοὺς τῶν πολλῶν θεοὺς ἀναιρῶν͵ [124] ἀλλ΄ ὁ τὰς τῶν πολλῶν δόξας θεοῖς προσάπτων

Ταῦτα οὖν καὶ τὰ τούτοις συγγενῆ μελέτα πρὸς σεαυτὸν ἡμέρας καὶ νυκτὸς πρός τε τὸν ὅμοιον σεαυτῷ͵ καὶ οὐδέποτε οὔθ΄ ὕπαρ οὔτ΄ ὄναρ διαταραχθήσῃ͵ ζήσῃ δὲ ὡς θεὸς ἐν ἀνθρώποις. οὐθὲν γὰρ ἔοικε θνητῷ ζῴῳ ζῶν ἄνθρωπος ἐν ἀθανάτοις ἀγαθοῖς.

Επιστολή Ιωάννου Α

3.20 οτι εαν καταγινώσκη ημων η καρδία, οτι μείζων εστιν ο θεος της καρδίας ημων και γινώσκει πάντα

4.4 υμεις εκ του θεου εστε, τεκνία, και νενικήκατε αυτούς, οτι μείζων εστιν ο εν υμιν η ο εν τω κόσμω.

ΒΙΒΛΟΣ

ΓΕΝΝΕΣΙΣ 3. 22  ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΙΔΟΥ ΕΓΕΙΝΕΝ Ο ΑΔΑΜ ΩΣ ΕΙΣ ΕΞ ΗΜΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΓΙΝΩΣΚΕΙΝ ΤΟ ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΗΠΩΣ ΕΚΤΕΙΝΗ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΛΑΒΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΦΑΓΗ ΚΑΙ ΖΗΣΗ ΑΙΩΝΙΩΣ

Και είπε ο Κύριος ο Θεός, ιδού ο Αδάμ έγινε σαν ένας από εμάς.

ΨΑΛΜΟΙ - 50o Κεφάλαιο ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΑΦ
1  Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΛΑΛΗΣΕ ΚΑΙ ΕΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΓΗΝ ΑΠΟ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΗΛΙΟΥ ΕΩΣ ΔΥΣΕΩΣ ΑΥΤΟΥ

ΨΑΛΜΟΙ - 82o Κεφάλαιο 1  ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΑΦ Ο ΘΕΟΣ ΙΣΤΑΤΑΙ ΕΝ ΤΗ ΣΥΝΑΞΕΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΩΝ ΑΝΑΜΕΣΟΝ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΘΕΛΕΙ ΚΡΙΝΕΙ

ΨΑΛΜΟΙ - 86o Κεφάλαιο  8  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΣ ΣΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΥΡΙΕ ΟΥΔΕ ΕΡΓΑ ΟΜΟΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΣΟΥ

ΚΟΡΑΝΙ - 

Η ΒΟΥΣ
27 Εκείνος έπλασε μέσω εμας όσα υπάρχουν στην γη.

Η ΜΕΛΙΣΣΑ

2 Τη βουλήσει αυτού κατέρχονται οι Αγγελοι και το θείον Πνεύμα, εις όντινα αυτου θέλει, λέγει δε, «Κηρύττετε τοις ανθρώποις ότι ουκ εστίν άλλος Θεός πλην εμού. Φοβήθητε με.»
86 Θα εγείρωμεν 923 μάρτυρα εξ εκάστης φυλής, τότε δεν θα επιτραπεί τοις απίστοις η δικαιολόγησις, ούτε θα δεχθώμεν τοιαύτην.
88 Οι δε πολυθεϊσταί θα ίδωσιν εκείνους προς ους εξωμοίουν τον Θεόν και θα είπωσιν, «Κύριε, ιδού τα όντα άτινα ελατρεύσαμεν αντί σου». Τα όντα όμως θα ανακράξουν τότε, «ψεύδεσθαι».
91 Θα εγείρωμεν εκ του κόλπου της κάθε φυλής ένα μάρτυρα όστις θα καταμαρτυρήσει αυτών. Συ δε, Μωάμεθ είσαι ο μάρτυς των Αράβων.

ΒΟΥΔΑΣ

Μη ζητάτε τίποτε από τους ανίσχυρους θεούς. Μην προσεύχεσθε, αλλά μάλλον ενεργείτε, γιατί το σκοτάδι δεν θα φωτισθεί. Μην ζητάτε τίποτε από την σιωπή, δεν πρόκειται ν’  ακούσει, ούτε να μιλήσει.
Εκείνος που οι αισθήσεις του αναπαύονται, σαν καλοδαμασμένα άλογα, από αυτά που τα οδηγεί εκείνος που έβγαλε από πάνω του κάθε ιδέα του εγώ, που ελευθερώθηκε από κάθε λάθος, ακόμη και η θεοί τον ζηλεύουν.
Ζούμε σε τέλεια χαρά εμείς που τίποτα δεν μας ανήκει. Η χαρά είναι η τροφή μας καθώς είναι στους ακτινοβολούντας θεούς.



Μπαγκαβάτ Γκιτά

Θ. 23 Αυτοί που κάνουν θυσίες σε άλλες θεότητες με λατρεία και πίστη, κάμουν θυσίες και σε Μένα, β γιέ του Κούντι, αν και τούτο δεν γίνεται με τον αληθινό νόμο.
24. Εγώ είμαι εκείνος που δέχεται όλες τις θυσίες και είμαι ο Κύριος τους, όμως δεν με γνωρίζουν μέσα στις αληθινές αρχές και για τούτο πέφτουν.
25 Αυτοί που λατρεύουν τους θεούς, στους θεούς πηγαίνουν. Στους προγόνους πηγαίνουν όσοι λατρεύουν τους προγόνους. Στα πνεύματα των στοιχείων πηγαίνουν εκείνοι που θυσιάζουν στα πνεύματα των στοιχείων. Όμως εκείνοι που εμένα λατρεύουν σε Μένα έρχονται.
IA. 15. Βλέπω όλους μαζί τους θεούς μέσα στο σώμα Σου, ω Θεέ, και ομάδες από ποικίλα όντα και τον Βράχμα, τον Κύριο, τον δημιουργό καθισμένο μέσα στο λωτό και τους ρισί (προφήτες) και τη φυλή των θεϊκών φιδιών.
ΙΓ. 28 Βλέποντας τον Κύριο σαν τον πνευματικό κάτοικο μέσα σε όλες τις δυνάμεις, σε όλα τα πράγματα και σε όλα τα όντα, δεν πληγώνει ο ίδιος τον ίδιο του τον εαυτό, και έτσι φθάνει στην υπέρτατη κατάσταση.
ΙΗ. 61 Ο Κύριος βρίσκεται στην καρδιά όλων των υπάρξεων, ω Αρζούνα, και τις κάμει να περιστρέφονται με μηχανικό τρόπο μέσω της ύλης με την οποία είναι κατασκευασμένες.
65. Εμένα σκέψου, εμένα λατρεψε, σε εμένα θυσίαζε, εμένα να προσκυνάς και σε μένα θα έρθεις, σου χαρίζω την αλήθεια, γιατί είσαι ο αγαπημένος μου.

66 Ξέχασε κάθε θρησκευτικό ή ηθικό νόμο κι έλα προς εμένα το μόνο καταφύγιο.Μη λυπάσαι κι εγω θα σε απαλλάξω από κάθε αμαρτία.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ !

Εδω η ελληνόφωνη Παναγία φθάνει στον Άθωνα. Αυτη δεν ειναι η εικονα στην οποία αναφέρομαι.



 Στο Άγιο Όρος μπορεί κανείς να δει μια εικόνα της Παναγίας να φτάνει σε ένα λιμένα του Άθωνα και τους ιερείς του Απόλλωνα να τρέχουν να την προϋπαντήσουν. Την έχει ζωγραφίσει ένας μοναχός, ο οποίος μετέφρασε και το ανάλογο απόσπασμα από χειρόγραφο της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, που αναφέρει την άφιξη της Παναγίας στην περιοχή του Αγιου Όρους, όταν ήταν ακόμα μια ελεύθερη ελληνική επικράτεια.

 «Ω άνδρες του Απόλλωνος άπαντες πορευθέντες εις του Κλήμεντος λιμένα και μετά σεβασμό τη Θεοτόκο συν τω ευαγγελιστή Ιωάννη προϋπαντήσατε Μαρία του μεγάλου Θεού μητέρα και εθαύμασαν ούσα εβραία τα πάντα εξηγήσατο εις την ελληνική γλώσσα.»
Κώδικας Λ66 - Μονή Μεγίστης Λαύρας



 Είναι άγνωστες οι πηγές της πληροφορίας αυτής. Η αναφορά στον μεγάλο Θεό την τοποθετεί στην παράδοση του πρεσβύτερου Ιωάννη της Εφέσου. Την ίδια αναφορά συναντούμε στις απόκρυφες Πράξεις του Ιωάννη. Άλλωστε όσα γνωρίζουμε για την Παναγία προέρχονται από τα απόκρυφα ευαγγέλια και κυρίως το λεγόμενο πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου.

 Πρέπει βέβαια να γνωρίζουμε ότι ένας αρχαίος, άγνωστος σε μας χριστιανισμός υπήρξε, ο οποίος καταδιώχθηκε και εξαφανίσθηκε για να επικρατήσει ολοκληρωτικά η θρησκεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα και το αυστηρό ιουδαϊκό δόγμα που διαμόρφωσε την σημερινή εκκλησία. Η καταδίωξη των αιρέσεων εξαφάνισε πολλά αρχαία κείμενα και πολλές χριστιανικές παραδόσεις. Σήμερα γνωρίζουμε τις παραδόσεις αυτές από τα αναθέματα και τις συκοφαντίες που η λεγόμενη ορθόδοξη μερίδα εξαπολύει εναντίον τους.

 Το απόσπασμα αυτό φαίνεται απίστευτο και αν μη τι άλλο αιρετικό. Φανερώνει ότι οι Έλληνες ιερείς του Απόλλωνα δεν είχαν καμία εχθρότητα προς την γυναίκα εκείνη που μας είναι άγνωστη σήμερα, την Παναγία. Φανερώνει ακόμα ότι εκείνη μιλούσε την ελληνική γλώσσα παρόλο που ήταν Εβραία. Κυρίως όμως φανερώνει ότι υπήρχαν άλλες παραδόσεις πέρα από την ανθελληνική παράδοση της λεγόμενης Ορθόδοξης εκκλησίας.

 Άλλωστε στο Άγιο Όρος έχουμε τοιχογραφία του Ορφέα και κάποιων φιλοσόφων. Για κάποιους χριστιανούς αυτό είναι αδιανόητο. Όπως είναι αδιανόητο ότι στο Άγιο Όρος, υπάρχουν πολλά χειρόγραφα του φιλοσόφου Επίκτητου.

 Όλη αυτή η ελληνική παράδοση του χριστιανισμού είναι χαμένη και μόνο ψήγματα φτάνουν ως εμάς. Γι αυτό όταν λέμε ότι ο χριστιανισμός είναι εχθρός του ελληνισμού, πρέπει να γίνει σαφές ότι αυτός ο αυτοκρατορικός και δογματικός χριστιανισμός είναι εχθρός του ελληνισμού. Κάποτε υπήρξε ελληνίζων χριστιανισμός που δεν λάτρευε μονάχα την εβραϊκή βίβλο. Αντίθετα ο Χριστός εκείνης της ελληνίζουσας παράδοσης είχε απαρνηθεί τα Ιουδαϊκά έθιμα, κατανοούσε πολύ διαφορετικά τα βιβλικά κείμενα, και είχε ασπαστεί την φιλοσοφία. Όπως αγνοούμε αυτόν τον ελληνίζων Χριστό έτσι αγνοούμε και την Παναγία που μιλούσε την ελληνική γλώσσα.

 Πρέπει λοιπόν να γίνει σαφές ότι όσα σήμερα γνωρίζουμε για τον Χριστό και την Παναγία και την χριστιανική θρησκεία γενικά, είναι όσα μας επέτρεψαν να γνωρίζουμε οι αυτοκράτορες των Ρωμαίων και η Ορθόδοξη Ιουδαίζουσα δογματική θρησκεία. Αυτός ο δογματικός χριστιανισμός δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον ελληνισμό, ούτε με την αλήθεια, ούτε με την ανθρωπότητα. Είναι μια θρησκεία πλασμένη για δούλους των Ρωμαίων.

 ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ



ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ


  «Ολες οι θεολογικές μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για την Παναγία βασίζονται σε αναφορές που γίνονται από τους Ευαγγελιστές για τη Γέννηση και τη Σταύρωση του Χριστού και κυρίως στα απόκρυφα Ευαγγέλια, ιδιαίτερα από το Πρωτευαγγέλιο του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, καθώς και ορισμένες μελέτες του 6ου και του 7ου αιώνα και την υμνολογία. Πιθανολογούμε περισσότερο τη ζωή της Παναγίας καθώς οι Πατέρες των πρώτων αιώνων αλλά αργότερα και θεολόγοι ήθελαν να αποφύγουν μια λατρεία της μητέρας του Χριστού γιατί μπορεί να συγχεόταν με τη λατρεία της θεάς Σελήνης και άλλων γυναικείων θεοτήτων που κυριαρχούσαν στον δυτικό και ανατολικό κόσμο της εποχής» τονίζει ο καθηγητής κ. Γ.Φίλιας.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ



 Η πάλη μεταξύ του ουρανού και της γης είναι ένας χορός πριν την ένωση τους που γεννάει το νέο κόσμο. Στην ανθρωπότητα αυτή η πάλη εκφράστηκε μέσα στις κοινωνίες που χτίστηκαν πάνω στην αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία. Μεγάλα παλάτια χτίστηκαν από τον πλούτο που πρόσφερε η γη, στα οποία κατοίκησαν θεοί βασιλιάδες με τις θεές βασίλισσες. Οι κοινωνίες αυτές ήταν αρχικά μητριαρχικές και η αρμονία με τους βασιλιάδες αναπτύχθηκε με τον ιερό γάμο της νέας γελάδας με τον ηλιακό ταύρο.

 Αντίθετα με την πολυτελή ζωή αυτών των πολιτισμών της γης αναπτύχθηκε στις στέπες της Ασίας η σκληρή ζωή των νομάδων ποιμένων. Αυτοί εξημέρωσαν το άλογο και με την δύναμη του ζώου αυτού κατέκτησαν αρχικά τις πεδιάδες της ανατολής κι  έπειτα τα πλούσια παλάτια των μητριαρχικών κοινωνιών. Ο πατριαρχικός βασιλιάς δεν είναι συνηθισμένος σε απαλά ρούχα. Είναι πολεμιστής που μένει σε σκηνές και μετακινείτε με το άλογο του. Με τα κοπάδια του πληρώνει και αγοράζει ότι επιθυμεί ακόμα και τις γυναίκες του.

 Στον ελληνικό χώρο ο Μινωϊκός πολιτισμός είναι ο αρχαίος μητριαρχικός πολιτισμός και ο Μυκηναϊκός είναι ο πολιτισμός που προήλθε από την κατάληψη των παλατιών από τους ποιμένες.  Ο Τρωϊκός πόλεμος ήταν σταθμός στην ιστορία γιατί σημαίνει την νίκη των Πατριαρχικών Ελλήνων εναντίον των μητριαρχικών αρχαίων κοινωνιών. Η θεά Αφροδίτη είναι αυτή που υποστηρίζει περισσότερο από όλους τους θεούς, τους Τρώες και είναι αυτή που προστατεύει τον Πάρη και αργότερα τον Αινεία για τον οποίο προφητεύεται ότι θα κυριαρχήσει στον κόσμο.



 Σήμερα, όπως και τα τελευταία 2000 χρόνια, ο δυτικός κόσμος κυβερνιέται όμως από τους ευνούχους ιερείς της μεγάλης Μητέρας. Ο πόλεμος μεταξύ των ανδρών και των γυναικών έφερε στο προσκήνιο τους ομοφυλόφιλους. Τα εκφυλισμένα πατριαρχικά καθεστώτα γκρεμίστηκαν μέσα στις αρχαίες και ανίκητες μητριαρχικές δομές. Οι ομοφυλόφιλοι και οι ευνούχοι, ποτέ δεν έλειψαν μέσα από τα παλάτια και τους ναούς. Πάντα οι ευνουχισμένοι δούλοι ήταν αφιερωμένοι υπηρέτες των βασιλιάδων και των ιερειών. Υπηρέτησαν αρχικά την μεγάλη Μητέρα Θεά Κυβέλη κι έπειτα τον πατριαρχικό βασιλιά ή αυτοκράτορα, ως επιστάτες του χαρεμιού ή οικονόμοι του πλούτου. Η θέση των ευνούχων δούλων ήταν πάντα σημαντική αλλά τα κατάφεραν πραγματικά να ελέγχουν την κατάσταση τα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ελέγχοντας τον Ρωμαίο αυτοκράτορα ήταν οι κυβερνήτες όλου του κόσμου.

 Οι απελεύθεροι δούλοι από την αυλή του αυτοκράτορα Νέρωνα, οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι είναι αυτοί που θα γράψουν την ιστορία του κόσμου μετά την εμφάνιση του Χριστού. Αυτοί θα δημιουργήσουν την χριστιανική θρησκεία, αυτοί θα καταστρέψουν την ρωμαϊκή αυτοκρατορία και θα την παραδώσουν στους βάρβαρους, οι οποίοι εκχριστιανίζονται ευκολότερα καθώς είναι αμόρφωτοι.

 Οι περιθωριακοί και το μίσος των περιθωριακών για την κοινωνία, ομοφυλόφιλοι δούλοι και μειονότητες εθνικές, θα χτίσουν το νέο χριστιανικό κόσμο βυθίζοντας στο σκοτάδι τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, καταστρέφοντας χιλιάδες χρόνιας εμπειρίας.  Ενώ είναι ομοφυλόφιλοι στηρίζουν τις θρησκείες των φανατικών που δεν ανέχονται την ομοφυλοφιλία και τους περιθωριακούς. Αυτός είναι ο παράλογος κόσμος που δημιούργησαν.

 Δεν μπορεί κάποιος από την μία να είναι ομοφυλόφιλος και από την άλλη να στηρίζει θρησκείες που επιβάλλουν την μη ανοχή στην διαφορετικότητα και καταδιώκουν τους πάντες ως αμαρτωλούς και αιρετικούς.

 Ας δούμε όμως λίγα περιστατικά από την άνοδο των ομοφυλοφίλων δούλων στην εξουσία, τα οποία αποκρύπτουν επιμελώς οι σημερινοί ιστορικοί. Καλό θα ήταν να διαβάσει κανείς την πρώτη μου δημοσίευση για την ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα για να διαπιστώσει, ότι ειδικά στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι ομοφυλόφιλοι κυριαρχούσαν.


Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ – ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΟΙΜΑΣΑΙ;


  Στην μητριαρχική εποχή η ομοφυλοφιλία είχε μια αποδεκτή θέση μέσα στην κοινωνία. Η πατριαρχία όμως δυσκολεύτηκε να εντάξει την ομοφυλοφιλία μέσα στις κοινωνικές δομές. Στον ελληνικό κόσμο η ομοφυλοφιλία πήρε την μορφή των λεγόμενων "παιδικών" και έγινε θεσμός κυρίως ανάμεσα στους Δωριείς. Οι Έλληνες την κλασική εποχή δημιούργησαν τον πλατωνικό έρωτα των φιλοσόφων από τον θεσμό των παιδικών. Δεν έλλειπαν όμως οι κίναιδοι οι οποίοι κυριάρχησαν την Ρωμαϊκή εποχή. Αυτοί είναι που κατέστρεψαν την Δημοκρατία της Ρώμης και υποστηρίζοντας τον Ιούλιο Καίσαρα μετέτρεψαν την Ρώμη σε αυτοκρατορία. Αργότερα όλοι οι αυτοκράτορες είχαν ομοφυλοφιλικές σχέσεις.

 Ένας επιφανής αριστοκράτης ομοφυλόφιλος είναι ο εχθρός του δημοκρατικού Κικέρωνα, ο Κατιλίνας. Είναι γνωστός ο λόγος του Κικέρωνα εναντίον του και η φράση του, «μέχρι πότε Κατιλίνα;»  Μέχρι πότε Κατιλίνα θα συκοφαντείς, θα μηχανορραφείς, θα καταστρέφεις τον τόπο και θα προάγεις την διαφθορά και την ανηθικότητα;  Μέχρι πότε επιτέλους Κατιλίνα, θα κάνεις κατάχρηση της υπομονής μας;

ο Σεργιος Κατιλίνας.

 Ο Σέργιος Κατιλίνας αριστοκράτης προσπαθούσε να αποδείξει την καταγωγή του από τον Ανεία, τον ιδρυτή της Ρώμης. Τον υποστήριζαν ο Κράσος και ο Ιούλιος Καίσαρ. Νέος ακόμα είχε αναδειχθεί ένας από τους πιο αδίστακτους καταδότες του καθεστώτος του Σύλλα. Εξελέγη αγορανόμος και πραίτωρ στην επαρχία της Αφρικής. Εκεί φάνηκαν όλες οι σκιές του χαρακτήρα του. Ωργίασε καταπιέζοντας τους κατοίκους, τους εξεβίασε, τους λήστεψε.

Ο Κικέρων

Ας διαβάσουμε τι γράφει γι αυτόν ο Κικέρων.

«Σε ποιόν νεαρό, που τύλιξες με τη γοητεία σου, δεν επέδειξες είτε το σπαθί για να τον σπρώξεις σε ένα έγκλημα, είτε τη δάδα για να τον σπρώξεις σε ένα όργιο;

 Διότι από τους φίλους του Κατιλίνα, το έσχατο είδος είναι το καθεαυτό είδος του Κατιλίνα, τα σκεύη της εκλογής του ή μάλλον της καρδιάς και της αγκαλιάς του. Τους βλέπετε με καλοχτενισμένα μαλλιά, λουστραρισμένους, αγένιους η με γένι περιποιημένο να φοράνε χιτώνες με μανίκια που τους πέφτουν ως τον αστράγαλο, τυλιγμένους σε πέπλα και όχι σε τηβένους. Αυτωνών η εργατικότητα και οι κόποι, για να μένουν άγρυπνοι, εκδηλώνονται σε παννύχια δείπνα.

 Μέσα στα μπουλούκια τους βρίσκομε όλους τους παίκτες ζαριών, όλους τους μοιχούς, όλους τους αισχρούς τους αδιάντροπους. Αυτοί οι νεαροί, τόσο χαριτόβρυτοι και λεπτεπίλεπτοι διδάχθηκαν όχι μόνο να κάνουν και να τους κάνουν έρωτα, όχι μόνον να τραγουδάν και να χορεύουν, αλλά και να κραδαίνουν μαχαίρια και να χύνουν δηλητήρια.

 Αυτό ποιος θα το ανεχθεί να στήνουν ενέδρες οι δειλοί στους πιο γενναίους άνδρες, οι ανοητότατοι στους φρονιμότατους, οι μέθυσοι στους νηφάλιους, οι κοιμισμένοι στους αγρυπνούντες, οι λιγωμένοι από το κρασί, οι κορωμένοι από το φαγητό, οι ανθοστεφανωμένοι, οι αλειμένοι με αρώματα, οι αδυνατισμένοι από τις ακολασίες, να ξερνούν μέσα από το στόμα τους τον θάνατο των καλών πολιτών και τις πυρκαγιές της πόλεως.»

ΚΙΚΕΡΩΝ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΤΣΟΥ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ



 Στην γνωστή ιστορία «σατυρικόν» του Ρωμαίου Πετρώνιου περιγράφονται οι απελεύθεροι δούλοι που ξαφνικά μετατράπηκαν σε αφεντικά.  «Ο Τριμαχλίωνας απελεύθερος πάμπλουτος αυτοκρατορικός υπάλληλος, όπως ο Νάρκισος και ο Πάλαντας. Πήγε ως δούλος στην Ρώμη, αλλά έγινε με την θέληση των θεών άρχοντας στο σπίτι και το αφεντικό τον έβαλε στην καρδιά του. Μ έκανε συγκληρονόμο του αυτοκράτορα και απόκτησα τα καλά του και τ’ αξιώματα του.» ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ – ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΝΩΣΗ




 Οι απελεύθεροι αυτοί δούλοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν ομοφυλόφιλοι, κανόνισαν τις δολοφονίες των αυτοκρατόρων Καλιγούλα και Κλαύδιου και Νέρωνα. Όπως αναφέρει ο Ιώσηπος ο ομοφυλόφιλος Χαιρέας ήταν αυτός που δολοφόνησε τον Καλιγούλα.

«Ο Χαιρέας συμμετείχε επειδή αισθανόταν ντροπή για τις προσβολές που εξαπόλυε ο Γάιος Καλιγούλας, κατά του ανδρισμού του. Επιπλέον όχι μόνο προσέβαλε τον Χαιρέα με άλλους τρόπους, αλλά όποτε ο Χαιρέας ζητούσε το σύνθημα, ο Γάιος του έδινε γυναικεία ονόματα και άλλα που υπονοούσαν αρκετά αισχρά πράγματα, μολονότι ούτε ο ίδιος ο Γάιος ήταν απαλλαγμένος από παρόμοια κηλίδωση…  Όποτε ο Χαιρέας έπαιρνε το σύνθημα εκνευριζόταν και ακόμα περισσότερο όταν το πέρναγε και τον χλεύαζαν εκείνοι που το έπαιρναν απ’ αυτόν, με αποτέλεσμα να τον περιγελούν ακόμα και οι συνάδελφοι του χιλίαρχοι.»  Ιωσηπος  Ιουδαική Αρχαιολογία - Βιβλίο ιθ

Ο Καλιγούλας


 Ο Γάιος Καλιγούλας σατύριζε την ομοφυλοφιλία του Χαιρέα κι εκείνος τον μισούσε τόσο ώστε πήρε μέρος στην δολοφονία του.
 Μετά τον θάνατο του Καλιγούλα, ο Κλαύδιος έστειλε τον Φήλικα τον αδερφό του Πάλαντα στην Ιουδαία για να αναλάβει την διοίκηση. Ο Φήλικας και ο Πάλαντας αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη. Όταν ο Νέρωνας άλλαξε τον Φήλικα με τον Πόρκιο Φήστο οι Ιουδαίοι τον κατηγόρησαν αλλά τον έσωσε ο αδερφός του ο Πάλλαντας στον οποίο είχε εκτίμηση ο Νέρωνας. Είναι γνωστό βέβαια ότι ο Νέρωνας σκοτώθηκε από τον δούλο απελεύθερο Επαφρόδιτο. ΚΙ αυτός αναφέρεται στις επιστολές του αποστόλου Παύλου και σε αυτόν αφιερώνει τα βιβλία του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος.

Μετά την δολοφονία του Νέρωνα, τρεις αυτοκράτορες ακολούθησαν, μέσα σε ένα  χρόνο,  ο Όθων, Γάλβας και ο Βιτέλιος. Ο Βιτέλιος ήταν στρατηγός της Συρίας και όταν ο Βεσπασιανός του πήρε τον θρόνο, έλεγε «τουλάχιστον εγώ είμαι άνδρας.»

 Υπάρχει λοιπόν μια ομάδα απελευθέρων δούλων, οι οποίοι αναφέρονται από τον απόστολο Παύλο, με τους οποίους έχει άμεση σχέση και ο ιστορικός Ιώσηπος, φίλος του αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Αυτή η ομάδα ανατράφηκε μέσα στο παλάτι της Ρώμης και μέσω του χριστιανισμού αναπτύχθηκε στην Ιερουσαλήμ και σε άλλες πόλεις της αυτοκρατορίας. Έτσι χτίστηκε ο ρωμαίικος αυτοκρατορικός χριστιανισμός, ο οποίο ς και κυριάρχησε τελικά, εφόσον δεν στηρίχθηκε στην αλήθεια και την αγάπη αλλά στην εξαπάτηση και την μηχανορραφία. Αυτοί κατάφεραν να μπουν σε όλες τις εκκλησίες και να οδηγήσουν τον αυτοκρατορικό χριστιανισμό εκεί που είναι σήμερα.

 Στην ιστορία του Σωκράτη του σχολαστικού, ο  οποίος ήταν χριστιανός διαβάζουμε πως όταν ήρθε στην εξουσία ο Ιουλιανός ο λεγόμενος παραβάτης, προσπάθησε να διορθώσει όσα έπραξε εναντίον των Ελλήνων ο Άγιος Μεγάλος Κωνσταντίνος. «Ανοιγε τα ιερά των Ελλήνων αλλά και όσους είχαν αδικηθεί από τους ευνούχους δικαίωνε και όσα τους είχαν αφαιρέσει νομοθέτησε να τα πάρουν πίσω.»

 Κι άλλοι αυτοκράτορες, παρόλο που ήταν χριστιανοί στράφηκαν εναντίον των ευνούχων χριστιανών. Την αρχαία εποχή οι ευνούχοι αυτοί ήταν ένα νόμιμο κομμάτι της εκκλησίας και δεν κρυβόταν. Ο πλέον γνωστός ευνούχος επίσκοπος της εκκλησίας είναι ο Ωριγένης. Πολλοί όμως επίσκοποι και χριστιανοί σύμβουλοι των Βυζαντινών αυτοκρατόρων είναι ευνούχοι. Μπορεί κανείς να διαβάσει γι αυτούς και να μάθει ότι και γάμος μεταξύ των ομοφυλοφίλων υπήρχε στο Βυζάντιο.

Όπως οι Ρωμαίοι μέσω της ομοφυλοφιλίας γινόταν αυτοκράτορες, έτσι και οι περισσότεροι Βυζαντινοί μέσω της ομοφυλοφιλίας τα κατάφερναν να αναρριχηθούν στον θρόνο. Γνωστός είναι ο Βασίλειος ο Μακεδών.

Βασίλειος Μακεδών. Βασιλεύς Ρωμαίων.

«Ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδών "προήχθη από ευτελούς υπηρέτου ενός των μεγιστάνων της Κωνσταντινουπόλεως εις το περίβλεπτον αξίωμα του μονάρχου της Ανατολής. Ίνα αξιωθή τοιαύτης μεταβολής της εαυτού τύχης, ουδέν μέγα ή απλώς γενναίον έπραξεν· απ' εναντίας δεν ανέβη τας κυριωτέρας της κλίμακος εκείνης βαθμίδας ειμή δια πολυειδώς αισχρού εξευτελισμού και δια κακουργίας δεινής.»
 (Κ. Παπαρρηγόπουλου, "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", τ. 5, κεφ. Β΄.) 

Ο Βασίλειος παντρεύτηκε δύο άνδρες, τον ηγούμενο Νικόλαο και το γιό μιας πλούσιας χήρας. Τέτοιοι γάμοι, αδελφοποιήσεις ήταν συνηθισμένοι τα παλιά χριστιανικά χρόνια.



 Σήμερα μόνο το παίζουν παρθένες και κρύβονται και μηχανορραφούν καταστρέφοντας την κοινωνία και ότι θα μπορούσε να είναι μια υγιής εκκλησία. Έπειτα οι μητροπολίτες αναφέρονται στους γάμους που δεν ευλογούν, ως πορνεία. Την δική τους πορνεία την αποκρύπτουν και την ευλογούν φυσικά. Βρέθηκα στο άγιο Όρος όπου είδα γέροντα από την μια κατηγορεί τους ομοφυλόφιλους και να αρνείται τον ομοφυλόφιλο γάμο και την άλλη μέρα να επισκέπτεται το κελί ομοφυλοφίλων καλόγερων και να περνά μια χαρά μαζί τους. Γνωρίζει βέβαια ότι οι περισσότεροι ηγούμενοι του Αγίου Όρους είναι ομοφυλόφιλοι και είναι γνωστοί με τα γυναικεία ονόματα τους. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα μεγάλα σπίτια του Όρους όπου ένα μεγάλος αριθμός μοναχών είναι ομοφυλόφιλοι. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στις μητροπόλεις και στα μοναστήρια έξω από το Όρος. Το ίδιο και στις άλλες εκκλησίες, καθολική εκκλησία και προτεστάντες, μια και η ομοφυλοφιλία είναι μια χριστιανική παράδοση.



 Πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την ανοιχτή πληγή της κοινωνίας. Ας επιτρέψουν αν θέλουν την ομοφυλοφιλία στην εκκλησία και την χρήση κάνναβης στην κοινωνία. Είναι παράλογο οι ίδιοι που με καταπίεση επιβάλλουν τις απαγορεύσεις, έπειτα να σε υποχρεώνουν να κρύβεσαι και να σε προστατεύουν. Ποιος είναι αυτός ο πονηρός που επιβάλλει αυτή την απάτη στην κοινωνία; Γιατί όπως λέει και απόστολος Παύλος, ο νόμος κατασκευάζει την οργή, εκεί που δεν υπάρχει νόμος δεν υπάρχει και παράβαση. Αυτοί βάζουν τους νόμους και τις απαγορεύσεις για να φυλακίζουν τους ανθρώπους μέσα στο ψέμα και την πονηρία, επιβάλλοντας την λατρεία του διαβόλου.

Προς Ρωμαίους. 4. 15 ο γαρ νόμος οργην κατεργάζεται. ου δε ουκ εστιν νόμος, ουδε παράβασις.



LEGALISE IT. OR DROP IT.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ


Ιστορία Σωκρατους σχολαστικου -  Σωζομενος

Ο Ιουλιανός
Κα πρτον μν τν Κωνσταντίου μότητα περ τος πηκόους διαβάλλειν κα ξελέγχειν παρ τ πλήθει βουλόμενος, τος ξορισθέντας πισκόπους νακληθναι κέλευσε, κα τς δημευθείσας οσίας ατος πεδίδου· κα τ ερ τν λλήνων τάχος νοίγειν τος πιτηδείοις προσέταττε· τος δ π τν ενούχων δικηθέντας πολαμβάνειν τ κακς φαιρεθέντα θέσπιζεν.



ΟΙ ΕΥΝΟΥΧΟΙ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Κωνστάντιος Β’ (317-361) ή Flavius Iulius Constantius αναφέρεται ως έρμαιο των ευνούχων και ειδικά του Ευσέβιου
Ιουλιανός (361-363) ή Flavius Claudius Julianus Augustus, δάσκαλός του για 4 χρόνια ήταν ο Γότθος ευνούχος Μαρδόνιος, πάντως μόλις ανέλαβε αυτοκράτορας απέλυσε χιλιάδες παλατιανούς υπηρέτες και ευνούχους
Αρκάδιος (395-404) ή Flavius Arcadius Augustus, ήταν μαριονέτα πολλών μεταξύ των οποίων και του ευνούχου Ευτρόπιου
Θεοδόσιος Β’ (408-450) ή Flavius Theodosius, ήταν ισχυρός ο ευνούχος Χρυσάφιος
Λέων Α’ (457 – 474) ή Flavius Valerius Leo χρησιμοποίησε τους παλατιανούς ευνούχους για να εξουδετερώσει τους Αλανούς συνωμότες που τον ανέβασαν στο θρόνο (Άσπαρ και τον γιο του Αρμπαντούρ)
Ιουστινιανός Α’ (478-573) ή Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ο σημαντικός Αρμένιος στρατηγός του Ναρσής Καμσαρακάν ήταν ευνούχος
Κώνστας Β’ (642-648 ), ήταν ισχυρός ο ευνούχος Ευσέβιος
Ειρήνη η Αθηναία (748-802), ήταν ισχυροι οι ευνούχοι Σταυράκιος και Αέτιος
Νικηφόρος Α’ ο Λογοθέτης (802-811), εκλέχθηκε αυτοκράτορας με τη βοήθεια των πατρικίων και των ευνούχων εκθρονίζοντας την Ειρήνη
Λέων Στ’ ο Σοφός (886 – 912), ο ευνούχος Σαμονάς ήταν σύμβουλός του
Ρωμανός Α’ ο Λεκαπηνος (920-944), ο νόθος γιος του Βασίλειος σταδιοδρόμησε σαν ευνούχος ασκώντας μεγάλη επιρροή την περίοδο 976-985
Ρωμανός Β’ (938-963), σύμβουλός του ήταν ο ευνούχος Ιωσήφ Βριγγάς
Νικηφόρος Φωκάς (963-969), οι ευνούχοι Ιωσήφ Βριγγάς, Βασίλειος Λεκαπηνός έλυναν και έδεναν. Ο Βασίλειος τον βοήθησε τον αυτοκράτορα να ξεφορτωθεί τον Βριγγά και αυτός τον έκανε πρόεδρο της Συγκλήτου. Δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή.
Ιωάννης Τσιμισκής (969-976), δηλητηριάστηκε μάλλον από τον ευνούχο Βασίλειο Λεκαπηνό.
Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος (958-1025), όταν ανέλαβε όλη η εξουσία ήταν στα χέρια του ευνούχου Βασίλειου Λεκαπηνού (ο οποίος επέζησε 5 αυτοκρατόρων!). Ο Λεκαπηνός εκδιώχτηκε γιατί στήριξε την στάση του Βάρδα Σκληρού αφού υπηρέτησε σαν αυτοκρατορικός σύμβουλος από το 945-985 αποκτώντας τεράστια δύναμη και περιουσία.
Ρωμανός Γ’ Αργυρός (1028-1034), ο παρακοιμώμενος αρχιευνούχος Ιωάννης ο Ευνούχος ή Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος είχε ισχύ, ο Ρωμανός δολοφονήθηκε στο λουτρό του και ανέλαβε βασιλιάς ο Μιχαήλ Δ’ ο Παφλαγόνας αδερφός του Ευνούχου που παντρεύτηκε την αυτοκράτειρα Ζωή. Τον Μιχαήλ είχε φέρει νωρίτερα στο παλάτι ο Ιωάννης.
Ζωή (1028-1050), ο αρχιευνούχος Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος οποίος ουσιαστικά κυβερνούσε την αυτοκρατορία. Αυτό το κάθαρμα ανέβασε κάμποσους σαβούρες στο θρόνο του Βυζαντίου, καταστρέφοντας παράλληλα τον αξιότερο και ικανότερο που έβγαλε το Βυζάντιο στην εποχή του, στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη.
Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός (1118-1185), σε συνεργασία με τον ευνούχο Πτερυγεωνίτη (Pterygeonites) και τους «εταιριάρχες» του δηλητηρίασε την ξαδέρφη του Μαρία την Πορφυρογέννητη και τον άντρα της. Μετά ανάγκασε τον νόμιμο βασιλιά δεκάχρονο Αλέξιο Β’ να υπογράψει την θανατική καταδίκη της μητέρας του. Μετά σκότωσε και τον Αλέξιο Β’ (στραγγαλισμός με χορδή τόξου). Πιο πριν είχε σφάξει 80,000 Λατίνους την Πόλης. Μετά παντρεύτηκε την 12χρονη Αγνή, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας, που προοριζόταν για τον νόμιμο αυτοκράτορα (65 ο Ανδρόνικος)! Η συνέχεια της βασιλείας του ήταν ακόμα πιο εγκληματική και το τέλος του φρικτό! Τα παιδιά του ήταν ιδρυτές της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ :












ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Δημήτρης Ναλπάντης, αρχαιολόγος (περ. Αρχαιολογία, 10/1984)

Ομοφυλοφιλία

Η ομοφυλοφιλία σαν έκφραση της σεξουαλικότητας του άτομου αντιμετώπισε την πολεμική και της Εκκλησίας και του κράτους. Οι πληροφορίες, που έχουμε, για να συνθέσουμε σε γενικές γραμμές την ιστορία της, βρίσκονται κυρίως σε εκκλησιαστικά και νομοθετικά κείμενα. Η ύπαρξη των πληροφοριών σε πηγές διάφορων εποχών της ιστορίας της αυτοκρατορίας αποδεικνύει, ότι παρά την πολεμική της εξουσίας η έκφραση αυτή εξακολουθούσε να υπάρχει.
Στις πηγές γίνεται λόγος για παιδεραστία και για σχέσεις μεταξύ ενηλίκων. Σ' αυτές τις τελευταίες σύμφωνα με την τότε τρέχουσα ηθική ελαφρότερο ήταν να το πάθει κάποιος από άλλον, βαρύτερο να το κάνει σε άλλον και το χειρότερο απ' όλα να το πάθει και να το κάνει.
Τον 4ο καί 5ο αί. οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις ήταν κάτι το συνηθισμένο, όπως δείχνουν οι συχνές αναφορές στα διάφορα πατερικά κείμενα. Ο Ιωάννης ό Χρυσόστομος (4ος αί.) αναφέρει, ότι στα χρόνια του πολλοί είχαν σχέσεις με άνδρες κι όχι με γυναίκες, άλλοι ξόδευαν την περιουσία τους με μικρά αγόρια κι άλλοι ανάγκαζαν τους υπηρέτες τους να έχουν σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους. Συνεχίζοντας λέει ότι η παιδεραστία ήταν νόμος και ότι το γένος των γυναικών κατάντησε να είναι περιττό, αφού ό.τι έκαναν εκείνες το κάνουν οι άνδρες. Ο Γρηγόριος ό Θεολόγος (4ος αί.) μιλά για θηλυπρεπείς άνδρες, oι όποιοι δεν ήταν ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες και oι οποίοι ήταν άνδρες για τις γυναίκες και γυναίκες για τους άνδρες. Επίσης λόγο κάνουν οι Βασίλειος ο Μέγας (4ος αι.), Γρηγόριος ο Νύσσης (4ος αι.), οι Διαταγές των Αποστό-λων (4ος αι.). ό Θεόδωρος Στουδίτης (8ος αι.) και άλλοι. Τον 15ο αι. ο Κύπριος χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς διαπιστώνει, ότι οι ερωτικές σχέοεις μεταξύ ανδρών ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο στην Αμμόχωστο.
Οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τήν ομοφυλοφιλία με την λέξη Σοδομιτισμό και τους ομοφυλόφιλους Σοδομίτες ή Σοδομηνούς.
Ομοφυλόφιλους, παιδιά ή νέους, μπορούσε να συναντήσει κανείς στα συμπόσια των πλουσίων, στα καπηλειά, στα πορνεία ή στα θέατρα. Ήταν καλλωπισμένοι, χρησιμοποιούσαν αρώματα και φορούσαν κοσμήματα.
Από τις πηγές γνωρίζουμε, ότι ό αυτοκράτορας Κώνστας (337-350) ήταν ομοφυλόφιλος. Σαν παιδεραστής κατηγορήθηκε και ο πατριάρχης Μακεδόνιος (5ος αι.). Ο ύπαρχος επί 'Ιουστινιανού Ιωάννης Καππαδόκης είχε αδυναμία στους νεαρούς. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β' ό μικρός (408-450) αγαπούσε τον κουθικουλάριο Χρυσάφιο. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε' (741-775) αγαπούσε τους όμορφους νέους. Στα χρόνια του Λέοντα του Μεγάλου (1198-1219) η ομοφυλοφιλία επικρατούσε όχι μόνο ανάμεσα στους ταπεινούς, αλλά μέχρι και τους ανώτερους άρχοντες.
Η Εκκλησία διδάσκοντας κήρυττε, ότι ο «παρά φύσιν» έρωτας εξοργίζει το Θεό, που έκτος των άλλων κακών στέλνει και σεισμούς για τιμωρία. Οι ποινές, που επέβαλλαν οι διάφοροι πατέρες της Εκκλησίας, ήταν η αποχή από τη θεία Κοινωνία από 2 μέχρι 18 χρόνια, νηστεία και 200 μετάνοιες τη μέρα. Ο ομοφυλόφιλος δεν επιτρεπόταν να γίνει διάκονος ή ιερέας. Ο επίσκοπος δεν έπρεπε να δέχεται προσφορές ομοφυλόφιλων.
Παράλληλα, το κράτος από την πλευρά του ποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία. Ο Μ. Κωνσταντίνος βλέποντας ότι η παιδεραστία διενεργούνταν ελεύθερα και ότι ο αριθμός των ομοφυλόφιλων ήταν μεγάλος, πήρε αυστηρά μέτρα. Ο αυτοκράτορας Κώνστας παρακινούμενος ίσως από αισθήματα ένοχης για τις ομοφυλόφιλες τάσεις του, θέσπισε το 342 νόμο πού τιμωρούσε την ομοφυλοφιλία με ποινή θανάτου. Μερικά χρόνια αργότερα όμως εγκατέλειψε τον μάταιο αγώνα με τον εαυτό του και αφέθηκε οτη φύση του. Οι Πανδέκτες του Ιουστινιανού όριζαν σαν τιμωρία για τους παιδεραστές την ποινή του θανάτου. Ο Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος (913-959) τιμωρούσε με αποκεφαλισμό τους ομοφυλόφιλους αν ο «παθητικός» στη σχέση ήταν κάτω των 12 χρόνων συγχωρούνταν και έμπαινε σε μοναστήρι. Ο Λέων ό Μέγας τους φυλάκιζε, τους εξόριζε ή τους έπνιγε. Τον 13ο αί. ο πατριάρχης Αθανάσιος ζητούσε από τον Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο (1282-1328) να μη μένουν ατιμώρητοι οι ομοφυλόφιλοι.
Στα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας ο λόγιος μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος (14ος-15ος αί.) πίστευε, ότι οι συμφορές που βρήκαν τό κράτος, οφείλονταν στο ότι οι άνθρωποι ήταν επιρρεπείς στην ομοφυλοφιλία. Και ο λόγιος κληρικός Γεωργιλάς {15ος αί.) υποστήριζε, ότι την υποδούλωση στους Τούρκους προκάλεσε έκτος των άλλων η ύπαρξη τής ομοφυλοφιλίας.
Από τις πηγές γνωρίζουμε και για την ύπαρξη της γυναικείας ομοφυλοφιλίας.


Προς Ρωμαίους 3.δια γαρ νόμου επίγνωσις αμαρτίας. 21 Νυνι δε χωρις νόμου δικαιοσύνη θεου πεφανέρωται.

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Φ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ